Waar haal ik de tijd vandaan?

Het is bijna niet te bevatten, inmiddels zit ik al in week 6 van het theoretische gedeelte van de opleiding tot ervaringsdeskundige. En wat is het mooi, maar ook heftig.

Sinds 6 maart bestaat mijn leven uit leren, observeren, reflecteren, acteren, blokkeren en deblokkeren maar ook met proberen, reageren en kalmeren. Adviseren, concentreren en mijn reiskosten declareren. En daarnaast doe ik nog wat aan irriteren, incasseren, relativeren en hoop ik uiteindelijk te excelleren en te promoveren als ervaringsdeskundige.

En buiten dat alles mag ik ook nog wat recreëren en dat bestaat met name uit mijn kinderen, het huishouden, de boodschappen, voetbal, mijn lieve vriendinnetje en slapen.

Ergens moet/wil ik ook nog tijd hebben om te sporten maar als het me lukt om dat op zondagochtend te doen ben ik al heel blij. Mijn huiswerk loopt achter, al werd er gezegd dat er geen huiswerk was met deze opleiding. En mijn sociale contacten zijn tot ver beneden het gewenste niveau gedaald. En dat steekt me een beetje, maar het is niet anders.

Ik wist dat het een zwaar en intensief (half) jaar zou worden, maar het is in geen geval te vergelijken met het beeld dat ik vooraf had. Het is ook bijna niet uit te leggen wat de opleiding inhoud en wat we leren, want ik kan nooit verwoorden wat er gebeurd binnen de muren van de opleiding. Natuurlijk krijgen we theoretische kennis aangeboden, maar daarnaast is er zoveel meer. De input van mijn mede studenten geven de opleiding een gouden randje.

Na de eerste week schreef ik in mijn reflectieverslag dat ik vond dat ik zelf zo hard geworden was, misschien zelfs wel afgestompt van mijn emoties en de maatschappij, en dat ik dat zelfs niet eens erg vond. Het was een prima eigenschap. Maar in week drie was daar het omslagpunt. Ik begon (weer en meer) te voelen en deze onder woorden te brengen. En dat is eng kan ik je zeggen. Zeker als de enige plek waar ik normaal kon huilen mijn huis was en af en toe een paar tranen niet kon inhouden bij mijn psychologe.

Maar wat ben ik blij met mijn tranen, met de opleiding en mijn mede studenten, met hoe mijn kinderen omgaan met deze omslag in ons leven. Hoe ze mee proberen te denken om mij te helpen. Waarbij het soms ook zwaar is maar we gelukkig allemaal weten dat het van korte duur is.

Ik ben zo enorm dankbaar voor deze kans om deze opleiding te kunnen volgen en mijn droom te kunnen verwezenlijken. Want wat is dat een geweldig besef, na al die jaren van diepe ellende, van depressies, angsten en stoornissen. Ik mag mijn shit uit het verleden transformeren in de mest voor mijn toekomst. En hoe gaaf is dat…

Waar ik de tijd vandaan haal om dit bericht te typen, ik weet het eigenlijk ook niet, maar wilde jullie heel graag even een teken van leven geven. Het gaat dus goed met mij, en ik hoop dat het ook goed gaat met jullie.

Liefs, Noirona

 

2 Comments

Voel je vrij om te reageren: