What’s going on? #4

De weken vliegen voorbij en zo is het al weer tijd voor een overzichtje. Waar ik al een beetje bang voor was lijkt er nu toch echt in te sluipen. ‘Overvraging’ het meest enge woord uit mijn persoonlijke woordenboek. Ik vind veel dingen leuk, en doe ook veel dingen graag maar op het moment kosten een aantal zaken meer energie dan ik heb. En dan ligt daar het gevaar op de loer van onverschilligheid, het afleveren van half werk en uitgeput zijn.

Ik neem jullie mee op mijn afgelopen week en hoop maar weer dat ik voor de komende week het wat rustiger kan plannen.

Maandag vandaag wordt ik wakker met enorme spierpijn, waarschijnlijk gisteren echt te zwaar getraind. Ik besluit toch nog even met een vriendin te gaan sporten, al kom ik niet verder dan wat fietsen en lopen op een rustig tempo.

’s middags mag ik naar de Obesitas Kliniek voor de uitslagen van het bloed dat onlangs geprikt is. Ook wordt ik gewogen en gemeten. Ik vind het soms lastig om. Hier te melden, maar doe het toch. Ik ben nu in bijna 7 maanden 50 kilo afgevallen. En 44 centimeter omtrek verloren. Het is onvoorstelbaar veel. Zonder de operatie had ik het ook echt niet gered, ik ben er ook nog niet. Al wordt de ernst van mijn overgewicht me nu ik zoveel ben afgevallen, pas duidelijk. Mijn bloed was redelijk in orde, mijn kalk en vitamine D waarden hingen op het randje daarom heb ik daar een recept voor meegekregen. Maar niets dramatisch dus gelukkig.

Vanwege wat verandering in het voetbalteam van mijn dochter moesten wij ook vandaag naar de club, waar fit normaal 1 van de 2 voetbalvrije avonden is.

lunch

Ik kocht een bakje en enorm lekker fruit, met onder ander Pitaya.
Kennen jullie die vrucht?

 

Dinsdag Werd ik gefilmd bij mijn psychologe, daarvan is hier een verslagje te lezen. Daarna ben ik naar de dagbesteding gegaan en ben ik begonnen met de Pluktuin. Ik heb wat bedden gewied en daarna als eerste de chocolade- en aardbeienmunt naar de volle grond te verplaatsen zodat zij verder uit kunnen groeien naar mooie grote bossen munt.

Vanavond staat er keeperstraining op het programma voor mijn dochter. En aangezien ik dat meestal de leukste training vind blijf ik kijken.

Woensdag Heb ik een heerlijke wandeling met Sam en onze hondjes gemaakt. We liepen eerst op een pad waarbij Sam opgeschrikt werd door een overstekend wild zwijn waarna we besloten om om te keren. En toen we een volgend pad in liepen werden we getrakteerd op drie herten die op een hele korte afstand stonden. 10 minuten en 300 foto’s later liepen we nog helemaal vol van verbazing verder.

’s middags ben ik bij een vriendin geweest, we zouden de route voor het verkeersexamen van onze kinderen mee fietsen voor de nodige tips and tricks maar de kinderen wilden alleen gaan en dus konden wij even op de bank hangen.

Eenmaal thuis ben ik druk aan de gang gegaan met verhaaltjes voor in het boekje voor de voetbalclub, maar er komen steeds meer problemen bij deze editie.

’s avonds heeft zoonlief keeperstraining en dochterlief voetbaltraining. Maar voor mij geen tijd om te kijken. Ik zit boven in de kantine weer aan het boekje te werken. Waarom doe ik dit toch ook is wat regelmatig in mijn hoofd opkomt.

Herten

De herten die Sam en ik tegen kwamen tijdens onze wandeling

 

Donderdag de spierpijn is eindelijk over dus ik besluit weer te gaan sporten, kort maar beter iets dan niets natuurlijk. Daarna ga ik naar de boerderij, verder met de tuin. Het is heerlijk om zo met mijn handen in de tuin te wroeten en moe te worden, dat haalt me na een rampzalige nacht vol herbelevingen uit mijn hoofd.

’s middags komt mijn begeleidster maar eigenlijk ben ik te moe om te praten. Het regent enorm hard dus in wandelen heb ik ook geen zin. Het is een teleurstellend uurtje, maar het is niet anders.

’s avonds moet het boekje voor de voetbal geprint worden, maar ik mis nog tekst. Als het goed is wordt het op het laatste moment aangeleverd. Het lijkt een flop te worden. Als ik niet veel later hoor dat er iemand uit ons voetbalteam stopt en we dus een speler te kort hebben is de stress compleet.

Toch wordt het verhaal nog aangeleverd en is er een nieuwe speler voor ons team beschikbaar. Het boekje kan ik printen en eenmaal thuis stap ik uitgeput vroeg in bed.

Vrijdag Mijn lontje is op en de drang om mijn bed in te stappen is groot. Toch besluit ik om even met de website van een vriendin aan het werk te gaan. Ze wil er een kleine webshop in, en dat is nieuw voor mij dus ik lees me vooral veel in en probeer het een en ander uit.

Ik haal ook eindelijk mijn recept op en werk wat in huis. Maar ’s middags is het klaar voor mij. Ik duik toch mijn bed in, kijk wat televisie en slaap een beetje. Ik ontvang een lief kaartje van Sam met de post, dat tovert wel weer even een glimlach op mijn gezicht.

Zaterdag voetbaldag. Zoonlief speelt al vroeg thuis en wint met 10 -1. De eerste helft voetbalt hij en de tweede helft keept hij. Hij laat 1 bal doorgaan en baalt verschrikkelijk. Ik ben apetrots op hem. Ze staan nog steeds op de eerste plaats in de competitie. Zoonlief werd door mijn ouders meegenomen en ik ben naar een naburige plaats gereden voor de wedstrijd van mijn dochter. Net op tijd kwam ik daar weer aan. Na een lange blessure is dit weer haar eerste wedstrijd als keepster en ze vind het best spannend. Het werd een killer van een wedstrijd maar het team van dochterlief wint toch met 3-5. En zo staan zij ook nog steeds tweede in de competitie met 1 wedstrijd minder gespeeld als de nummer 1.

’s middags kijken we naar de wedstrijd van het eerste elftal van onze club. Helaas een gelijkspel maar toch weer een puntje erbij. Na de wedstrijd eten we bij mijn ouders en uiteindelijk thuis vertrek ik al vroeg naar bed.

Zondag vandaag staat er vooralsnog alleen even sporten op de planning en vanmiddag even verder met de huishoudelijke taken die ik vrijdag niet gedaan heb en verder een beetje chillen. Even bijtanken voor de komende week.

sporten

Een gedeelte van het martelwerktuig voor vandaag.

 

Ik luisterde deze week veel muziek, waaronder veel naar ‘Let The River In’ van Dotan

Oh let the river in
Burst the dams and start again
Oh let the river in
The will of men can’t hold it in
Oh let the river in
As the blood beneath my skin
Let the river in
Nature plays, nature wins

Liefs, Noirona
Hoe was jullie week?

9 Comments

  1. Het nummer van Dotan vind ik ook echt prachtig. Zijn stem… Heeft “iets”. Lekker vaag weer, maar het is bijzonder, vind ik. (Het is trouwens officieel wel burst the dams in plaats van damns maar dat vind ik misschien nog wel leuker :P)

    Echt gaaf dat jullie die herten van zo dicht bij zagen. Tof! Lijkt me een heel mooi gebied om te wandelen.

  2. Soms is het ook best goed om even je bed in te duiken. Zelf vind ik het vaak lastig om te bepalen of het me gaat helpen (als ik echt moe ben) of niet (als ik me terugtrek ivm vermijding of depressie). Je hebt je weer goed staande gehouden deze week als ik het zo lees. De muziek van Dotan vind ik ook wel mooi. Ik verkies nog altijd Ben Howard boven hem, maar hij komt in de buurt. 😉

    • Ik ook hoor Marion, ik vind vaak dat er nog genoeg te doen is en dat ik me niet zo aan moet stellen. Maar vaak zit ik mezelf dan alleen maar in de weg. Bij mij is er vaak ook de twijfel tussen moeheid en vermijding maar eenmaal in bed laat ik die twijfel varen en geniet ik gewoon even van het niets hoeven en moeten.
      De naam Ben Howard laat een belletje rinkelen maar als je me vraagt wat voor liedjes hij gezongen heeft ga ik je vast schaapachtig aankijken. Ik ga dus even Googlen. X.

Voel je vrij om te reageren: