What’s going on? #9

Het is zo niet mijn stijl om tussen de wekelijkse updates door niet te schrijven. Maar op de een of andere manier komen de woorden in mijn hoofd niet op papier. Waar normaal de blogs in mijn hoofd ontstaan, soms een enkele zin waar ik op verder schrijf maar soms ook een nagenoeg complete blog is het nu stil. Ik ben bang dat het de stilte voor de storm is. Of komt het doordat ik me wat ontheemd voel? Er is veel gaande maar ook veel onzeker. Zaken die gaan veranderen, maar misschien ook niet. En dat maakt het wat lastig voor me. Maar aan het einde van deze blog ben ik waarschijnlijk toch weer blij dat ik hem geschreven heb, en kan ik hopelijk een beetje positief terugkijken op de week die achter me ligt.

Maandag: de eerste dag na de vakantie is er altijd koffie drinken voor de ouders op school. Waar ik dit vroeger steevast vermeed schuif ik nu wel aan. Het voelt een beetje vreemd maar kennelijk ben ik de enige die dat denkt. ’s Middags ben ik met mijn kinderen naar de tandarts geweest. Schandalig genoeg is dit voor mijn dochter 1,5 jaar geleden voor het laatst geweest. Mijn zoon was bij een andere tandarts onder controle en daar begin dit jaar nog geweest. Maar bij beide zag het er keurig uit. Dus hulde aan mijn kids en mijn strenge poetsprogramma ;-). Vanaf nu gaan we trouwens weer braaf elke 6 maanden.

Dinsdag: badend in het zweet wordt ik wakker. Het tandarts bezoek van gisteren met de kinderen was slechts een voorproefje. Vandaag mag ik zelf. En ik ben bang, heel erg bang. Ik ben zelf al ruim 2 jaar niet geweest. Niet omdat ik bang ben voor de behandelingen maar wel voor mijn tandarts persoonlijk. Mijn kinderen konden overstappen naar een andere tandarts uit de praktijk, maar om de een of andere reden niet. En aangezien ik al een jaar rondloop met twee kiezen waar een stuk van afgebroken is moet ik nu echt wel gaan. Maar daar zit ik dan met knikkende knieën in de wachtkamer. Als mijn tandarts me op komt halen uit de wachtkamer weet ik meteen weer waarom ik hem zo eng vind. Wat lijkt die man toch vreselijk op mijn ex. Niet zozeer qua uiterlijk maar wel zijn manier van lopen, van praten, zelfs zijn stem komt overeen net als zijn oogopslag als hij verscholen zit achter dat mondkapje. En net als in het verleden voel ik me dan toch heel erg machteloos, zeker in de stoel van de tandarts. De vorige keer verliet ik al huilend en schreeuwend de praktijk. Nu was ik de rust zelve. Althans dat probeerde ik te zijn. “Mijn tandarts is niet mijn ex, en zal dat ook nooit worden.” en “Hij gaat me alleen van mijn kiespijn afhelpen.” waren de zinnen die ik maar steeds herhaalde. Na 4 foto’s was de schade duidelijk. 2 kiezen waar wat afgebroken is en daarnaast nog 4 gaatjes. Het kon beroerder. Dat werd het ook toen ik de volgende afspraken mocht noteren. 2x een afspraak van een uur om alles te maken. Maar ook dat kan ik. Mijn ex, en mijn herinneringen aan hem mogen niet langer mijn toekomst bepalen. Dus ik ga mijn gebit laten maken, bij de man die me doet denken aan hele nare zaken.

’s middags komt mijn begeleidster, we spreken over de dagbesteding en hoe dat steeds meer een frustratiepunt wordt en dat ik het de afgelopen weken van de vakantie ook niet gemist heb. Na een lang gesprek waarbij ik zelf nog twijfel of ik niet enorm aan het vermijden ben geeft mijn begeleidster aan, net als een aantal andere mensen dat ik de dagbesteding wellicht gewoon ontgroeit ben en dat ik misschien op zoek moet / kan gaan naar iets anders. Iets dat meer past bij mijn huidige leven en mij verder op weg kan helpen naar de toekomst. Ik heb maar niet verteld dat er al een ‘Plan B’ klaarligt, stap voor stap denk ik maar.

  Een prachtig bloemetje in mijn tuin van de Akelei

Een prachtig bloemetje in mijn tuin van de Akelei

Woensdag: er staat veel op de planning maar deze ochtend doe ik bar weinig. Ik ga een kopje thee drinken bij een vriendin nadat we elkaar door de vakantie en mijn weekje in het huis van mijn andere vriendin weinig gesproken hebben. ’s Middags komt Sam even langs en praten we een beetje bij. Ik besluit redelijk last minute nog een cadeautje te kopen voor de keeperstrainer van mijn zoon nadat die van mijn dochter gisteren een cadeautje bij de laatste training hebben gehad. Ik gaf ze een Dopper, met een fotokaart met een bedankje erop. Samen met Sam ga ik naar de Wereldwinkel om nog een dopper te halen. Ik maak een foto kaart en pak hem in zodat zoonlief hem kan geven. Tot we op het voetbalveld komen en ik me bedenk dat mijn  zoon twee keeperstrainers heeft. Hoe had ik dat nou kunnen vergeten? De zelfverwijten zijn weer niet mals. Gelukkig hoor ik later dat het niet zijn laatste training is voor dit seizoen en kan dus voor de ander ook nog een dopper regelen.

Mijn dochter heeft deze avond een belangrijke wedstrijd, winnen ze kunnen ze nog kampioen worden. En dat doen ze na een bloedstollende wedstrijd. De directe tegenstander speelt ook deze avond en wint ook. Verlies was leuker geweest, dan zouden we het iets makkelijker krijgen maar nu verschuiven we de spanning naar volgende week zaterdag, waarbij het team van mijn dochter tegen de koploper moet spelen… Dat is tevens de allerlaatste wedstrijd in de competitie dus een echte cliffhanger…

Donderdag: vandaag een dagje dagbesteding. Met het plan om ook daar te vertellen dat het misschien beter is voor mij om iets anders te zoeken. Maar zodra ik de pony’s in het land zie merk ik dat 1 van de pony’s kreupel loopt, en niet zo’n klein beetje ook. Ik meldt het en er wordt niet veel aandacht aan besteed. Ik besluit een andere begeleidster te bellen. Ze regelt een hoefsmid en komt zelf meteen kijken. Dat geeft me het gevoel toch een beetje serieus genomen te worden, al had ik weken geleden al aangegeven dat de pony’s bekapt moesten worden. Gelukkig wordt dit dan vandaag gedaan en wordt me verteld dat het goed is dat ik gebeld heb. Maar deze hele kwestie brengt bij mij het gevoel naar boven dat ik niet kan stoppen op de dagbesteding. De dieren hebben me nodig… Ik besluit nog even niets te zeggen. Ik zeg mijn afspraak met mijn begeleidster af om er bij te zijn als de hoefsmid er is, ik borstel de pony’s en als het meeste haar er uit is geborsteld besluit ik ze te wassen. Dat helpt ze nog een beetje meer om van de jeuk van het losse haar af te komen.

’s avonds zit ik weer langs de lijn. Maar ik ben moe, veel mensen zijn in voor een praatje, maar ik zou het liefste voetbal willen kijken in mijn eigen coconnetje..

  Lekker rollen na het wassen.

Lekker rollen na het wassen.

Vrijdag: vandaag zoek ik mijn kledingkast uit. Ik krijg steeds vaker te horen dat de kleding die ik aan heb eigenlijk niet meer kan, omdat het veel te groot is. Alles zakt en hangt en eerlijk gezegd voel ik me er ook niet prettig in. Maar ja geld om een andere garderobe aan te schaffen heb ik ook niet, bovendien zit het na twee maanden waarschijnlijk toch weer als een hobbezak om me heen.

Toch zoek ik mijn kleding uit, alles wat echt niet meer kan gaat er uit. En zet ik te koop, hopelijk kan ik met de opbrengst wat nieuwe / tweedehands shirtjes kopen dat beter bij mijn huidige lichaam past. Al heb ik in mijn hoofd toch echt nog steeds de maten nodig die ik de drie bakken leg met de kleding die weg kan. Verder doe ik weinig vandaag, ik werk wat aan de website van mijn vriendin en verkoop wat boeken voor een goed doel en voor de verandering ga ik eens vroeg naar bed. Morgen wacht er een drukke dag.

Zaterdag: zodra ik mijn ogen open doe hoor ik de herrie al in de verte. Vandaag een drukke dag bij de voetbalvereniging omdat daar de KNVB bekerfinale dag is. Een hele dag bekerwedstrijden, huldigingen en veel bezoekers. Ik heb me over laten halen om te helpen met de verkoop van eten en drinken. Waarom weet ik nog steeds niet. Ik ben niet goed met (veel) mensen en hoofdrekenen kan ik ook al niet. Ondanks dat het weer niet al te best is wordt er toch flink wat verkocht. Het hoofdrekenen gaat aardig en volgens mij ben ik niet zo bot in de omgang als ik denk. Nadat onze kraam wordt afgebroken help ik in de kantine verder met afwassen en vervolgens bij de frituur. Ik maak wat foutjes, maar geen dramatische gelukkig. Het was fijn te kunnen helpen op deze drukke dag. Maar ben mijn (vrijwilligers)roeping niet misgelopen. Achter de bar, of in de keuken met veel mensen is niet echt mijn ding. Ik kan me beter op andere zaken richten..

Het is natuurlijk de avond van Douwe Bob, of eigenlijk natuurlijk van het songfestival. Ik redt het om het liedje van Douwe Bob te zien maar daarna vertrek ik al snel naar dromenland op de bank. Tegen de tijd dat de puntentelling begint wordt ik weer wakker en kijk het af. Maar eenmaal in bed ben ik klaar wakker. Ik staar wat naar het plafond en speel een spelletje op mijn telefoon. Uiteindelijk val ik toch in slaap na een uurtje.

  Een wandeling over de zandverstuiving. Wat is de natuur toch mooi.

Een wandeling over de zandverstuiving. Wat is de natuur toch mooi.

Zondag: Vandaag even niets, ik lig veel te lang in bed ondanks dat we een logee hebben. Eenmaal bij mijn positieven besluit ik naar beneden te gaan, ik doe broodjes in de oven. Kook wat soep en eet met de kindjes. Ik besluit weer naar bed te vertrekken waar ik wat hartjes haak omdat ik nodig weer wat hartjes moet droppen voor het Peyton Heart Project, het hartjes haken is het probleem ook eigenlijk niet zo maar ik kom er steeds niet aan toe om de kaartjes met de positieve tekstjes er aan te maken. Misschien moet ik daar morgen maar even voor gaan zitten. De kinderen besluiten dat de logee nog een nachtje moet blijven en ik stem het af met de moeder van het meisje en op het moment dat ik denk dat het na het eten wel weer geoorloofd is om naar bed te gaan besluit ik met de kinderen en hondlief in de auto te springen voor een wandeling. Het doet me goed om toch even buiten te zijn ondanks dat ik besloot om op een plek te gaan lopen waarvoor ik wel een hele smalle enge brug over moest, maar het was het allemaal waard.

De komende week staat na 2,5 week weer een afspraak met mijn psychologe op het programma. Ik kijk er naar uit, maar aan de andere kant ook heel erg tegenop. Het gaat nu standaard om de 3 weken worden dat we afspreken en ondanks dat het een goed teken is, en zo hoort te gaan ben ik bang dat ik alleen maar de positieve kanten daar ga bespreken. Maar ik moet niet te ver vooruit lopen op de zaken en het maar afwachten. Wellicht gaat het gewoon helemaal goed komen.

Natuurlijk luisterde ik, zo ongeveer net als heel Nederland deze week naar Douwe Bob, het is een geweldig liedje maar meer nog hou ik van het duet met Anouk. Nadat ik haar 13 jaar geleden in Vredeburg live zag spelen heb ik een zwak voor haar. Haar stem in combinatie met die van Douwe Bob kan enkel voor pareltje zorgen, en verwoord ook een beetje mijn eenzame, ontheemde gevoel van de afgelopen dagen. Ik plaats niet snel een live nummer maar nu dan toch maar omdat het live nog beter klinkt, wel begint het filmpje hier bij ruim twee minuten, daarvoor zit een praatje.

Douwe Bob & Anouk – Hold Me

So just hold me now
I’ll stay here all night, cause I
Don’t feel so alone when you are
Holding me tight, love

One Comment

  1. Weer een drukke week achter de rug, blijkbaar. Ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt dat niemand zich de dieren gaat aantrekken bij de dagbesteding, maar eigenlijk zou je je daardoor niet mogen laten tegenhouden. Als jij het gevoel hebt dat je daar klaar bent, zou je gewoon moeten kunnen vertrekken. Waarschijnlijk kijkt er dan wel iemand anders naar de dieren, juist omdat jij het niet meer doet. Of niet?

    Het klinkt alvast alsof je zware weken achter de rug hebt en dat nog niet meteen gedaan is. Veel onzekerheid doet daar ook geen goed aan natuurlijk.

    Hou je taai!

Voel je vrij om te reageren: