Complimenten

Het is Nationale Complimentendag vandaag, Goed dat het bestaat, ik vind immers dat er nooit genoeg complimenten gegeven worden. Er is nooit een verkeerd moment om iets aardigs te zeggen over een ander.

Ik geef zelf, tenminste dat vind ik, best veel complimenten. Ik waardeer over het algemeen ook veel mensen, gewoon om wie ze zijn of wat ze doen. En laat dat ook graag blijken.

Echter heb ik zelf een haat-liefde verhouding met het ontvangen van complimenten. En ik krijg ze best vaak en weet dan niet goed wat ik er mee moet.

‘Noirona, je doet het zo goed!’
‘Je bent echt een geweldige moeder voor je kinderen!’
‘Maar je doet het toch maar!’
‘Kijk eens waar je nu staat in vergelijking met….!’
‘Echt knap hoe je het allemaal doet!’
‘Je bent zo’n sociaal mens!’

Yeah, right… Ik zie dat dus echt niet, meestal kan ik nog wel netjes ‘dank je wel’ zeggen maar daarna slaan die gedachtes op hol.

‘Wacht maar tot ze me echt kennen!’
‘Ik heb toch geen andere keuze!’
‘Ik ben echt geen leuk mens!’
‘Ik ben niet sociaal, ik doe sociaal geaccepteerd!’
‘Mijn kinderen hebben pech met een moeder als mij!’

En zo gaat het maar door, is het vreemd…? Misschien voor anderen wel, of misschien ook wel niet maar weet niemand het van elkaar omdat men er nooit over praat. In mijn therapiesessies wordt het wel vaak besproken, het is een beetje een ‘hot item’. Doordat ik vroeger veel gepest ben en vaker onderuit gehaald dan overeind geholpen is het voor mij allemaal moeilijk te geloven, neem daarbij mijn soms paranoïde twist dat maakt het plaatje compleet.

Ik zou vaak passief-agressief reageren, en misschien klopt dat ook wel, al die complimenten gooi ik achter me neer en ga verder met de alledaagse beslommeringen, door met leven wat soms echt lastig gaat. Op weg naar een ‘beter leven’. Maar is het niet net zo als bij die reclame van het WNF, ‘een beter milieu begint bij jezelf?’

Misschien moet ik de complimenten eens proberen de voordeel van de altijd aanwezige twijfel te geven. Hoe moeilijk ook. Wellicht ga ik het dan geloven, ooit….

Noirona