Het beste meisje van de klas 

De afgelopen maanden zijn de complimenten aan mijn adres niet aan te slepen. Dat lijkt natuurlijk mooi en is ook erg lief maar ik merk dat ik er steeds meer onzeker over wordt. Gedachtes als  “Zo lang kan het toch niet goed blijven gaan?” of “Wanneer wordt het ze duidelijk dat ik helemaal niet zo leuk of goed ben?” komen steeds vaker voorbij. En dat maakt me bang voor de toekomst.

Inderdaad mijn herstel verloopt voorspoedig, en waar ik steevast vertel dat ik zo blij ben met het hulpverleningsnetwerk om mij heen wat ik ook oprecht meen krijg ik vrijwel meteen te horen dat ik het met name aan mijn eigen inzet te danken heb en omdat ik zo leuk ben om mee te werken. En ook wel dat het alleen maar uitzonderlijk is dat ik zo ‘gemakkelijk’ aan deze hulpverlening gekomen ben en er heel veel mensen zijn die moeten smeken om passende hulpverlening.

Of waar ik twijfelde over mijn selectieprocedure voor de opleiding die volgende week start waren er ook een aantal mensen die de twijfel van tafel veegden omdat ik ongetwijfeld een aanwinst voor de opleiding zou zijn. En ik mijn twijfels in trots om moest zetten dat ik deze kans kreeg omdat mensen nou eenmaal het vertrouwen in mij hebben. Vertrouwen dat ik zelf nog niet echt heb.

Dinsdag moest ik voor een nacontrole terugkomen bij de Nederlandse Obesitas Kliniek, 17 maanden geleden heb ik daar een Gastric Sleeve operatie gehad. En inderdaad ik ben trots op het behaalde resultaat. Waarbij mijn BMI met 30 punten verminderd is en mijn kwaliteit van leven alleen maar enorm vergroot is. De arts vertelde weer dat ik met vlag en wimpel geslaagd was en dat ik dit resultaat alleen maar aan mijzelf te danken heb. De operatie was slechts een hulpmiddel. Maar een groot gedeelte van mijn groepsgenootjes zien mij als de streber, degene die alles zo overdreven goed moet doen…

En toen ik dinsdagavond bij mijn begeleidster was hadden we het over de opleiding en dat ik ongetwijfeld ook hierin de beste van de klas zou worden en daarnaast een enorm goede ervaringsdeskundige zal zijn straks na mijn opleiding.

En toen brak  het elastiekje. Ik wil niet de beste van de klas zijn. Ook niet de slechtste maar zeker ook niet de beste. Ik voel een druk op mijn schouders waarbij het straks alleen maar weer mis kan gaan. Maar bij wie ik ook aangeef wat ik er bij voel wordt het weg gelachen en gezegd dat het nu eenmaal niet anders kan omdat ik altijd tot het uiterste ga en daarom ook nu weer de beste van de klas zal zijn.

En dus knijp ik hem nu behoorlijk. Is deze lat dan degene die te hoog ligt? Waar ik strijdend mee ten onder ga, of waar ik überhaupt alleen maar onderdoor kan? Of ben ik gewoon nog steeds te kritisch op mezelf, zie ik nog steeds niet dat ik dit soort zaken prima (aan) kan? Ik weet het niet, ik weet alleen dat het voor mij niet snel genoeg maandag kan zijn, dat ik gewoon ga beginnen aan de opleiding en dat ik van daar uit kan kijken hoe het gaat, en wellicht kan ervaren dat ik het wel kan. Hopelijk zonder de beste te moeten of willen zijn. Maar gewoon goed genoeg. Want inmiddels ben ik er ook wel achter dat het niet leuk is om als enige bovenaan de ladder te staan. Zeker niet als je zelf niet bovenaan die ladder wil staan…

Liefs, Noirona

2 Comments

  1. Herkenbaar wat je schrijft. Ik kreeg op school dan ook altijd te horen dat ik minder moest doen, een middagje niet leren, etc. Vooral mn coach heeft me daarbij echt geholpen. Hoe moeilijk ik het ook vind om lager te presteren dan ik kan, ik weet ook dat t goed is.

    Ben benieuwd hoe dat met jou zal gaan. Of je ietsjeminder ook voor jezelf kan accepteren. Accepteren dat verslagen een foutje hebben etc. Ik denk dat school nog een enorme leerweg gaat worden en dat je nog wat een aantal keer tegen jezelf aan zult lopen, wat alleen maar goed is, daar is het een school voor. En op dat soort momenten hoop ik dat er dat stemmetje is en dat het gevoel van je omgeving ‘Ik kan dit’ ondanks dat het misschien niet perfect is.

    Ik snap je twijfel en volgens mij hebben we het hier al vaker over gehad, je omgeving die ke hoger inschat dan jezelf doet (volgens mij met de dagbesteding was t ook een issue). Toch kom je er telkens wel weer doorheen, dus nu ook vast wel weer. Eerst maar beginnen en dan kun je merken of al je twijfels etc terecht zijn.

  2. Eigenlijk ben ik ook wel heel erg benieuwd hoe het me zal vergaan, of ietsje minder ook genoeg is of dat ik kan accepteren dat ik inderdaad altijd het beste uit mezelf wil halen en misschien zelfs dan nog wel meer.

    Ik denk ook zeker dat ik mezelf nog wel een aantal keren tegen zal komen, daar is het ook zeker de soort opleiding voor, veel vertellen, veel uit eigen ervaring en dus constant tegen je eigen kwetsbaarheid aan schuren. Dat begon vandaag al met het voorstellen van elkaar..

    Het klopt inderdaad dat het met de dagbesteding ook een issue was, en wat je zegt, ik ben ook daar doorheen gekomen. Dat zal ongetwijfeld ook nu goed komen.. Hoop ik 😉

    Liefs,…

Voel je vrij om te reageren: