Terug in de praktijk.

praktijk

Vrijdag mocht ik weer, zoals het hoort, naar mijn psychologe. Ik was blij alleen even iets verder weg te komen dan mijn huis, de school van de kinderen en de dichtstbijzijnde supermarkt. Maar 5 kilometer fietsen naar de praktijk durf ik nog niet. Nu 1.5 week na de operatie voel ik me goed maar ben ik nog steeds snel moe. Bang om dus halverwege te stranden besloot ik met de auto te gaan. En net als bij alles lijk ik ook hierbij ‘een leven vóór’ en ‘een leven ná’ de operatie te hebben.

Het voelt een beetje als toen ik manisch was al klinkt het nu ik het schrijf ernstiger als ik bedoel.

– Ik ben opgewekt, dat was ik normaal alleen met een goed zittend masker voor mijn gezicht.
– Ik ben uitgeslapen, waar ik normaal makkelijk het klokje van 1 uur aantikte voor ik ging slapen is mijn batterij nu na half 11 echt leeg.
– Ik heb energie voor tien, best wonderlijk, ik eet veel minder maar voel me beter.

Even terug naar de praktijk, net op adem gekomen van de twee trappen beklimmen terwijl er een lift is, hoor ik het bekende geklak van de hakken van mijn psychologe. Zodra ze de wachtkamer binnen kijkt ziet ze mij en kennelijk een andere cliënt van haar en schrikt even.

Razendsnel vraag ik me af of ik me vergist heb en dus voor niets die hele reis ondernomen heb, maar dan blijkt de andere dame de tijd niet goed genoteerd te hebben. In plaats van half 12 had ze half 2 opgeschreven. Mijn tijd! Normaal zou ik ‘vechten’ voor mijn bijna wekelijkse uurtje met mijn psychologe maar nu was het op zich ook prima geweest als de andere dame met mijn psychologe mee naar binnen was gelopen. Maar ze gaf aan ‘toch geen zin te hebben in een uurtje praten’ dus verschoof haar sessie naar volgende week. En zo liep ik toch achter mijn psychologe haar kamer in.

Het is wonderlijk eens oprecht te kunnen zeggen dat het goed gaat. Eng klinkt het ook. Waar ik haar wel eens eerder vertelde dat het goed ging was ik altijd op de hoede voor het moment dat het niet zo goed ging, en dat kwam meestal snel.

Na de periode tussen de vorige en deze sessie besproken te hebben keek ze me vragend aan. ‘Is er dan echt helemaal niets dat niet goed gaat?’, ‘zit er niets verborgen in je dubbele agenda?’ waarvan ik overigens niet eens wist dat ik er een had. Maar als ik even goed nadenk komt alleen de breuk met mijn broer bovendrijven. En eerlijk gezegd is dat meer een opluchting dan een last. En verder kan ik echt niets bedenken.

Ja ik ben wat emotioneler, ik weet alleen niet hoe het komt en gooi het op alle veranderingen, het feit dat ik eindelijk geopereerd ben en dat deze periode om mijn persoonlijke 4 mei heen valt. Met 4 jaar geleden de crisisdienst in mijn agenda. Onbewust ‘beleef’ ik dat toch elk jaar een beetje.

Maar verder voel ik me oprecht goed, en net zoals vroeger is dat enorm eng en is het wachten tot ik weer val of faal. Maar hopelijk blijft dat nog even uit en kan ik genieten van de start van mijn nieuwe leven. We hebben afgesproken voor maandag over een week. Dus de volgende afspraak is over twee weekenden heen getild. En eerlijk gezegd maakt alleen dat me al angstig. Dat is een hele lange periode waarin van alles fout kan gaan.

Zou deze maagoperatie dan naast het gewichtsverlies er ook voor zorgen dat de weg naar boven is ingeslagen en dat mijn depressies tot het verleden behoren of is deze wens de vader van de gedachte? Omdat het zo mooi in de informatiefolder stond beschreven.

Maar de enige manier om daar achter te komen is door het aan te gaan. Dus ik sluit me niet op, doe mijn best en hoop ik maar dat de dagen voorbij vliegen.

Liefs, Noirona

6 Comments

      • Dwarrel

        Ik ben aangemeld voor de 3-daagse deeltijdbehandeling MBT. Ik heb net 2 introductiesessies achter de rug. Een groep blijf ik spannend vinden, er is veel weerstand en ik stel mij moeilijk open. Er zitten ook veel jongeren (20-25) in de groep, een hele andere generatie dus (ik ben bijna 50). Verder is de hoofdbehandelaar ook een juppie (25) en “slechts” basispsycholoog en dat geeft mij ook geen vertrouwen. Het schijnt ook niet te mogen, maar ja, bezuinigingen in de GGZ. Of de groepstherapie het is voor mij, de tijd zal het leren.
        Verder gaat het nu weer redelijk.

        • Ik wist niet goed wat MBT inhield dus ben even gaan lezen. Ziet er intensief uit. 1.5 jaar geleden zou ik DGT gaan doen. Dat was maar 1 dag en vond ik al veel. Toch hoop ik dat het je verder helpt al is er nu nog weerstand en gaat het redelijk met je.

          Bezuinigingen in de zorg. Het is diep triest. ik snap dat het her en der goedkoper kan en moet maar er wordt ook teveel op de verkeerde plekken gesneden in het budget.

          Knuffel, Noirona

  1. Bijzonder om bij je psycholoog te komen en te ontdekken dat je moet zoeken naar een onderwerp. Toch is het mooi dat je dit punt op het moment mag bereiken. Blijf wel praten, ook over wat goed gaat. Wat dat is ook waard om benoemt te worden.

    xx

    (ps: sorry voor het late reageren. Ik ben zo moe op het moment dat ik wel meelees, maar het reageren blijft er een beetje bij. Toch wil ik je wel laten weten dat ik nog met je ‘meeleef’ in alle stappen die je zet en blij ben met jou reacties. Thnx)

    • Hoi Sam,
      Dat is zeker bijzonder en nog niet eerder voorgekomen. Ik zal zeker blijven praten, met haar, andere hulpverleners en via dit blog.

      Excuseer je niet voor je late reactie. Het is geen verplichting. Ik vind reacties erg fijn om te lezen maar wil niemand een moeten opleggen. Ik schrijf een blog wanneer het goed voelt om te schrijven. Dat moet ook zo zijn voor eenieder die reageert.

      Liefs, Noirona

Voel je vrij om te reageren: