What’s going on? #10

En zo ineens is er weer een week voorbij. Een week waarin ik voor mijn gevoel diep ging, alle lol weg was en ik de lol weer een beetje terug vond.

Maandag: Tweede Pinksterdag, het vriendinnetje van mijn dochter is nog een nachtje blijven slapen en we gaan ’s middags naar het bos om samen de hindernissen op de trimbaan te doen. Uiteraard moet ik het afleggen tegen 3 sporters maar het is goed om te zien dat veel onderdelen ook makkelijker gaan als voorheen. Aan het einde komen we bij een grote speeltuin waar de kinderen nog even spelen en ontelbare keren van de kabelbaan af gaan. Normaal gesproken kon ik wel 100 redenen bedenken om niet van de kabelbaan af te hoeven maar dit keer hoefden de kinderen niet eens te vragen of ik ook eens wilde. Het is niet iets waarvan ik denk dat ik het dagelijks wil doen maar voor een keer was het leuk 😉

Dinsdag: De kinderen gaan weer naar school, ik ga sporten met een vriendin en besluit niet naar de boerderij te gaan. ’s middags komt mijn begeleidster, en zo blijft er nog maar weinig tijd over. Het voelt raar dat ik het niet eens erg vind. Tussen het sporten en de afspraak met mijn begeleidster door probeer ik het thuis een beetje op orde te krijgen. Met mijn begeleidster spreek ik over de lange tijd tussen de afspraken met mijn psychologe en over hoe het nu gaat op de dagbesteding. Ze had al aangegeven dat ik eens rond mocht gaan kijken naar iets anders. Maar ik vind het moeilijk. Ik ben bang voor veranderingen maar aan de andere kant is blijven hangen in iets dat niet meer goed voelt ook niet slim.

’s Avonds heeft mijn dochter het schoolkorfbal toernooi en mijn zoon een oefenwedstrijd met zijn nieuwe voetbalteam. Op zulke momenten baal ik echt dat ik alleen de zorg voor mijn kinderen draag en er 1 van de twee dus zonder ouder in dit geval iets voor school moet doen. In tweeën splitsen is me tot op heden helaas ook nog niet gelukt. Ik besluit met mijn zoon mee te gaan en als hij een beetje snel doucht na de wedstrijd kunnen we de laatste wedstrijd van mijn dochter nog zien. Gelukkig is dat het geval. Zij vind het niet erg dat ik er niet was, ik wel.

Sering

De Sering van mijn buren hangt over in mijn tuin, uiteraard vind ik dat totaal niet erg met deze prachtige bloemen.

 

Woensdag: Terwijl ik met wat werk voor de voetbalclub bezig ben raakt het lontje meer en meer op. Ik besluit het werk even te laten liggen en naar de manege te gaan waar een vriendin les heeft om die tijd. Ze is er jammer genoeg niet maar ik blijf toch even kijken. Ik geniet van de paarden die er wel zijn en van de heerlijke geur. Al besef ik me dat veel mensen dat waarschijnlijk vinden stinken. Ik wordt wat rustiger en troost me met de gedachte dat het niet heel lang meer zal duren voor ik weer te paard zit na 16 jaar. Volgens mij wordt dat een mega magisch moment.

’s Middags heeft mijn zoon het schoolkorfbal toernooi, hij doet het leuk al vind hij voetbal leuker. En ik geniet van het zonnetje langs de lijn. ’s Avonds mag ik dat nog een keer herhalen maar dan langs de lijn van het voetbalveld, mijn dochter heeft voetbaltraining. De laatste voor de spannende wedstrijd van zaterdag. Ik zit met een mede voetbalmoeder op de tribune toe te kijken. Kennelijk gaat de training erg lekker, in de plaats van een uur trainen ze een uur en 3 kwartier. Gelukkig vermaak ik me prima.

Donderdag: dochterlief is ziek, flinke hoofdpijn en koorts, maar ik wil toch heel graag naar de boerderij. Dochter zegt dat dat prima kan. Dus ik besluit heel even te gaan. Zeker ook omdat ik ’s middags een afspraak met mijn psychologe heb staan. Bij de boerderij aangekomen is het er enorm druk met allemaal mensen die een rondleiding krijgen. Ik zet de pony’s in het weiland en zie dat de waterbak enorm vies is, ik maak het schoon en ga de stal uitmesten. Waarbij de bodembedekking alleen maar achterin de stal ligt en de pony’s dus niet liggend hebben kunnen slapen vannacht tenzij op de betonnen vloer. Meermaals heb ik aangegeven dat de pony’s liggend slapen en dat er dus achterin de stal (waar ze plassen en poepen) een dun laagje vlas moet komen en daarvoor een dik bed van vlas waar ze op kunnen liggen. Maar kennelijk blijft dat nergens hangen. Ik moet nu de stal nagenoeg helemaal leeg halen omdat alle urine door de dikke laag vlas is gelopen. Waar ik normaal een halve kruiwagen mest naar de mesthoop moet rijden zijn het nu 2 volle kruiwagens. Het maakt mij niet uit maar het is wel zonde. Ik besluit de pony’s even te borstelen en als ik nog iets later  zie dat de ren van de krielkippen alleen nog op het zand staat terwijl ze zo graag gras pikken er er genoeg gras staat en alleen de ren zo nu en dan verschoven moet worden en hoor dat de kippen met de kalkpoten ook nadat ik dat vorige week heb gedaan niet meer behandeld zijn breek ik. Het is zo enorm frustrerend om kennelijk te moeten vechten tegen de bierkaai dat ik besluit om naar huis te gaan om 11 uur. Als ik meldt dat ik weer ga en de begeleider mij verteld dat hij blij is dat de pony niet meer kreupel loopt na vorige week (terwijl ze nog steeds kreupel loopt) en dat het maar goed is dat hij zoveel kennis van paarden heeft en er daardoor zo goed op kon anticiperen door een smid te laten komen is het voor mij het laatste zetje dat ik nodig heb.

’s middags bij mijn psychologe vertel ik het hele verhaal en samen/met/voor mij besluit ze dat ik daar weg moet. Ze heeft gelijk. Het is tijd voor een volgende fase. Tijd voor iets nieuws.

Vrijdag: dochterlief is nog steeds ziek, ze vind het niet erg om even alleen te blijven. Ik baal er weer van maar besluit toch even te gaan sporten. Ik wil graag de colorrun gaan lopen met mijn kinderen. Dit jaar in Utrecht op 11 september. Op een paar dagen na een jaar na mijn maagverkleinende operatie. Maar ik kom er achter dat de wens om de 5 kilometer hardlopend te volbrengen er waarschijnlijk niet in gaat zitten. Tenzij…. Ik enorm hard ga trainen. De moed zakt me in de schoenen…

Ik wordt overgehaald door wat lieve Instagram volgers. En besluit er voor te gaan. Hardlopen met Evy is geïnstalleerd op mijn telefoon. Ik koop in de opruiming een extra sportbroek en shirt en besluit vanaf maandag extra te gaan trainen. Dan moet het goed komen. En zo niet kan ik in ieder geval zeggen dat ik er alles aan gedaan heb.

 Net voor de spannende voetbalwedstrijd van mijn dochter.

Net voor de spannende voetbalwedstrijd van mijn dochter.

 

Zaterdag: Weer een ‘splitsingsprobleem’ vandaag. Zoonlief heeft een voetbaltoernooi wat dorpen verderop en dochterlief haar kampioenswedstrijd thuis. Ik kan alle wedstrijdjes van mijn zoon zien, maar de prijsuitreiking en daarna moet ik missen. Ik vraag een mede voetbalmoeder of hij met haar mee terug kan rijden. Gelukkig is dat geen probleem. Als een malle rijdt ik naar huis waar mijn dochter al in de kleedkamer zich aan het omkleden is. Ik doe haar haar en vervolgens is er een toespraak van een van de trainers. Dat we enorm trots op allemaal zijn of we nou winnen of verliezen. Winst is nodig om kampioen te worden, maar we weten ook dat we een erg sterke tegenstander treffen, ze staan met twee punten  meer boven ons. Gelijkspel is dus ook geen kampioen.

De tegenstander betreed het veld met harde muziek, partypoppers, een doos vol taart en een lading bekers. En dat doet onze spelers niet veel goed. Al snel scoren we, dat geeft een geweldig gevoel. Maar net voor rust vliegt er ook een bal over mijn dochter het net in. De rust gaan we in met 1-1 en het gegeven dat onze tweede helften vaak beter zijn. Het spel van de tegenstander er niet bijster bijzonder uit ziet. Langzaam groeit de hoop. Maar de tegenstanders weten waarom ze bij ons zijn. Om kampioen te worden. Er wordt in de tweede helft voornamelijk heel ruig gespeeld door de tegenstander, uiteindelijk moeten drie van onze spelers geblesseerd het veld verlaten, als er dan nog 1 volgt moet 1 van de geblesseerden er weer in. Inmiddels is het 1-2 en 1-3 geworden. Winst lijkt onmogelijk nog voor ons, bij elk tegendoelpunt wordt er een partypopper achter mijn dochter geschoten om haar falen te vieren. Ik zie haar boos worden, heel erg boos. En meestal is dat geen goed teken. De concentratie is weg en ze laat ook nog een 4e bal doorgaan. En niet veel later wordt er afgefloten. Voor de tegenstander is er feest, onze spelers huilen. En mijn dochter het hardst. Ze vind dat het verlies door haar komt, zij heeft immers de ballen door laten gaan. Niemand denkt dat, maar mijn dochter dus wel. Ik kan praten als Brugman maar ze gelooft me toch niet, en dat weet ik… Ik ben zelf net zo…

Ze wil de tegenstander geen hand geven, en zelfs haar teamgenoten niet onder ogen komen. Als ik haar zeg dat dat er bij hoort wordt ze nog bozer en slaat me. Ik stuur haar naar de kleedkamer om te douchen en te vertrekken. En met dat ze wegloopt breekt mijn hart.

Als ze onder de douche staat en toch geen kant op kan ga ik met haar praten. Ze is nog steeds woedend op zichzelf en wil haar teamgenoten niet meer zien. Uiteindelijk moet ik zelfs dreigen dat ik haar uitschrijf bij de voetbalvereniging om er voor te zorgen dat ze met de rest van het team boven een patatje gaat eten. Niet helemaal pedagogisch verantwoord maar wel met een duidelijk doel. Zo’n verlies moet je niet alleen verwerken. Als ze later aan de patat zit met betraande rode ogen kan ze toch weer een beetje lachen om een grapje dat een teamgenoot maakt. Na de patat gaat ze voetballen met een aantal en lijkt de ergste woede verdwenen. Dit is een van de redenen waarom ik zo van teamsporten hou. Je wint samen, maar verliest ook samen… En samen kom je dat verlies te boven.

Zondag: ik kijk naar buiten en het ziet er niet echt zonnig uit. Dat wordt dus weer een dag voornamelijk binnen zitten. De kinderen zijn moe van een overactieve zaterdag en willen niet veel. Ik besluit met mijn zoon naar Amersfoort te gaan om nog een Dopper voor zijn keeperstrainer te kopen om tijdens de laatste training te geven en trakteer mezelf ook op een dopper, een zeegroene, een speciale uitgave die alleen in de WAAR winkels verkrijgbaar is. Ik vind in de opruiming nog een korte keepersbroek voor mijn zoon die alleen maar lange keepersbroeken heeft en daar bijna in smelt zodra het een beetje warm is. We neuzen even bij de Flying Tiger, een winkel waar ik veel over gehoord heb maar nog nooit was geweest en gaan daarna naar de IKEA om plantjes te kopen. Zo gaat de dag sneller voorbij dan verwacht.

 Mijn nieuwe zeegroene Dopper

Mijn nieuwe zeegroene Dopper

 

Komende week: staan er wat spannende zaken op het programma, ik ga natuurlijk starten met meer trainen, daarnaast moet ik woensdag voor een onderzoekscommissie verschijnen en voetballen de ouders van de teams van mijn zoon en dochter tegen hun kinderen. Vorig jaar kon ik daar nog wel onderuit komen. Maar dit jaar ga ik mee doen. Mijn voetbalschoenen zijn al uit de mottenballen. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat lopen. Vrijdag zie ik mijn psychologe, met mijn nieuwe begeleidster om een plan op te stellen voor de komende maanden, en daarna ga ik met mijn nieuwe begeleidster bij een ondernemer kijken waar ik waarschijnlijk door middel van een begeleidde stage kan gaan helpen.

Muziek: ik heb niet veel muziek geluisterd maar stuitte vanmorgen op deze vertolking van Clown, origineel gezongen door Emeli Sande en werkelijk prachtig. Nu wordt hij gezongen door O’G3NE en ze krijgen iedereen aan het huilen, inclusief mij.

From a distance my choice is simple
From a distance I can entertain
So you can see me
I put makeup on my face
But there’s no way you can feel it
From so far away

Hoe was jullie week?

Liefs, Noirona

Voel je vrij om te reageren: