What’s going on? #8

Het is onvoorstelbaar hoe snel de week is gegaan. Ik heb zelfs geen tijd gezien om tussendoor een blog te plaatsen. Vandaar in ieder geval weer een week overzichtje. Morgen gaan de kinderen weer naar school en komt de structuur weer wat terug in mijn leven. Maar waar eerder de vakanties altijd zorgden voor enorm veel stress, wankelen en zelfs dipjes vaar ik er nu redelijk makkelijk doorheen. Gelukkig..

Maandag mocht ik naar mijn psychologe, we bespraken mijn opdracht om twee weken lang de brief aan mezelf voor te lezen. Ze was enorm trots dat ik het toch gedaan had ondanks dat de opdracht me zo tegenstond. Het ging in eerste instantie ook niet van harte maar naar mate ik de brief vaker aan mezelf moest voorlezen werd het makkelijker en verdween de weerstand.

We spraken ook over het eventueel veranderen van zorgverlener. Het loopt al een tijdje niet lekker op de dagbesteding door verschillende issues. Daarnaast heb ik het gevoel dat ik de dagbesteding ontgroeit ben. Het is tijd voor de volgende stap. Maar aan de andere kant vind ik het ook heel erg lastig om de dagbesteding los te laten. Het is toch de plek waar ik drie jaar met enorm veel plezier gewerkt heb en waar ik, met al mijn problemen, kon zijn wie ik was en ontdekken wie ik wilde zijn. Er is al zicht op een andere dagbesteding, die misschien wel beter past bij mijn huidige situatie en de komende tijd maar ik vind keuzes maken nou eenmaal erg lastig. Zeker omdat ik niemand (persoonlijk) af wil vallen.

Ook stelde mijn psychologe voor de frequentie van de gesprekken te minderen, van elke week zijn we al naar om de anderhalve á twee weken gegaan en dat ziet ze graag opgerekt naar 3 weken. Ik schrik hiervan. Ja het gaat goed. Maar ik wil ook nog zoveel. We zouden gaan beginnen met een stukje schematherapie en het EMDR verhaal nog verder oppakken. Niet gezegd dat dat nu niet meer gaat gebeuren maar in ieder geval niet op de vaart waarin ik het wil afronden. Het maakt me meer van slag dan ik wil. Met een afspraak voor over 2,5 week verlaat ik de praktijk.

madeliefjes

Een veld vol madeliefjes die ik tegen kwam op een wandeling met de hond

Dinsdag de laatste dag voor ons in het huis van mijn vriendin. We verzorgen de paarden voor de laatste keer. En als mijn dochter met mijn moeder op stap gaat ruimen ik en mijn zoon het huis op. Niet dat het een zooitje is maar we wassen het beddengoed, stofzuigen het huis, doen de laatste vaat in de afwasmachine en verhuizen onze spullen weer terug naar ons huis. Vooralsnog zouden ze tegen de avond thuis komen. Omdat mijn dochter naar keeperstraining moest schreef ik een briefje dat ik later die avond de sleutel wel terug kwam brengen. Ik was maar wat blij dat ik hem niet in de brievenbus gedaan heb want eenmaal op het voetbalveld kreeg ik een berichtje dat ze achter een ongeluk in de file stonden. Ze zouden pas rond 23.30 uur thuis zijn.

Na de training zijn we dus weer naar de paarden gereden om ze te voeren en binnen te zetten. Daarna zijn we weer even naar het huis gereden en hebben we de bedden voor ze opgemaakt zodat als ze zo laat thuis zouden zijn eventueel meteen in een schoon bed konden stappen na de lange rit. Het was fijn om er even tussenuit te zijn en voor de paarden te zorgen, maar het is ook een enorme verantwoordelijkheid. Ik was dan ook blij dat ze weer thuis waren, en zij waren blij dat het huis en de paarden er zo goed uitzagen. En dat doet mij dan weer goed…

Woensdag werden we weer wakker in ons eigen huis. Het ritme van al vroeg naar de paarden zat er nog in, alleen hoefde ik geen paarden te verzorgen. Dus ben ik thuis aan de gang gegaan met de altijd fijne huishoudelijke klusjes. Later die dag begin ik, wat later dan normaal, aan het programmaboekje van de voetbalvereniging. Het wordt zo aan het einde van het seizoen steeds lastiger om het boekje te vullen. En de mazzel dat de kantine vandaag en morgen dicht is zorgt er voor dat ik eigenlijk tot zaterdag ochtend aan het boekje kan werken. Maar dat houdt dan wel in dat ik ze dan zonder problemen moet printen, vouwen en nieten voordat ik met mijn zoon naar zijn uitwedstrijd moet gaan. En die druk geeft ook weer stress.

’s middags ben ik met Sam de hondjes en de kinderen naar een hondenstrand geweest. Mijn hondje houdt niet zo van natte pootjes maar ging toch, al dan niet gedwongen, een paar keer het water in. Na een heerlijk ijsje zijn we weer naar huis gereden. Het wat een fijne middag.

’s avonds komt mijn vriendin de sleutel halen, we drinken een kopje thee en spreken over mijn week met de paarden. En daarnaast is het fijn eens niet alleen te zijn ’s avonds.

hondenstrand

Natte pootjes, hij houdt er niet echt van…

Donderdag het is Bevrijdingsdag vandaag. en ook nog Hemelvaartsdag er zijn vele dingen te doen in de buurt maar we blijven thuis. Ik werk aan het boekje verder en rommel wat in de tuin. Het voelt goed even een beetje tot rust te komen. Daarnaast blijf ik om de een of andere reden toch moeite hebben met deze dagen. De dag na Hemelvaart werd er jaren geleden bij mij ingebroken op mijn werk. Het zorgde voor jarenlang werken met angst, waarbij dat uitgroeide in een enorme angststoornis en uiteindelijk de reden om in therapie te gaan. Op Bevrijdingsdag 5 jaar geleden kreeg ik de uitslagen van mijn persoonlijkheidsonderzoek en de gestelde diagnoses. Uiteindelijk zorgde het voor meer (h)erkenning en voor mij de mogelijkheid om dat wat ik nu begreep aan te passen. Maar op dat moment stortte mijn wereld in. En dan ligt ook nog Moederdag in het verschiet. De dag waarop ik 13 jaar geleden te horen kreeg dat mijn toenmalige partner toch geen zin in een relatie met mij en mijn nog ongeboren kind had. Ondanks dat het ergste verdriet wel slijt, knaagt het elk jaar toch wel weer.

Vrijdag vandaag staat in het teken van voetbal. Veel geregel voor de kampioenswedstrijd van mijn zoon morgen. Ze mogen verliezen met 44-0 tegen de nummer 9. Dat die kans erg klein is dat dat gaat gebeuren zorgt dat ik vandaag bezig ben met een cd met kampioensmuziek, een spandoek verven en dat soort zaken. Ook moet ik nog de puntje op de i zetten voor het programmaboekje van de voetbal. En dat allemaal met een flinke dosis hoofdpijn. Het maakt mijn dag er niet leuker op maar uiteindelijk lukt het allemaal. Ik besluit vroeg naar bed te gaan met een paracetamol. In de hoop dat morgen mijn hoofdpijn weg is.

Zaterdag de wekker gaat al vroeg, en toch ben ik al voor de wekker wakker. De kindjes zijn moeilijk wakker te krijgen dus ik laat ze nog heel even liggen. Ik ontbijt wat en leg de spullen in de auto en laat de hond uit. Dan is het toch echt tijd om de kinderen wakker te maken en zoonlief in zijn voetbalkleding te hijsen. Het is zijn kampioensdag vandaag. Maar voordat hij zijn potje kan voetballen moet ik de boekjes maken voor de wedstrijd van het eerste elftal ’s middags. Mijn dochter helpt met het vouwen en nieten en zo zijn ze toch nog op tijd klaar. En kan ik met een gerust hart op weg met mijn zoon naar zijn uitwedstrijd. We maken vooraf wat foto’s met het spandoek dat ik gisteren maakte en daarna is het tijd voor de wedstrijd. We horen net voor de start dat de nummer 2 de wedstrijd verloren heeft en nu is het kampioenschap dus al zeker. Natuurlijk willen we ongeslagen kampioen worden maar al snel blijkt dat niet heel erg moeilijk te worden. Als leidster hou ik de stand bij maar het lukt me bijna niet om zo snel te typen. De doelpunten vliegen ons, maar zeker de keeper van de tegenpartij om de oren. We sluiten af met 0-21. Wat een monsterscore weer. Na een snelle douche krijgen de kleine toppers een kampioensshirt aan en gaan we naar onze eigen club. Daar worden ze binnengehaald in cabrio’s met harde muziek en staat het eerste elftal op ze te wachten. Ze worden door iedereen gefeliciteerd en mogen mee voor de huldiging naar de ruimte waar de spelers van het eerste gaat lunchen. Ook mogen ze bij de bespreking van de wedstrijd van het eerste blijven. De kinderen krijgen allemaal een medaille en de trainers en ik als leidster krijgen ook een medaille en een mooie bos bloemen. Voor de kinderen is er patat en wat te drinken. Het maakt het feestje compleet.

Niet veel later begint de wedstrijd van het eerste, het beloofd een enorm spannende wedstrijd te worden. Iets met degraderen of niet en bij winst toch periodekampioen worden. In ieder geval we besluiten zoals vaak de wedstrijd te blijven kijken. Mijn kinderen gaan voetballen met vrienden op een ander veld en een moeder van een teamgenootje van mijn dochter komt gezellig naast me zitten. Tussen het voetbal door kletsen we gezellig wat. Maar de hoofdpijn komt weer om de hoek kijken en maakt het wat minder grappig. De wedstrijd wordt afgesloten met een 2-1 winst en aan mij en mijn kinderen wordt er gevraagd of we blijven eten bij het teamgenootje van mijn dochter. Mijn zoon en dochter hebben daar veel zin in dus ik probeer mijn hoofdpijn te negeren, mijn kinderen gaan meteen mee en ik rijdt eerst langs huis om de hond nog even uit te laten, een paracetamol te nemen en ga dan achter mijn kinderen aan.

Het was enorm gezellig, dat moet gezegd worden, maar de hoofdpijn wordt alleen maar erger. Ik gok op een combinatie van stress, feest, veel zon en te weinig drinken dat deze hoofdpijn niet over laat gaan. Op een gegeven moment wordt het zo erg dat het van een hoofdpijn meer op migraine gaat lijken en dat had ik al lang niet meer gehad. Ik moet moeite doen om niet te veel te gapen, het huilen staat me nader dan het lachen en als ik naar mijn bord eten kijk moet ik bijna overgeven. Een paar schijfjes komkommer krijg ik nog net weg en dan gooi ik het er maar op dat ik vol zit. Ze vinden het geen probleem en ik probeer met water mijn hoofdpijn te verzuipen. Tevergeefs.

Rond 21.00 uur is mijn lontje echt op, ondanks dat de kinderen het heel erg leuk hebben gaan we naar huis. Dochterlief laat de hond uit en ik strompel de trap op naar mijn bed, de kinderen volgen niet veel later. Wat een domper na zo’n leuke dag.

bloemen

Als leider van het team kreeg ik een mooie bos bloemen.

Zondag vandaag is het Moederdag, een dag dus met ‘mixed emotions’. Maar ook deze komen we door. Ik ben vanmorgen al vroeg verwend met een zelfgemaakt kaarsje door mijn zoon met een foto van hem er op, en een ontbijtje op bed. Mijn dochter had haar cadeautje bij mijn ouders liggen en daar gaan we vanmiddag even heen. Vandaag een dag om even op de rem te trappen. Even uitrusten en bijkomen van de afgelopen twee vakantieweken en ons op te maken voor weer een paar weken school en leuke dingen die in het verschiet liggen.

Ik luisterde deze week veel naar positieve muziek. Muziek waar ik blij van wordt onder andere dit nummer van Sara Bareilles – Brave. Ik krijg zo vaak te horen dat mensen me dapper vinden en dat ik het zo goed doe. Maar zelf vind ik dat zo vaak lastig om aan te horen. Ik doe ook maar wat ik denk dat ik moet doen en waarvan ik denk dat het me verder helpt. Misschien is dat inderdaad wel dapper. Al durf ik toch echt niet zo in het openbaar te dansen als de mensen in de videoclip 😉

Brave – Sara Bareilles
Maybe there’s a way out of the cage where you live
Maybe one of these days you can let the light in
Show me how big your brave is

Ik hoop dat jullie een prettige week hadden en wens jullie ook een goede week toe.

Liefs,
Noirona

6 Comments

  1. Ik kan me voorstellen dat het lastig is om van dagbesteding te veranderen, zeker na al die tijd. Maar als het niet meer bij je aansluit zou ik het zeker toch doen. Moedige stap en veel succes gewenst ermee! Ook super eigenlijk dat je psychologe je minder wil zien. Het is altijd lastig, maar beter dat dan dat je afhankelijk van haar wordt.

    Verder klinkt het als een fijne week (ondanks de hoofdpijn en de dagen met lastige herinneringen).

    • Het is inderdaad wat je zegt, het gevoel dat het niet meer aansluit overheerst en dan wordt het tijd, hoe moeilijk ook, om verder te kijken.

      Ik kijk ook zeker terug op een positieve week, en dat er nog maar vele mogen volgen…

      Dank je wel voor je lieve reactie..
      X

  2. Brave!!! Dat nummer had ik ook op mijn positive playlist staan. Heerlijk positief nummer en ik vind de clip ook leuk. Dat zijn wel beladen dagen voor je geweest zeg. Shit van die hoofdpijn. Net op zo’n dag! 🙁

    • Op de een of andere manier broeden die dagen toch altijd een beetje. Niet zo dramatisch meer als in het verleden maar het zijn toch dagen / momenten die ik niet zo makkelijk vergeet.

      Ik vind het ook een heerlijk nummer. En luister hem regelmatig.

      X.

Voel je vrij om te reageren: