What’s going on? #13

De weken vliegen voorbij, en ergens is dat fijn maar aan de andere kant beangstigd me dat ook. Voor nu maar even stil staan bij de afgelopen week die in het teken stond van vele complimenten. En laat ik dat nou net erg lastig vinden.

Maandag: vandaag zit ik nog behoorlijk in de stress, er staan wat gesprekken op de planning waar ik enorm tegenop zie. Zo heb ik morgen het afrondende gesprek met mijn inmiddels oude begeleidster, ergens deze week een gesprek met mijn psychologe en de onderzoekscommissie waar ik laatst ook geweest ben en op vrijdag staat een gesprek gepland met mijn psychologe en mijn psychiater, die ik na het stoppen met mijn psychofarmaca niet meer gesproken heb. Mijn DBC binnen de praktijk moet verlengd worden en daarom is er een drie gesprek. Zo kunnen ze bekijken of we nog op de goede weg zijn. Wat we nog aan moeten pakken en dat soort zaken. Ik mag zelf ook punten aandragen. En ondanks dat ik wel een paar punten weet wordt het een enorme stap voor mij om ze daadwerkelijk aan te geven.

Maar vandaag dus nog even niets, behalve veel stress. En voor mij werkt het heel goed om lekker druk bezig te zijn, zodat ik niet na hoef te denken over alles wat nog in het verschiet ligt. Dus doe ik vandaag de bovenverdieping extra uitvoerig.

’s avonds heeft mijn zoon met zijn nieuwe team een oefenwedstrijd, dus dat zorgt ook voor de nodige afleiding. Al hangt het gesprek van morgen als een zwaard van Damocles boven mij.

 De eerste aardbeien uit eigen tuin.

De eerste aardbeien uit eigen tuin.

Dinsdag: vandaag een dagje dagbesteding bij de paarden. Bij mijn begeleidster aangekomen drinken we even een kopje thee en bespreken we de week. Uiteraard durf ik niet te zeggen dat de aankomende gesprekken een enorme wissel op mijn stemming hebben getrokken.

Als we niet veel later naar de paarden lopen kijk ze me een paar keer vragend aan al blijft het stil. Als we de paarden in het weiland gezet hebben en ik een kruiwagen pak om aan de stallen te beginnen zegt mijn begeleidster ‘het is te veel voor je of niet?’ ik schrik en vraag wat ze precies bedoeld. De zegt ‘alle gesprekken’. Ontkennen heeft geen zin meer dus ik geef aan dat dat inderdaad teveel is, maar dat ik vind dat ik dat moet kunnen en er daarom niets over wilde zeggen. Ze vervolgt haar verhaal dat iemand niet altijd alles hoeft te kunnen, zeker als het geen verplichting is en er misschien zelfs geen nut meer in zit zoals bij dat gesprek met de onderzoekscommissie.

Ik moet toegeven dat ze daar gelijk in heeft en ze besluit mijn psychologe, die het gesprek geregeld had, een berichtje te sturen. 5 minuten later heb ik mijn psychologe aan de lijn. Dat het prima is dat ik dat gesprek niet wil voeren, dat ze blij is dat ik het aangeef (al is het via een omweg) dat dit hoort bij ‘zorgen voor jezelf’ en ‘zelfbescherming’. Daarnaast vertelde ze dat ze ’s middags zelf nog een telefonische afspraak heeft met de onderzoekscommissie en dat het daarmee dan klaar is. Dat de conclusie is dat het een erg onprofessionele gang van zaken was en dat ze bij de commissie totaal geen idee hadden wie ze tegenover aan de tafel hadden zitten en wat voor een impact zo’n gesprek zou hebben.

Een knap staaltje hulpverlening met korte lijnen, iets waar ik heel erg blij mee ben. Deze stress kan ik laten varen en zo richt ik me weer verder op de paarden en mijn taken bij de stal.

’s middags staat nog wel het afrondende gesprek met mijn oude begeleidster op de planning. Ze was het er totaal niet mee eens dat zowel de dagbesteding als de individuele begeleiding over gingen naar een andere organisatie. En ik vind het dan erg lastig om voor mijn belang en mijn mening uit te komen. Het was een kort gesprek, ik moest een formulier ondertekenen en een enquête invullen. En waar ze eerst nog wilde voorkomen dat ik naar een andere begeleider zou gaan had ze zich er nu bij neergelegd. Er kwam een stortvloed aan complimenten dat ze het zo fijn vond om me te werken. Dat ze trots is op mijn groei en zeker weet dat het goed met me gaat komen. We sluiten af met een knuffel en nadat ik de deur achter haar dichtdoe ben ik blij dat het zo meegevallen is.

 Op zaterdag heb ik heerlijk een tijd aan een strandje gezeten met goed gezelschap.

Op zaterdag heb ik heerlijk een tijd aan een strandje gezeten met goed gezelschap.

Woensdag: vandaag staat er een wandeling met Sam op het programma, het is een bijna wekelijks terugkerend item geworden. En ik vind het heel erg gezellig. We lopen een stukje door het bos en praten elkaar een beetje bij over de afgelopen tijd.

’s middags doet dochterlief mee aan de stadsfinale van het straatvoetbal samen met een vriendin. Doordat er maar twee teams in de categorie van de meisjes zitten gaan ze sowieso door naar de regio finale maar moet er nog even gekeken worden welk team er eerste en tweede in de regiofinale zijn. Helaas krijgen ze 1 tegendoelpunt in de twee wedstrijden en zijn ze dus tweede in de regiofinale. Maar het was een mooie middag en twee spannende potjes. Later gaat we naar het schoolplein van de school van mijn kinderen. Er is nationale buitenspeeldag en dus van alles te doen voor de kinderen.

Donderdag: vandaag weer een dagje dagbesteding. Nu niet bij de paarden maar bij een andere locatie waar ik voorlopig de donderdagen heen zal blijven gaan. Al rijdend daarnaartoe wordt ik overvallen door zenuwen. Terwijl ik er vorige week ook geweest ben en dat prima ging. Maar de minderwaardigeidsgevoelens nemen de overhand. ‘ze zitten vast niet op mij te wachten’, ‘wat voor nut heeft het nu dat ik daar rondloop’, ‘wat zullen ze wel niet van me denken’ en dat soort vreselijk storende gedachten maken dat ik bijna omdraai en naar huis ga. Als ik mezelf maar weer een bij elkaar probeer te rapen en tegen mezelf zeg dat ik me niet zo aan moet stellen parkeer ik toch mijn auto bij de dagbesteding. Eenmaal binnen kom wordt ik begroet door de eigenaar en twee cliënten, ‘Goedemorgen Noirona, wat fijn dat je er bent’. En het ijs is gebroken.

Omdat het mijn tweede dag is, kijk ik een beetje rond en probeer ik waar ik kan een beetje te helpen. ’s middags vraagt de eigenaar of we even kunnen praten. Terwijl ik razendsnel mijn geheugen ‘scan’ of ik iets verkeerds heb gedaan steekt hij al van wal. Hij vraagt wat mijn doelen zijn, wat ik graag wil leren en wat mijn toekomstdromen zijn. Als ik nog een beetje schaapachtig na probeer te denken op een schappelijk antwoord geeft hij aan dat hij onthouden had van de intake dat ik de opleiding SPH wil gaan doen. En daar op voortbordurend zegt hij dat hij denkt dat ik dat prima ga kunnen en dat hij bij mij in die twee dagen veel kwaliteiten zag. En zodoende wil dat ik niet zo zeer als ‘deelnemer’ wordt aangemerkt maar dat ik ook ga ‘meedraaien’. Dat ik in de toekomst wat regie over ga nemen, dat ik de cliënten aan mag sturen en mag begeleiden. Dat de dagbesteding een mooie, veilige manier is om dat te gaan uitproberen en er vertrouwd mee kan raken. Ik voel me erg ongemakkelijk bij deze stortvloed aan complimenten. Al vind ik het uiteraard ook fijn om te horen dat ik er zeker tot nut ben.

Vrijdag: vandaag staat de afspraak met mijn psychologe op de planning, ik besluit dat ik nadat ik de kinderen wegbreng op de fiets naar school meteen doorfiets naar de praktijk. Echter kom ik dan wel veel te vroeg. Dus ik besluit de ‘toeristische route’ te fietsen, al raak ik lichtelijk de weg kwijt. Omdat ik best wat tijd heb vind ik het niet nodig om mijn routeplanner op mijn telefoon op te zoeken maar gewoon door te fietsen in de richting waarvan ik denk dat het de juiste is. Domme keuze want als ik eenmaal een punt herken blijk ik helemaal aan de andere kant van het dorp te zijn dan waar ik moet wezen. Ik gooi er een versnelling bovenop en uiteindelijk stap ik 5 minuten voor de aanvang van de sessie de praktijk binnen. Mijn psychologe staat bij het secretariaat, ‘Hee Noirona, wat ben jij vroeg!’ ze dacht dat we om half 11 hadden afgesproken, terwijl ik half 10 in mijn agenda had staan. Maar na een blik in haar agenda bleek dat het toch half 10 te zijn.

Het driegesprek (met psychologe en psychiater) is door de zaken van de afgelopen weken verplaatst, zodat ik even een pas op de plaats kan maken. En daar ben ik blij mee. We praten over de onderzoekscommissie, het afrondende gesprek met mijn oude begeleidster, over de nieuwe dagbesteding en hoe fijn ik het vind dat er van die korte lijnen in de hulpverlening zijn tussen mijn psychologe en begeleidster. Ze benadrukt nog maar weer eens hoe trots ze op me is, dat ik ogenschijnlijk makkelijk door deze moeilijke weken ben gekomen en daar waar het wel zwaar was de zaken wel goed aangepakt heb, mede door hulp te vragen.

Wat haar herinnerde aan het signaleringsplan waar ook zij wat voor zou schrijven maar door haar drukke werkzaamheden niet meer aan heeft gedacht. Omdat de afspraak die ze na mij had afgezegd besluiten we de sessie iets op te rekken en alvast samen aan het signaleringsplan te gaan werken. Enorm confronterend maar goed, een signaleringsplan hoeft ook niet mooi te zijn maar nuttig!

Na onze afspraak fiets ik weer terug naar de school van mijn kinderen, maar vond dat ik wel een ‘beloning’ had verdiend en kocht twee leuke plantjes voor in huis.

wgosignaleringsplan

Zaterdag: vandaag staat er op de planning dat ik met twee vriendinnen en kinderen naar een strandje zou gaan, echter gooit het weer roet in het eten. We besluiten in ieder geval samen de barbecue aan te steken en gezellig samen te eten. Bij mij thuis… Dus de hele dag ben ik druk met de achtertuin in orde te maken, het laatste onkruid weg te halen en de boel eens goed aan te vegen. Eenmaal bezig bedenk ik dat in het lege stukje grond wel wat vaste planten mogen komen. en in plaats van naar de winkel te rijden haal ik wat planten uit mijn eigen tuin die te groot zijn geworden, ik hoop maar dat het verplanten op dit moment niet al te veel kwaad kan en geen ze een lading bemeste tuinaarde en een flinke sloot water mee. En als laatste maak ik de tuinstoelen schoon zodat we ook nog een beetje schappelijk kunnen zitten. Eenmaal klaar haal ik wat boodschapjes voor de barbecue en zodra ik weer thuis ben gaat mijn telefoon, het is een van de vriendinnen, hun kinderen hadden besloten toch naar het strandje te willen gaan. Ik baal als een stekker van al het werk dat ik vandaag heb gedaan en met frisse tegenzin stop ik de spullen in een tas en laat de kinderen zich omkleden voor een zwempartij.

Het duurt even voor mijn chagrijnige wolk overgewaaid is en uiteindelijk hebben we een hele fijne tijd aan het water met de barbecue, de kinderen en de twee vriendinnen. Uiteindelijk zitten we daar tot half negen en rijden we met tassen vol natte handdoeken en een lading zand weer naar huis.

Zondag: vandaag rommel ik nog wat in huis, ik strijk wat, en wil graag een poging doen om de schuur op te ruimen en ga even sporten. Dat is voldoende voor vandaag 😉

Muziek: deze week hoorde ik een paar keer op de radio een liedje dat volgens mij van Coldplay moest zijn, echter kwam ik niet zo snel achter de titel, en laat staan de tekst. Maar het klonk in ieder geval erg lekker. Gelukkig had ik de app ‘Shazam’ nog op mijn telefoon staan en toen ik hem gisteren weer hoorde kon ik zo makkelijk kijken welk liedje het was. Het bleek inderdaad Coldplay te zijn met Up&Up. Daarna was de tekst zoeken ook niet zo’n probleem meer en naast dat het nummer lekker klinkt zit er ook nog een prachtige tekst aan..

Coldplay – Up&Up
and you can say what is, or fight for it
close your mind or take a risk
you can say it’s mine and clench your fist
or see each sunrise as a gift

fixing up a car to drive in it again
when you’re in pain
when you think you’ve had enough
don’t ever give up

Ik hoop dat jullie een goede week hadden en er een mooie week voor jullie in het verschiet ligt.

Liefs, Noirona

2 Comments

Voel je vrij om te reageren: