Vertrouwen hebben #2

vertrouwen 2

Vrijdag mocht ik naar mijn psychologe, wat ik fijn vond was dat ik kon vertellen dat ik weer contact had gehad met mijn ambulant begeleider, en dat het goed verlopen was. Maar daarnaast waren er toch ook wel wat zenuwen in verband met de herbeoordeling eerder deze week waarbij ze van het UWV een brief zouden sturen naar mijn psychologe om te vragen naar haar bevindingen over mij. Ik wilde hierin niet mijn psychologe beïnvloeden in hoeverre dat mogelijk is maar was zeker benieuwd naar wat ze zou gaan schrijven aan het UWV.

Normaal zou ik gaan fietsen naar mijn psychologe maar vanwege de drukte van de dag en het feit dat er 3 mannen rond mijn huis liepen om de boel te schilderen vond ik dat ik met de auto kon gaan. Om zo wat tijd te winnen. Maar ondanks dat ik hiermee tijd zou winnen kwam ik toch bijna te laat. Iets dat zo niet bij mij past, maar goed ook mijn psychologe was iets later dus was het geen probleem.

Al snel werd ik uit de wachtkamer gehaald en liepen we met een kopje thee naar haar kamer, op het whiteboard stonden een aantal basisbehoeftes van mensen genoteerd, en ondanks dat we het daar vaak genoeg over gehad hebben moet ik toch altijd slikken als ik dat zo ‘zwart op wit’ zie staan. Daarnaast stonden ook haar stoelen in EMDR opstelling en ondanks dat mijn laatste EMDR sessie al lang geleden is liggen ze zenuwen en flashbacks daaraan nog altijd onder de oppervlakte.

Ze draaide de stoelen bij en ik nam plaats op de bank. Ze vertelde dat ze mijn ambulant begeleider de hele week al had geprobeerd te bellen maar op donderdag pas te pakken kreeg. Mijn gedachten draaide overuren, want diezelfde dag had ik natuurlijk ook een afspraak met mijn ambulant begeleider. Ze vertelde dat ze toch wel lichtelijk teleurgesteld was dat de hulpverlening vanwege een verhuizing waar ik totaal niets mee van doen heb zo op zijn gat kan komen te liggen. En dat het misschien wel beter met mij gaat maar dat dat niet wil zeggen dat ik geen hulp meer heb. Maar ook dat ik ten alle tijden zal proberen het zonder hulp te kunnen doen en mensen het liefst op afstand houdt en dat dat ook besproken is in het gezamenlijke overleg. En dat het er dus op leek dat ze met open ogen in mijn ‘valkuil’ gelopen is.

Ik schrok hier behoorlijk van maar ik kon niet ontkennen dat het zo was. Want ja ik probeer niet zo zeer onder de hulpverlening uit te komen maar ik zou het zo graag zonder hulpverlening kunnen. Daarnaast voel ik me altijd chronisch ongemakkelijk en lastig dus is het voor mij de makkelijkste keuze om te schikken naar de hulpverlening in plaats van aan te geven wat ik nodig heb. Het komt er op neer dat de zorg mij ongeveer opgedrongen moet worden en ik het dan ‘prima’ vind. Maar zodra ik iets aan moet geven waarbij ik hulp nodig heb dat ik nog liever door de grond zou zakken dan het te vragen. Dus toen vielen er wat puzzelstukjes bij mij op hun plaats. Gelukkig maar, want zo kan ik er in de toekomst iets mee.

Daarna spraken we over de herbeoordeling van het UWV, ze vroeg waar die brief voor diende die het UWV had opgestuurd. Ik legde uit dat het UWV graag wil weten of dagbesteding onder behandeling valt of dat het alleen voor het bieden van structuur is en om mij van de straat te houden. Nog voor ik kon uitleggen wat beide opties eventueel voor mij in zouden houden qua uitkering zei ze dat het uiteraard onder de behandeling valt en dat ze dat ook zal aangeven aan het UWV. Ze vertelde ook dat regulier werk wel weer in zicht komt voor mij maar dat het voor nu echt te vroeg is, dat ik nog een te wankel evenwicht heb en er zoveel speelt om nu zo’n ingrijpende verandering door te voeren. Ik moet zeggen dat ik hierdoor, toch behoorlijk opgelucht was. Ze gaat de brief na de feestdagen versturen. Dus voor nu kan ik de zorgen hierom ook aan de kant zetten.

We spraken over de vakantie, kerst en oud en nieuw. Ik antwoordde hoezeer vakanties en het daardoor ontstane gebrek aan structuur me van mijn wijs brengt. En dat ik een hekel aan kerst heb, dat ik niets heb met die reclames waarin iedereen gezellig bij elkaar zit en met hun Prodent glimlach geniet van een overvolle kersttafel. Dat ik dan net zo gezellig moet aanschuiven op kerstavond aan het buffet met de familie van mijn moeder die ik het hele jaar niet gesproken heb maar waarbij ze toch op wonderbaarlijke manier wel alles over mij weten. Dat ik echt wel een praatje maak, wat lach en doe alsof ik het leuk heb.  En dat oud en nieuw ook overgeslagen mag worden omdat ik, net als mijn huisdieren, vuurwerk eng vind  en alleen met de kinderen ben, die overdag niet slapen en dus ’s avonds chagrijnig zijn. En mijn psychologe vervolgde mijn verhaal door te zeggen dat het eigenlijk gewoon allemaal heel erg pijnlijk is.

Mijn woede en aversie tegen kerst komen inderdaad daar vandaan en ik begon verschrikkelijk te huilen. Want daar heeft ze weer zo gelijk in. Mijn verdriet om hoe ik kerst en oud en nieuw graag zou beleven verstop ik onder een flinke saus van woede, afkeer en cynisme. En daar is het in al die jaren niet beter van geworden. Maar het hield me wel op de been en deze instelling liet de pijn niet te dichtbij komen. Maar nu de wond open ligt kan ik er maar beter iets mee doen. Want is het herkennen van een probleem niet de eerste stap om er daadwerkelijk iets aan te veranderen? En misschien is kerst dan wel een mooi moment om mee te beginnen. De tijd van ‘vrede op aarde’ misschien ook maar een beetje omzetten naar ‘vrede in mezelf’.

Liefs,
Noirona

 

 

6 Comments

  1. Dat heb je mooi geformuleerd in de laatste alinea. Ik ben benieuwd hoe je december eruit zou zijn als het om jou ging en of de actie van afgelopen week daarbinnen past?

    Gelukkig hebben wij geen verplichtingen rond kerst. Het ideale gezinnetje zijn we nooit geweest en dat toneelspel heb ik mij een aantal jaar terug onttrokken. Ik gun dat jou ook, doenwaar jij je goed bij voelt.

    Goede dagen gewenst. Weet dat je altijd nog je eigen huis hebt en dat je daar kan zijn wie je wilt zijn.

    xx Sam

    Ps: de omschrijving van de kamer van je psycholoog klinkt bijzonder met zo’n bank. Zo’n typisch psychiatrie sofa ding? 😉 Bij mijn psycholoog heeft een klein rot kamertje, net als haar collega’s. Toen er laatst overleg was in t kamertje van mn psychiater met vier personen heb ik ook heel erg gelachen omdat ik me niet voor kon stellen dat dat paste en of nog gemakkelijk praatte. 😉 Maar goed, dat terzijde.

    • De actie van de afgelopen week in de zin van een kerstboom zagen of bedoel je iets anders?

      Ja ik heb een eigen huis al voel ik me daar nog steeds niet echt thuis. Maar het is wel mijn plekje waar ik inderdaad mezelf kan zijn. Waar ik af en toe kan mokken en weer kan opladen voor de buitenwereld.

      Nee niet zo’n typische psychiatrie sofa, het is een simpele Kipplan van de IKEA ? al zou ik dat wel eens prettig vinden zo’n sofa. Ik praat gewoon makkelijker zonder dat ik iemand aan hoef te kijken. Haar kamer doet een beetje aan een woonkamer denken, net als de hele praktijk trouwens. Het enige dat opvalt is dat elke woonkamer een bureau en een doos tissues heeft ?.

      Vorig jaar had ik een intake bij een grote GGZ instelling, het enige dat daar kleur had was de koffie automaat van Douwe Egberts, voor de rest was alles nep. Tot aan de planten aan toe. Om nog triester van te worden. Toch is 4 personen in ook haar kamer krap. Niet qua ruimte maar meer qua lading zeg maar.

      • Whaha.. ja, die doos tissues. Ik had ‘laatst’ een (systeem)gesprek in de vergaderruimte zelfs daar stond een doos tissues. Ik heb ze nog nooit gebruikt en vond t dan ook wel grappig ze zelfs daar te zien.

        En de aankleding went inderdaad. Al is dat huiselijke misschien ook wel prettig. Gezien je trouwens in de clientenraad zit (oid) kun je niet een balletje opgooien over zo’n bank? ; )

        En ik doelde op het zagen inderdaad. ?

        • Wat raar toch dat jouw reacties soms zomaar in de ‘spambak’ terecht komen. De cliëntenraad zal denk ik begin volgend jaar opgestart worden maar ik zal dan zeker zo’n bank voorstellen. En dan ook van die kaartjes met inktvlekken. whahahah.

          X.

  2. [Mn reactie was weer eens weg. Sorry als die alsnog verschijnt]

    Maar ik doelde inderdaad op het zagen. ?

    Die troosteloze omgeving went gelukkig wel. Houd t wat mij betreft ook lekker zakelijk. Die tissues heb ik dan ook nog nooit gebruikt. Moest wel lachen toen ik laatst het (systeem)gesprek had in de vergaderruimte en daar zelfs tissues stonden. Beetje raar idee wel. Blijft GGZ he. 😉

    Ik denk dat zo’n huiskameromgeving wel een andere sfeer oproept inderdaad. Bijzonder.

    • Het zagen past juist wel in mijn beleving van kerst. Terug naar vroeger, weg van het standaard, weg van het door de maatschappij schijnbaar opgelegde. En dan ook nog de natuur een handje helpen.

      Ik begrijp dat dat het lekker zakelijk houdt, zo kwam ik ook door de intake maar in de gesprekken met mijn psychologe vind ik het juist fijn dat het niet zo zakelijk is. Ik probeer mijn hele leven al zo zakelijk in te delen omdat dat het minste pijn doet.

      Het is niet dat ik mijn woonkamer zo zou inrichten maar de warme kleuren en oud houten meubelen maakt het minder klinisch en persoonlijk vind ik dat erg prettig.

      De keren in de bijna 5 jaar dat ik een tissue gepakt heb is denk ik op hooguit 2 handen te tellen. Dat is een beetje een dingetje voor mij. Ik snotter liever mijn mouw vol ?

Voel je vrij om te reageren: