Vertrouwen hebben #1

vertrouwen 1

Gisteren belde mijn ambulant begeleider terwijl ik aan het werk was op de dagbesteding, nog voor ik kon twijfelen nam ik de telefoon op. Ze vertelde dat ze blij was me te spreken en of we voor later op de dag konden afspreken. Omdat nog langer uitstellen me niet handig leek hadden we afgesproken voor half 5. Niet de meest praktische tijd maar goed, het zou allemaal wel goed komen dacht ik.

Nadat ik de kinderen van school gehaald had, besloot ik alvast aan het eten te beginnen. Zodat als de afspraak met mijn begeleider uitlopen we nog wel konden eten alvorens we naar de kerstviering van school moesten gaan. En zo verstreek de tijd sneller dan gedacht. Omdat we wel vaker een rondje lopen met de honden besloot ik buiten op haar te wachten. Zodat ik haar even zonder bijzijn van de kinderen kon spreken. Maar ze kwam maar niet. Tot ik een berichtje ontving dat de afspraak met een vorige cliënt uitgelopen was en ze dus later zou zijn. Aaargh dacht ik nog, ‘daar gaan we weer’… Maar nog voor ik goed en wel kon balen of een manier bedacht had om dan de hele afspraak maar de cancelen stuurde ze een berichtje dat ze er aan kwam.

De hondjes hadden inmiddels al lang genoeg buiten gelopen en dus had ik beide weer naar huis gebracht, zo hoefde ik alleen maar op mijzelf te letten tijdens het gesprek, en op haar natuurlijk 😉

Eenmaal samen op weg vertelde ze dat ze eindelijk verhuisd is en dat ze blij is dat nu weer ‘full speed’ werkt, ik gaf aan daar blij mee te zijn maar dat bij mij inmiddels de ‘speed’ er behoorlijk uit is. Ze bood haar excuses aan dat er zo’n enorm lange tijd tussen gezeten heeft en beloofde beterschap. Ik bood mijn excuses aan omdat ik niet reageerde op haar berichtje van 2 weken geleden en dat ik de telefoon niet opnam. Ze gaf aan dat ik zeker mijn excuses niet aan hoefde te bieden omdat ik wellicht gewoon druk was en wist dat ze daarna toch niet meer zou werken. Dus ze begreep het volkomen. (En dat terwijl ik het zelf niet eens begrijp.) Maar ik kon me hier beter niet te lang meer druk over maken. En zo liepen we en praatten we verder. Ze vroeg hoe het nu ging, dat het vorige keer al wiebelig was en of dat nu nog zo was of beter of slechter.

Voor mijn gevoel zeker niet beter en ze vroeg me een cijfer te geven aan mijn gemoed en gevoel. Maar als ik ergens een schurfthekel aan heb is het geven van cijfers. Ik maak het toch altijd mooier dan het is om niemand teleur te stellen. Dus toen ik haar dat vertelde zei ze dat ze er dan 2 punten van af zou halen voor een reëel beeld. Toen durfde ik wel een 6 te geven. (dus eigenlijk een 4)

Ze vroeg naar het gesprek bij het UWV, en toen ik haar dat allemaal vertelde bood ze zomaar weer haar excuses aan dat ze niet mee is geweest. Toen ik zei dat het gesprek dan waarschijnlijk toch even zwaar zou zijn geweest zei ze dat ze er dan in ieder geval voor me had kunnen zijn op de terugweg. En daar had ik niet van terug.

We wandelden nog even verder en toen kwam de kerst aan bod. Of ik de boom al heb staan en nog wat leuks ga doen. Op beide is het antwoord nee. Kerst doet me gewoon pijn, als we de maand december over kunnen slaan vind ik het ook goed. Maar zo werkt dat helaas niet. Ik vertelde over dat ik mijn kerstboom versierd en wel van zolder kon halen, zodat ik met de stekkers in het stopcontact steken ook helemaal klaar zou zijn. Maar dat dat ergens niet goed voelde. Wij ‘vieren’ al jaren op deze manier kerst, en beter is het er niet op geworden. Dus ik vervolgde mijn verhaal met dat ik dit jaar zelf met de kinderen een boom wilde gaan zagen op Park de Hoge Veluwe. Maar dat ik me ook zeer zeker afvroeg wat voor ellende ik me weer op de hals gehaald heb met dit idee en of de nepboom niet een beter, sneller en goedkoper alternatief zou zijn. Maar ook dat ik wel graag iets leuks met de kinderen wil doen. Zij vinden kerst wel leuk, en dat ik het niet leuk vind of er moeite mee heb mag niet de reden zijn dat zij kerst ook niet leuk gaan vinden. Dus gaan we dit weekend ‘gewoon’ een boom zagen en daarna samen optuigen, met misschien wel kerstliedjes op de achtergrond en warme chocolademelk.

Ze vroeg nog hoe het afvallen en het eten gaat op dit moment maar ik moest bekennen dat het door alle stress en zorgen niet zo heel goed gaat. Waar ik normaal bij stress ging eten, is het nu niet zo dat ik baal dat ik niet kan eten maar nu heb ik nog minder honger dan ik normaal al heb na de operatie en ben daarnaast erg misselijk. Dus na een paar hapjes past er niets meer bij en daardoor voel ik me lichamelijk ook erg wiebelig de laatste dagen. Zo erg dat ik woensdag flauwgevallen ben. Na wat tips gevraagd te hebben bij mijn groepsgenootjes  heb ik besloten om nu in de plaats van om de 2,5 uur te eten om de 1,5 uur te eten. Dan iets minder maar dus wel vaker waardoor ik uiteindelijk hopelijk wel voldoende voeding binnen krijg. Gisteren ging het met deze nieuwe tactiek gelukkig al beter. Dus dat hou ik tot ik me wat beter voel maar vol. Ze vond het knap dat ik toch naar oplossingen blijf zoeken ondanks dat ik het zo lastig heb.

Weer thuis aangekomen heeft ze nog even geholpen met wat traktaties maken. Mijn lieve dochter is morgen jarig en mocht dus vandaag trakteren. Omdat een simpel zakje chips niet aan mij besteed is om te laten trakteren maak ik het me ook hier weer onnodig moeilijker dan dat nodig is. Maar door haar hulp was ik toch echt sneller klaar dan dat ik zou zijn als ik het alleen moet doen.

Dus wellicht moet ik haar toch iets meer toelaten, meer vertellen wat er speelt en waar ik hoop dat ze me mee kan helpen en bovenal wat meer vertrouwen in haar hebben, en dan misschien ook een beetje meer in mezelf. En in wie ik nog meer vertrouwen moet hebben, lezen jullie snel. 😉

Liefs, Noirona

6 Comments

  1. Ik herken die struggles met mn eigen begeleidster. Soms ben ik t echt zat en dan is ze er en dan merk ik eigenlijk hoe goed het ook is dat ik juist haar heb en hoe fijn t is dat ze juist zo anders is qua omgang.

    Klinkt alsof het goed was om te wandelen en dat het praten je goed gedaan heeft.

    Knuff.
    En veel plezier met zagen dit weekend.. het is jou kerst. Al hang je er allemaal zwarte ballen in. Het is prima. Maak er je eigen ‘feestje’ van met je kinderen.

    Ps: mijn blogje komt volgende week pas hoop ik. Schrijven wil niet lukken en de tijd zit ook niet mee.

    xx Sam

    • Ja ik snap het volkomen. Ik wil zo graag dat ik haar niet nodig heb. Dat ik helemaal geen hulp nodig heb maar soms wordt het pijnlijk duidelijk dat ik (nog) niet zonder de hulp kan.

      En dat ze anders zijn in omgang leert mij in mijn geval alleen maar hoe het ook kan. Ik heb nagenoeg geen voorbeelden gehad in mijn jeugd. Dus zo’n spiegel is fijn, hoe lastig soms ook.

      Ik ga mijn best doen om er mijn /onze kerst van te maken. De kinderen mee laten denken zodat het hopelijk voor ons alle drie leuk wordt. Dat hebben ze verdiend, en ik ook.

      Rustig aan, schrijven komt vanzelf wel weer. Soms is het niet anders. Knuf voor jou.

      X.

  2. Vertrouwen moet groeien denk ik. Ik snap dat je het heel graag wilt, dat het voor je gevoel misschien zelfs moet, maar geef het gewoon de tijd en forceer niets. Het begin is er als ik je verhaal hierboven zo lees. Doe rustig aan en geniet van je weekend.

  3. Melissa

    Knap hoe jij dat allemaal klaarspeelt. En hoe je naar mogelijkheden zoekt. Het is helemaal niet erg dat je haar nog niet helemaal vertrouwt of eraan twijfelt. Zoiets gaat ook niet 123. Dit is al een mooie begin/stap. Ik hoop dat je met de tijd er iets beter bij voelt.

    Veel succes met de boom en ik wens je samen met je Kids toch mooi warme dagen.

    X

Voel je vrij om te reageren: