What’s going on? #11

Achter mijn ligt een enorm bewogen week, zowel letterlijk als figuurlijk. Maar naar mijn gevoel gaat er vanaf nu wat meer rust komen, iets waar ik erg aan toe ben!

Maandag: vandaag begin ik met Evy’s hardloopprogramma. 11 september is er in Utrecht The Color Run, Voor mij is het dan op een paar dagen na een jaar geleden dat ik een maagverkleining kreeg en zou dit graag op deze manier vieren met mijn kinderen. The Color Run is een route van 5 kilometer waarbij je op verschillende punten begooid wordt met gekleurd poeder. Er is geen tijd aan verbonden en wandelen is dus ook toegestaan. Dit geeft mij een slag om de arm. Ondanks dat ik al heel veel kilo ben afgevallen ben ik nog steeds veel te zwaar, en kan ik absoluut nog geen 5 kilometer hardlopen. De planning is om dat wel te kunnen tegen die tijd. Maar als dat niet lukt, is het ook geen drama.

Van de eerste les van Evy, heb ik driekwart kunnen doen. Pas als ik dit onder de knie heb, ga ik verder. Het gaat niet om de bestemming maar om de reis er naar toe…

colorrun

The Color Run, een kleurrijk spektakel.

Dinsdag: Mijn laatste dag op de dagbesteding, ik schreef er een blogje over. Het is vreemd, maar oké..

Woensdag: vandaag moest ik verschijnen voor een onderzoekscommissie,  waarvan ik eerst dacht dat het ging om een algemeen onderzoek naar de besteding van de Wmo indicatie bleek het meer een onderzoek naar mij te zijn én de besteding van de Wmo indicatie bij mijn zorgverlener. Ik ben de enige die gehoord wordt en aan de hand van wat ik verteld heb wordt er een rapport gemaakt. De vraag is in hoeverre dat rapport dan eerlijk is… Ik zou er drie blogjes mee kunnen vullen maar doe het maar niet. Dit blijft dat het een hele nare ochtend was.

’s avonds heb ik met een aantal ouders meegedaan aan een wedstrijdje tegen het team van mijn dochter. 2x 30 minuten op het hoofdveld van de voetbalclub. Ik was kapot daarna, maar wat was het leuk!  Uiteraard wonnen de kinderen 😂.

Donderdag: vandaag dus geen boerderij voor mij, in plaats daarvan maakte ik een heerlijke wandeling met Sam en de hondjes. Het is leuk om te zien dat onze hondjes steeds meer samen gaan spelen in plaats van elkaar alleen ‘gedogen’ zo als bij onze eerste wandelafspraak.

’s middags had ik voor mijn idee mijn laatste afspraak met mijn begeleidster. Echter dacht zij er anders over en maakte plannen voor de volgende maanden. Op dat moment had ik niet de lef of durf om aan te geven dat niet alleen de indicatie van de dagbesteding maar ook die van de begeleiding overgezet is. Inmiddels heb ik het haar wel ook nog persoonlijk gemaild maar nog geen reactie op gehad. Dit wordt dus nog een puntje voor de komende week.

’s avonds mocht ik weer een keer voetballen, ditmaal met andere ouders tegen het team van mijn zoon. Met nog volop spierpijn van de avond ervoor ging het allemaal niet heel erg soepeltjes maar aan het begin van het seizoen zou ik hier überhaupt nog niet een aan hebben durven denken.

voetbal

Deze week heb ik twee avonden mee gedaan met een wedstrijdje tussen de ouders en de kinderen.
Het voetbal/keeperstalent hebben mijn kinderen duidelijk niet van mij.

Vrijdag: drie afspraken op 1 ochtend, om zo een goed nieuw begin te creëren in mijn hulpverlening. Het was een ochtend die mij erg blij maakt. In de plaats van ‘pappen en nathouden’ komt er nu een constructief plan.

’s avonds zijn we bij de voetbalclub ivm een toernooi dat daar plaatsvindt. Het is een enorm gezellige avond. Al blijf ik niet verschrikkelijk lang omdat ik morgen een lange  voetbaldag voor de boeg heb. Dochterlief blijft wel wat langer en wordt thuisgebracht door een moeder van een teamgenoot.

Zaterdag: een lange toernooidag staat op het programma, met mijn zoon moet ik om half 8 al bij  de voetbalvereniging zijn. Mijn dochter blijft nog even thuis en komt later vandaag met een teamgenoot richting het toernooi. Het zou warm worden vandaag maar het is in de ochtend gewoon bewolkt en koud. Zoonlief speelt 5 wedstrijden, waarvan hij er 4 wint. De laatste wedstrijd is tegen een team dat 3 wedstrijden heeft gespeeld waarvan 1 gelijkspel en de andere 2 met winst afgefloten zijn. Na ons moeten zij nog een wedstrijd spelen. Maar als wij deze wedstrijd winnen of gelijkspelen is zijn we kampioen uit deze poule. Na een hele spannende wedstrijd waar ze echt aan elkaar gewaagd zijn eindigt het met 0-0. En dus is zoonlief met zijn team kampioen in deze poule. We halen de beker op, vieren een klein feestje en daarna gaat mijn zoon met een ouder van het team terug naar onze voetbalclub. Mijn moeder haalt hem daar op.

Op het moment dat ik mijn zoon uitzwaai zie ik dochterlief al warmlopen. Al is dat bijna niet meer nodig want het is inmiddels bloedheet. Zij spelen 4 wedstrijden, de eerste verliezen ze met 2-0, de tweede spelen ze gelijk met 0-0, in de volgende wedstrijd ging het mis met mijn dochter. Ze wilde het doel uitlopen om de bal te pakken. Maar de tegenstander wil alle kansen benutten en probeert met een gestrekt been de bal nog uit mijn dochters handen te schoppen, in plaats daarvan trapt ze tegen het been van mijn dochter. Ze valt op de grond en schreeuwt het uit. De trainer en verzorger zijn al snel bij mijn dochter en ik moet moeite doen om niet ook het veld op te rennen. Maar soms is het beter om er als moeder/ouder er niet meteen met je neus boven te staan. Toch blijft ze liggen en ik wordt ongeduldig. Ik ijsbeer wat langs de lijn en op het moment dat ze haar handschoenen uittrekt en aan een teamgenoot geeft loop ik naar haar toe. Het uitrekken van haar handschoenen geeft aan dat ze niet verder kan keepen, dus er is echt iets aan de hand.

Al steunend op mij lopen we naar de zijkant van het veld om haar been te ontdoen van haar sok, en scheenbeschermer. Haar been is blauw en dik. We besluiten naar de eerste hulp te strompelen, helemaal aan de andere kant van het terrein. We krijgen ijs mee om nog meer te koelen om de zwelling weg te laten gaan. Weer terug bij het veld gaat ze liggen en huilt het uit van de pijn. Met een vest van iemand opgerold onder haar knie blijf ik haar been koelen maar het is heel naar om je kind zoveel pijn te zien lijden.

We hebben geen wissels en met dat mijn dochter niet meer kan keepen staan we nog maar met 10 ‘man’ binnen de lijnen, wat volgt is het laatste potje, dat door de tegenstanders zo enorm ruig gespeeld wordt dat er nog twee spelers geblesseerd het veld af moeten, slaan, natrappen en half uitgekleed worden op het veld mag daar kennelijk allemaal. Net op het moment dat we besluiten om met het team van het veld af te lopen wordt het laatste fluitsignaal gegeven. Tijd om te douchen en naar huis te gaan.

Ondanks deze nare laatste voetbalmiddag zijn we enorm trots op het team, vorige week net geen kampioen geworden. Maar voor ons als trainers en leiders zijn het toch kampioenen, en daarom heb ik deze week medailles geregeld voor de toppers, we hebben ze uitgedeeld en waren enorm blij en trots. En terecht!

meidaille

De medailles die ik namens de trainers en leiders voor het team van mijn dochter heb geregeld.

Zondag: vandaag veel was en uitzoek werk op het programma, als leider heb ik de tenues en trainingspakken meegekregen gisteren, deze moeten volgende week ingeleverd worden en voor die tijd gecontroleerd worden. Een mooie taak voor vandaag terwijl mijn huid enorm zeer doet van het rode kleurtje dat ik gisteren heb gekregen ondanks factor 50 en het bedrukte weer buiten.

Muziek: tussen alle gebeurtenissen deze week door heb ik ook wat mensen leren kennen op een manier dat ik ze nog niet kende, er vielen heel wat kwartjes op hun plaats bij mij. En dan ben ik toch altijd maar weer blij dat ik, ondanks dat ik ook zeker niet altijd alles perfect doe, dat ik ’s avonds mezelf nog in de spiegel kan aankijken… Vandaar vandaag dit liedje van Lady Gaga – Pokerface..

Liefs, Noirona

2 Comments

  1. Dat klinkt niet oké dat gesprek over de WMO. Naar is dat. Ik vind het zo goed dat je gaat hardlopen. Ik ben stiekem jaloers op je, maar niet op een verkeerde manier hoor. Die color Run lijkt me geweldig om te doen. Ah, Pokerface is het geworden. De welbekende kwartjes die vallen. Terug kunnen vallen op jezelf is dan zo waardevol.

    • Dat gesprek was alles behalve oké, maar ik heb mijn burgerplicht weer gedaan zullen we maar zeggen…

      Dank je wel voor de complimenten, en vat de jaloezie zeker niet verkeerd op hoor. Ik denk dat iedereen wel iets van een ander heeft dat ze enorm gaaf vinden. Zo ben ik ‘jaloers’ op jouw manier van schrijven en je lef om op te staan voor je mening. Dat is iets dat ik nog niet durf…

      Ik hou van kwartjes, vooral als ze vallen. Mijn ingebouwde ‘Sherlock Holmes trekjes’ hebben het ook wel eens bij het verkeerde eind. Dan is het fijn als ik een beetje op weg geholpen wordt door mensen die zichzelf in een onmogelijk web gedraaid hebben…

      Ik wens je een fijne dag,
      X.

Voel je vrij om te reageren: