What’s going on? #1

Er gebeuren in mijn leven vaak meer zaken dan waar ik over blog. Soms leuk, soms ook niet. Vaak te kort om een blog verhaal over te schrijven maar wel het vermelden waard. Daarom ga ik proberen, jullie een beetje mee te nemen door mijn week met vandaag deze eerste ‘What’s going on’.

Maandag kreeg ik het verschrikkelijke nieuws dat mijn neef, met wie ik weinig contact had, het leven niet meer aan kon. Suïcide is lange tijd een ‘hot issue’ geweest in mijn leven. Ik dacht dat het een plekje had gekregen. Maar dit nieuws heeft me de rest van de week uit het lood geslagen. Ik zal proberen hier later een blog over te schrijven.

Dinsdag stond de dagbesteding op het programma, ik ben verder gegaan met een project dat me veel innerlijke strijd heeft gekost. Echt moeilijk is het niet maar als je altijd vind dat iets beter moet en kan, zorgen creatieve zaken niet echt voor ontspanning. Toch wil ik het blijven doen, mezelf creatief uitdagen. De monsters in mijn hoofd mogen niet winnen. Het is fijn om zoiets met begeleiding op de dagbesteding te kunnen doen.

Later deze dag had ik een afspraak met mijn begeleidster, we hebben het UWV gebeld en zodoende is de angst en stress omtrent het bezwaar wat mijn ex werkgever aangetekend heeft op de verlenging van mijn uitkering iets gezakt.

Woensdag heb ik Sam ontmoet, we hebben met de honden een heerlijke wandeling gemaakt in het bos. Dat wandelen was een goede uitkomst voor iets dat we beiden erg spannend vonden. De hondjes kunnen het goed vinden, en wij ook. Later hebben we nog ergens iets gedronken en een foto gemaakt van onze tatoeages. Beiden hebben we een Semicolon tatoeage. Deze week heb ik erg veel moeite met mijn ‘puntkomma’ gehad. Maar zoals Sam op haar blog zo mooi verwoorde. Together we will stand.

tattoo

Donderdag vandaag ben ik naar de dagbesteding gegaan. Vanwege vakantie is het een weekje gesloten maar de dieren moeten uiteraard wel verzorgd worden. Dus ik voer de kippen en de pony’s, ik zet de pony’s in het weiland, mest de stal uit, raap de eieren en geniet van een kopje thee in het zonnetje. ‘S middags is mijn begeleidster er weer, na afgelopen dinsdag wil ze even in de gaten blijven houden hoe het met me gaat. We praten over het UWV en ik vertel later over mijn neef. Met de juiste vragen van haar kant wordt het voor mij duidelijk waar het enorme verdriet vandaan komt. Het is goed om het er over te hebben, en te huilen. Het lucht op maar legt me ook lam. Ook ontving ik een mail dat er kennelijk geen verlenging voor mijn PGB is aangevraagd, mijn begeleidster stelt voor om meteen te bellen met de gemeente. We hebben een afspraak gepland voor over twee weken, tot die tijd kan de begeleiding gewoon doorgaan. Gelukkig!

Vandaag ontving ik ook een lief kaartje van een medeblogster… Een lichtpuntje na een aantal zware dagen… ?

Vrijdag Mijn auto startte niet, dus terwijl ik anders gedacht had spring ik met zoonlief op de fiets naar school. Ik geniet van de wind op mijn huid en van de zwanen in de vijver. Deze ochtend doe ik weinig, ik werk wat in huis, schrijf een kaart voor de ouders van mijn neef en brand een kaarsje. Vandaag is de uitvaart en ik ben er niet bij. Stiekem ben ik daar blij om. Ik voel me een compleet wrak. Deze middag heb ik een afspraak met mijn psychologe. Een gesprek die totaal anders is dan de vele gesprekken er voor. De online therapie en de afgelopen week zorgden voor een vernieuwd inzicht bij mij. Het altijd maar wegstoppen van mijn gevoel was een mooie manier van overleven, maar om echt te kunnen leren leven heb ik mijn gevoel(ens) wel nodig. Een gesprek waar mijn psychologe ‘gevaarlijk’ dichtbij komt volgt, waar ik eerder altijd een ruime marge overhield tussen feitelijke opsomming en mijn gevoel. Maar het is goed, dit is de logische volgende maar pijnlijke stap.

Ik blijf vandaag met de kinderen bij een vriendin eten en ondanks dat ik al moe gepraat ben hebben we het toch nog lange tijd over leuke en minder leuke zaken. Ik val bijna in slaap op de bank en besluit dat het tijd is om te gaan.

zwaan

Zaterdag is voetbal dag. Het boekje dat ik deze week tussen alle bedrijven door gemaakt heb voor bij de wedstrijd van het eerste elftal bevat een fout in de tekst en ik heb ze verkeerd geprint. Deze dag staat dus onbedoeld en ongewild in het teken van deze fouten, waar ik nu niets meer aan kan doen. Maar ik schaam me diep. Beide kinderen spelen een prachtige wedstrijd en winnen allebei. Zoonlief won met 5-1 van de directe tegenstander en staat nu op de eerste plek in de competitie. Dochterlief won met 2-4 van het team waar eerder nog met 1-6 van verloren werd. Ze staan nu derde in de competitie maar moet nog 3 wedstrijden inhalen.

Die middag verzorg ik de dieren op de boerderij en ga daarna lang in bad met een boek. Ik blijf langer op dan ik wil omdat de kindjes graag naar ‘Alles mag op zaterdag’ willen kijken.

Zondag vandaag rij ik twee keer naar de boerderij voor de dieren en ga ik mijn nichtje helpen met het ophangen van een rolgordijn. Voor mijn gevoel kan dat alleen maar mis gaan maar ik ga mijn best doen en anders tijdig aangeven dat we hem beter op een ander moment op kunnen hangen. Verder staat er niets op de planning, vooral een beetje bijkomen van deze heftige week.

Vandaag is ook de lente begonnen, een tijd waar ik enorm lang naar uitgekeken heb. De winter duurde lang, misschien niet qua koude temperaturen maar ik verlang naar het zonnetje, zonder jas naar buiten kunnen, dartelende lammetjes in de weides en een natuur vol kleur van alle bloemen die weer op komen.

 Deze week luisterde ik veel naar Catch & Release van Matt Simons, tijdens deze turbulente week waarbij ik heel veel mensen heb gezien en veel heb gepraat had ik ook heel erg de behoefte om even tot mezelf te komen. De rust te pakken die ik heel erg nodig had. En soms moet ik daar gewoon aan toe geven. De boog kan niet altijd strak gespannen zijn.

“There’s a place I go to, Where no one knows me, It’s not lonely, It’s a necessary thing”

Liefs, Noirona
P.s. hoe was jullie week?

10 Comments

  1. Dat is een zware week voor je geweest.. Heel zwaar. Wat betreft die fouten; niet zo streng zijn voor jezelf zeg! Fouten maken is menselijk. Daar mag je van balen, maar hoef je je nimmer voor te schamen. De foto samen met Sam, prachtig. Mooi dat jullie elkaar zo gevonden hebben.

    • Dank je wel voor je lieve woorden. Het was inderdaad een hele zware week. Ik ben blij dat hij bijna voorbij is.

      Ik heb kunnen regelen dat ik voor de mensen die zelf in het boekje staan nieuwe mag maken dus dat maakt het al een stuk minder erg, voor mij.

      Het was echt leuk om elkaar te ontmoeten, en er komt zeker een vervolg.

      X.

  2. Wat een zware week, maar wat een stappen heb je ook gezet. Je schrijft het hier allemaal zo neer.. en als je leest lees je amper hoe zo’n inspanning het je heeft gekost. Ik weet hoe druk je je maakte over je activiteit bij de dagbesteding, ben plaatsvervangend trots dat je het wel gedaan hebt ondanks het kritische stemmetje.

    Ook de stappen in je netwerk van je begeleider en je psycholoog vind ik echt bijzonder. Knap hoe je gaat en fijn ook dat deze openheid positief uitpakt, ik hoop dat dat stimuleert om op de ingeslagen weg verder te gaan.

    You go girl!
    &mooi nummer die laatste regels <3

    Ps: heb je je layout veranderd (of ligt dat aan dat ik op mn laptop zit?) Ik vind het in elk geval erg mooi en rustiger ook.

    • Sam, dank je wel voor je stortvloed aan lieve woorden. Het beschrijven van de week was makkelijker dan hem beleven. Al vind ik het eerlijk gezegd soms ook echt wel lastig om het gevoel in de woorden te leggen…
      De verandering geeft zeker een stimulans om zo door te gaan al hoop ik dat het de komende tijd ook op een rustiger tempo kan zodat ik het beter bij kan benen…
      X.

Voel je vrij om te reageren: