What’s going on? #12

Het was een week vol uitersten, een week waarin ik me enorm gesteund, begrepen en geliefd voelde maar net zo zeer een week waarin ik vreselijk geraakt werd door het gedrag van anderen, waarbij het zelfs mijn voorstellingsvermogen te boven ging en ik heel erg de neiging kreeg om me te verstoppen onder de dekens…

Maandag: Ik begin de dag met sporten, en dat voelt goed. Ondanks dat voor vandaag de start van de avondvierdaagse gepland staat besluit ik weer verder te gaan met de hardlooptraining van Evy, ik ben pas bij les 1 maar voor mijn gevoel mag ik absoluut niet klagen. De GPS verbinding doet het niet dus ik pak er een uitgeschreven versie van de training bij. Het voelt kneuzig om steeds het hardlopen af te wisselen met wandelen. Maar ik had met mezelf afgesproken rustig aan te doen en niets te forceren. Uiteindelijk heb ik daar veel meer aan dan als een malle van start gaan en daarna een aantal weken geblesseerd te zijn. Ik vraag op de school van de kinderen na of ik de avondvierdaagse mee mag lopen. Ik zou nu eigenlijk op vakantie zijn en had me dus niet aangemeld om een groepje te begeleiden. Volgens school mag ik niet meelopen, ook niet als ik geen medaille wil. Ik besluit het er niet bij te laten zitten en bedenk dat ik me dan maar zelf inschrijf bij de organisatie, dan kan de school in ieder geval niet zeggen dat ik niet mee mag lopen. Uiteindelijk wordt de avondvierdaagse  vandaag afgelast vanwege het slechte weer. Morgen de herkansing.

 Samen klaar voor de avondvierdaagse

Samen klaar voor de avondvierdaagse

 

Dinsdag: vandaag staan er twee afspraken in de agenda, die elkaar overlappen ook nog. Vandaag is de eerste dag bij mijn nieuwe dagbesteding, en er staat een afspraak in mijn agenda met mijn (bijna) oude begeleidster om half 12. In overleg met mijn nieuwe begeleidster en door wat vervelende zaken met mijn oude begeleidster besluit ik naar de nieuwe dagbesteding te gaan. Gezien de recente ontwikkelingen is het zelfs onzeker of mijn ouder begeleidster überhaupt komt en kan ik de confrontatie op dit moment niet aan.

Ik besluit het geluid van mijn telefoon uit te zetten en me te richten op deze nieuwe dagbesteding, de nieuwe mensen en de verandering van omgeving. Het gaat me aardig af tot het moment van de afspraak met mijn oude begeleidster dichterbij komt. Uiteindelijk stuurt ze me een berichtje die ik eerlijk beantwoord dat ik een gesprek nu niet aan kan. Ze vraagt me of we donderdags kunnen bellen, dat is mij prima. Zo kan ik er naar toewerken.

’s Middags heb ik een afspraak met mijn nieuwe begeleidster, we nemen de situatie door en vind dat ik het goed opgelost heb, ik twijfel nog. We besluiten een begin te maken met het signaleringsplan. En er had geen beter moment kunnen zijn voor al deze onrust, zo kunnen we dit mooi meenemen in het signaleringsplan.

Ik krijg een berichtje van mijn psychologe, ze was erg boos over het gesprek dat ik vorige week had met de onderzoekscommissie van de GGD, en heeft haar eigen onderzoek gestart, naar de GGD en Wmo wel te verstaan. Ze houdt me op de hoogte, dat is fijn. Maar liever had ik er nooit meer aan willen denken.

Vanavond dan wel de eerste avond van de avondvierdaagse, het lopen gaat als een speer, waar ik vorig jaar na de eerste avond, 4 dagen nodig had om bij te komen verbaasd het me nu dat we sneller terug zijn dan ik eigenlijk wil. Ik loop de avondvierdaagse samen met mijn hondje. Hij houdt van wandelen, en ik niet van alleen zijn. Als ik dan echt niet met de school mee mag lopen, loop ik in ieder geval niet alleen.

wgobericht

Een stukje uit het berichtje dat ik van mijn psychologe kreeg.

 

Woensdag: weer sporten, nu alleen wat krachttraining gedaan. Vervolgens met een vriendin wat boodschappen gehaald thuis een beetje voor mij uit zitten staren tot we na het eten weer voor de avondvierdaagse op pad mogen.

Veel mensen langs de route vinden mijn hond zielig en ik moet mijn best doen om het zo te laten lijken dat ik het niet hoor. Hij vind het juist geweldig, en als we in het bos lopen lopen we vaak nog meer dan 5 kilometer. En hij geniet enorm van alle aandacht… Toch twijfel ik door alle kritieken om hem mee te nemen, maar ik doe het toch. Ik laat mijn en mijn hond zijn pleziertje niet afnemen door wat mensen die mij en mijn hond niet eens kennen.

Ik loop het eerste stuk met mijn dochter mee, en bij de rustplaats wacht ik samen met mijn hondje op de lopers van de 5 kilometer en loop na hun pauze mee terug naar het start en finish terrein. Ik heb de controleur gemist maar dat is geen probleem hoor ik later. Gelukkig maar.

Donderdag: weer een dagje dagbesteding, maar ook de dag dat mijn oude begeleidster zal bellen. We hebben afgesproken dat ze om 10 uur belt. Ik geef het aan bij de mensen van de dagbesteding en het is gelukkig geen probleem. Uiteindelijk belt ze pas om 10.30 uur, en is alles behalve blij. Vorige week heb ik haar verteld dat de indicatie voor zowel de dagbesteding als begeleiding weg gaat bij de zorgverlener waar zij werkt, en waar ik bijna 5 jaar de zorg heb ingekocht. Ze vind het onverantwoord dat ik met mijn lange hulpverleningsgeschiedenis en mijn gebrek aan vertrouwen in de mensen om dan van zowel dagbesteding als begeleiding te wisselen. En wil daar zelfs over in gesprek gaan met mijn psychologe om hier een stokje voor te steken.

Maar door de recente ontwikkelingen waar ik  niet al te veel over uit wil wijden is juist mijn vertrouwen in haar erg geschonden, en heeft mijn psychologe zelfs aangeraden om van zorgverlener te wisselen. Maar ik durf haar dat niet zo te vertellen, ik vertel dat ik juist denk dat wisselen nu een goed plan is. In maart zal mijn indicatie waarschijnlijk niet verlengd worden. En om nog net de laatste stappen te zetten voor mijn ‘terugkeer in de maatschappij’  is het naar mijn mening goed dat er ook eens vanaf een andere kant naar mijn zaak, mijn dossier, en mijn persoon gekeken wordt.

Lichtelijk gepikeerd zegt ze dat ze dan nog wel een ‘exit gesprek’ wil. Deze zal aankomende dinsdag zijn. Ik heb er nu al geen zin in…

’s Avonds is de laatste avond van de avondvierdaagse, of door de afgelasting van maandagavond maar de avonddriedaagse. Het is druk, er is veel herrie en ik ben er met mijn hoofd niet bij. Ik wordt begroet door veel mensen, krijg wat voetenmaskers omgehangen en voor mijn hond zijn er zelfs wat kluifjes, het was leuk. Maar de mineurstemming krijgt de overhand.

Vrijdag: ‘crisisoverleg’ met mijn nieuwe begeleidster. Ze wil het/mij nu goed in de gaten houden rond de overstap, het gedoe met mijn oude begeleidster en de ontwikkelingen rond de onderzoekscommissie. Het is fijn dat ze zo betrokken is. Ze is blij dat ik nog overeind sta, ik ook al moet het niet veel langer meer gaan duren.

’s Avonds als ik bij mijn ouders eet omdat mijn kinderen daar logeren vannacht krijg ik een berichtje van mijn psychologe. Ze heeft de onderzoekscommissie gesproken en het verhaal uitgelegd, waar de schoen wringt en wat er beter anders had gekund. We zijn samen uitgenodigd om er over te spreken binnenkort.

Dit bericht was iets meer dan dat ik kon hebben. Ik vertrek vroeg naar bed maar de onweer houdt me wakker.

Zaterdag: een afsluitend voetbalfeestje voor de hele club, met spelletjes en de huldiging van alle kampioenen van dit seizoen. Het is ongelofelijk warm, zo warm dat ik bijna flauwval. Ik besluit in de kantine te gaan zitten, daar is het koeler. Zodra we klaar zijn gaan we naar huis. De afsluitende BBQ slaan we over.

Zondag: en als echte afsluiting voor het team van mijn zoon hebben we een uitje, we gaan footgolfen. Dat is precies zoals het woord zegt, golfen met je voeten en een voetbal. Erg leuk, mooi weer, warm en een windje. Beter kon niet. Namens de teamspelers had ik een presentje voor de trainers gekocht. Maar ik werd ook verrast met een aardigheidje, een witte Dopper met de bedrukking ‘You’re the best’. Erg lief, en ben er erg blij mee.

Daarna zijn zoonlief en ik naar het zwembad gereden, dochterlief was er al met wat vrienden en de moeder van een vriendin van haar. Zoonlief en ik gaan daar bij zitten en vermaken ons daar prima. Eenmaal weer thuis ruim ik het huis op want daar is het niet echt van gekomen deze week. En schrijf ik deze blog.

 Familie zwaan zwom voorbij tijdens het Footgolfen

Familie zwaan zwom voorbij tijdens het Footgolfen

 

Al met al dus, in mijn ogen, een best pittig weekje en het ‘gedoe’ houdt nog even aan jammer genoeg.

Muziek: 
Vandaag een liedje dat waarschijnlijk geen introductie nodig heeft, origineel is het gezongen door Ramses Shaffer, erg mooi en rauw. Maar de manier van zingen van dit nummer door Wende Snijders raakt me in elke vezel.

Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
maar laat me blijven wie ik ben.

Liefs, Noirona

2 Comments

  1. Wat een week! Fijn dat er wel werk gemaakt word van het hele gedoe rondom dat onderzoek. Ik hoop dat deze nieuwe afspraak wat opluchting gaat geven, fijn dat je psycholoog dat heeft geregeld.

    Je bent een topper. Helemaal met de avond driedaagse, goed dat je gegaan bent!

    Ik hoop dat huis op orde ook wat meer rust in je hoofd geeft. Geen scheve tafels en dergelijke.. 😉

    Op naar een nieuwe week met nieuwe kansen.

    • Ik hoop het ook Sam, al kijk ik niet echt uit naar het gesprek.

      Vandaag nog lekker een dag bezig in huis, tafel staat inmiddels weer recht maar er lag nog wel wat achterstallig werk te wachten…. 😂

      Ik wens jou ook een goede week 😙

Voel je vrij om te reageren: