What’s going on? #6

Achter me ligt een hele emotionele week,  een week waarin ik een ‘time out dag’ in moest plannen en waarin ik afscheid moest nemen.

Maandag ’s morgens ga ik sporten met een vriendin. We werken ons aardig in het zweet en ik. Geniet er steeds meer van.  Het leidt me even af van de chaos in mijn hoofd. Maar de hele dag in de sportschool is ook onmogelijk dus na 1,5 uur gaan we toch maar weer.

Eenmaal thuis kijk ik nog even naar de brief die ik mee moet nemen naar mijn psychologe, ik print hem uit en stap veel te vroeg op de fiets op weg naar de praktijk.

De sessie hakt er in,  de weken op spanning leven, te weinig slapen en te weinig kunnen eten en daardoor heel veel afvallen (wat zelfs in mijn geval niet goed is) en deze brief eisen zijn tol. Als mijn begeleidster later belt kan ik niet meer. Het lukt me niet meer om alle ballen hoog te houden. ’s avonds staat er nog een gesprek bij de voetbalclub op de agenda maar we spreken af dat ik voor dinsdag een’ time out dag’ inlas.

Dinsdag ik heb de boerderij afgezegd voor vandaag, hoe zwaar me dat ook valt om te doen zonder ‘geldige’ reden. Maar ik moet echt even aan mezelf denken, rust creëeren in de chaos en hopelijk het destructieve tij keren.

Ik besluit om in het bos te gaan lopen met 1 van mijn honden. De andere redt dat echt niet meer.  Ik loop 8 kilometer, rust af en toe en drink een kopje thee terwijl ik geniet van de omgeving om me heen terwijl de onrust nog in mij woedt.

’s middags belt mijn begeleidster weer om te vragen hoe het gaat, het is fijn dat ze zich bekommert om me.

Deze avond staat er ook geen training op het programma voor mijn dochter dus we kunnen lekker thuis blijven. Ik besluit wat in de tuin te werken,  helemaal stil zitten lukt me immers ook niet.

Bos

Een rustige lange wandeling door het bos.

 

Woensdag lang geleden had ik al afgesproken om met de klas van mijn dochter naar een melkveehouderij te gaan, en ondanks mijn persoonlijke bezwaren te opzichte van de melkveehouderij was het een leuke en informatieve ochtend voor de kinderen.

’s middags werk ik aan het boekje voor de voetbal en eten we bij mijn ouders, ’s avonds heeft mijn zoon keeperstraining, mijn dochter een wedstrijd en ik ga naar Zwolle voor de open dag van Windesheim. Ik moet veel hulp inschakelen om het allemaal rond te krijgen maar uiteindelijk loopt het allemaal goed ondanks dat ik vind dat ik de zorg zelf op me hoor te nemen. Maar wil ik straks een opleiding gaan doen zullen zulke situaties zich wel vaker voordoen.

De informatie avond was heel interessant, de wens is om SPH te gaan doen met als keuzeminor ervaringsdeskundigheid. Maar eerst de behandeling afronden, dat is prioriteit nummer 1 en wil ik de tijd voor nemen. Maar het is goed om een doel voor ogen te hebben en te weten waar ik naartoe wil gaan werken.

Donderdag aan het begin van de dag kon ik niet vermoeden wat voor een ellendige afloop deze dag zou krijgen.

Op de boerderij aangekomen zag ik dat de plantjes waar ik weken lang thuis voor gezorgd heb en afgelopen zondag geplant heb op de boerderij vergeten zijn om water te geven. Met als resultaat dat ze nu dood zijn. Ik voelde me verschrikkelijk boos, machteloos en teleurgesteld. Ik heb even rondgelopen en mezelf afgevraagd waar ik het allemaal nog voor doe. Ik belde later met een vriendin en besloot om niet weer boos en overstuur weg te gaan maar heb de pony’s uit het weiland gehaald en ben met ze gaan lopen. Het was een prachtige wandeling. En eenmaal weer terug op de boerderij ben ik wel naar huis gegaan, ik was er klaar mee.

Thuis aangekomen lag mijn hond waar het al tijden niet erg goed mee gaat, vast met haar poot tussen de bench, ze schreeuwde het uit en lag in haar eigen urine. Ik tilde haar op en maakte haar pootje voorzichtig los. Maar ze kon niet meer staan en lopen. Met alles van de afgelopen maanden besloot ik dat ik haar zo niet langer kon laten lijden en maakte een afspraak voor die avond met de dierenarts die aan huis komt.

In het bijzijn van mijn kinderen, mijn andere hond en de katten is ze ingeslapen. Ze kwam bij ons wonen toen mijn dochter twee jaar oud was en mijn zoon weet ook niet beter dan dat zij er is. Zwaar ontdaan en overstuur gaan we de nacht in. Wat een gemis.

wandeling

Ik wandel met de pony’s door het buitengebied met om ons heen veel weilanden.

 

Vrijdag de koningsspelen zijn op school, ik had me tijden geleden al opgegeven om te helpen. Dus ondanks dat ik amper geslapen heb en mijn gezicht helemaal stuk is van het huilen besluit ik toch te gaan helpen. Afleiding is goed bedenk ik me. Maar het valt me zwaar.

’s middags wordt mijn hond opgehaald door de dierenambulance en naar het crematorium gebracht. Ik wilde haar eerst thuis begraven maar kon het niet over mijn hart verkrijgen om haar hier te begraven en dan binnenkort te verhuizen. Dus ze is gecremeerd en over een aantal dagen kan ik de as ophalen en dan gaan we haar uitstrooien op de hei. Daar waar we graag kwamen.

Zaterdag alsof er niets veranderd is staat er gewoon een voetbaldag op de planning. Beide kinderen spelen om dezelfde tijd. Zoonlief thuis en mijn dochter heeft een uitwedstrijd. Mijn vader blijft bij mijn zoon en ik ga met mijn dochter mee. Via WhatsApp wordt ik op de hoogte gehouden van de verrichtingen van het team van mijn zoon. Al snel staan ze voor en hoef ik me daar niet zo’n zorgen meer om te maken hij wint uiteindelijk met 8-0 en staat daarmee nog steeds op een mooie eerste plaats in de competitie.

Bij mijn dochter gaat het moeizamer. Hoewel het spel in onze handen is wordt er maar niet gescoord tot de tegenstander doorbreekt en de bal achter mijn dochter schiet. 1-0… Maar we komen terug na de rust en voor we het doorhebben staat het 1-1 en niet veel later 1-2. Het spel ziet er goed uit tot 5 minuten voor het eindsignaal en een teamgenoot hands maakt in het strafschopgebied. Een penalty tegen die door mijn dochter onmogelijk te stoppen was. Terwijl ze haar tranen probeert te bedwingen gaat de wedstrijd nog even verder. Er volgen nog wat kansjes maar ze gaan er niet in. Het is eigenlijk al tijd maar de scheidsrechter laat doorspelen. Al samenspelend breekt ons team uit en onze spits komt in een 1 op 1 voor de keeper van de tegenpartij, met een mooie stift gast de bal met een boogje over de keeper die het nakijken heeft als het balletje in het netje rolt.

Na de aftrap is het al snel gedaan, de scheidsrechter fluit af, en we nemen de drie punten mee naar huis. Nog steeds tweede in de competitie met nog kans op de eerste plaats.

Omdat de kinderen beiden vroeg moesten voetballen is er ’s middags nog tijd om naar de markt te gaan, ik ga lekker op de fiets en koop er veel fruit, plantjes en kaarten om te versturen de komende tijd.

’s avonds eten de kinderen en ik bij een vriendin, ze gaat volgende week op vakantie en dan passen wij op hun huis en dieren. Een welkome afwisseling. Anderhalf jaar geleden hebben we daar ook een week doorgebracht, ik schreef daar deze blog over. De kinderen en ik kijken er enorm naar uit.

Opbrengst van een rondje over de markt.

Opbrengst van een rondje over de markt.

 

Zondag voor vandaag staat er weinig op de planning, straks even sporten en verder even bijkomen van deze intense week. De kinderen hebben nu vakantie dus we kunnen rustig aan doen de komende dagen. Iets wat we alledrie goed kunnen gebruiken.

Ik luisterde deze week ook veel muziek. Een nummer dat ik prachtig vind en met het afscheid nemen van mijn lieve hond ook veel gedraaid heb is ‘Let Her Go’ van Passenger.

Well you only need the light when it’s burning low
Only miss the sun when it starts to snow
Only know you love her when you let her go
Only know you’ve been high when you’re feeling low
Only hate the road when you’re missing home
Only know you love her when you let her go
And you let her go

Hopelijk hadden jullie een betere week.

Liefs, Noirona

14 Comments

  1. Verdrietig dat jullie je trouwe viervoeter hebben moeten laten gaan.
    Jammer dat je zo goed voor de plantjes hebt gezorgd en dat ze nu dood zijn gegaan. Ik zou er ook zwaar van balen hoor! Daar zou het dan ook bij blijven. Maar ach ik kan me weer buiten proportioneel druk maken over echt hele rare dingen ;-).Wat ben jij trouwens een bezig bijtje zeg!

    • Dank voor je lieve woorden.

      Ik heb er ook flink van gehaald, maar kan er (nu) niets meer aan veranderen. Vind het wel zonde van mijn tijd en werk die er in zit. En geeft me niet heel erg het gevoel dat het gewaardeerd wordt wat ik doe. Maar dat zal wel aan mij liggen.

      Bezig bijtje zeker, ik heb zelfs wat dingen geschrapt anders het een oneindig lang verhaal worden.

      X.

  2. Dat was een hele pittige week. Ik heb enkel logeerhonden gehad hier thuis en dan vond ik het afscheid al moeilijk terwijl ze gewoon naar huis gingen. Laat staan wat jullie nu meemaken. Heel erg veel sterkte. Passanger… Het was dat ik vandaag echt iets van Prince wilde plaatsen, maar in mijn hoofd zat dit nummer. Toevallig. Ik ga ‘m gewoon nog een keer luisteren. Doe rustig aan, meis. X

    • Dank je wel lieve Marion,

      Een logeerhond zou een betere optie zijn en een hoop verdriet schelen, maar als het me geen verdriet zou doen had het ook niet veel betekend denk ik dan maar.

      Prince, ja ook prachtige muziek. Al is zijn overlijden en beetje langs me heen gegaan.

      X.

  3. Wat ontzettend verdrietig dat jullie de hond hebben moeten laten inslapen. Ik wil jou, de rest van de familie (inclusief de andere huisdieren) veel sterkte wensen. Een hond is zo ontzettend deel van het gezin… Hele dikke knuffel! <3

    Ik vind wel erg mooi om te lezen dat je zo'n lange boswandeling hebt gemaakt. Ik hoop dat ook ooit te kunnen en durven. Voor mij is "alleen" wandelen, ergens anders dan in de buurt, heel erg eng. Ik heb veel bewondering voor je.

    Liefs

    • Dank je wel Kim, het zal heel erg wennen worden voor ons allemaal.

      Ik hoop dat het je ook ooit gaat lukken om van die lange wandelingen te kunnen maken. Ik wandel ook liever samen met iemand maar gelukkig lukt het me inmiddels ook om alleen te lopen. Maar dat kon ik een half jaar geleden ook niet.

      Knuf

Voel je vrij om te reageren: