Schuldgevoel…

Schuldgevoel 1

Het is regelmatig benoemd in mijn blogs, mijn bezoek aan de crisisdienst en wat voor impact dat had op mijn verdere strijd. Ik werd daarheen verwezen omdat ik een gevaar voor mezelf was geworden. Mijn dagen bestonden uit bedenken welke dag mijn laatste zou zijn en hoe ik het beste afscheid kon nemen van dit leven.

Alle opties waren de revue gepasseerd maar ik had nog geen keuze kunnen maken. Alles zou goed zijn en om iedereen te verlossen van een schuldgevoel had ik maar bedacht dat het zoveel mogelijk op een ongeluk moest lijken. Immers zou het voor mijn kinderen beter zijn om later te vertellen dat hun moeder was overleden bij een tragisch ongeluk dan bij een bewuste suïcide poging. Dat ik me daar nog wel druk over maakte terwijl het hele feit dat ik kinderen had (en nog steeds heb) niet de kracht gaf om door te gaan en wezenlijk geloven dat ze elders beter af zouden zijn, begrijp ik tot op heden niet.

Maar het bezoekje aan de crisisdienst zorgde niet dat mijn suïcide gedachten stopten. Lang leefde ik door met het gevoel dood te moeten. Dat zou de rust geven waar ik zo naar verlangde. Deze gevoelens kwamen in golfbewegingen, ze kwamen en gingen, soms werd ik overspoeld en andere keren waren het slechts pop-up gedachtes op een slechte dag.

Wat mij echt geholpen heeft is de openheid waarmee ik er met mijn psychologe over kon spreken. Alle opties werden besproken, de voor en de nadelen en ze gaf zelfs ‘tips’. En dat klinkt alles behalve professioneel maar dat zorgde er bij mij wel voor dat de ‘druk van de ketel’ ging, ik voelde me begrepen en serieus genomen.

Maar bij 1 van die gesprekken vertelde ze hoe verschrikkelijk ze het zou vinden als ik niet op de volgende afspraak zou verschijnen en in de krant zou moeten lezen dat ik nooit meer zou komen. Misschien ook niet professioneel maar ook dit hielp.

Toen de suïcide gedachten afnamen leefde ik verder alsof het niets geweest was, niets meer dan een slecht hoofdstuk in een nog slechter boek. Suïcide werd voor mij een bericht op het nieuws, in de krant en op tv. Altijd ver van mijn bed om het maar zo te zeggen. En dat maakte dat ik er nooit langer bij stilstond dan ‘och wat erg’ en ‘misschien was het niet nodig geweest als’…. Uiteraard kan, mag en wil ik niet oordelen over de persoonlijke verhalen van anderen.

Maar gisteren kreeg ik een berichtje dat een lieve vriendin van mij een dierbaar persoon verloren heeft aan suïcide. Mijn hart sloeg over en ik voelde mee in het verdriet. En gisteravond bij RTL Late Night was er een fragment over een 112 centralist die een moeder aan de telefoon kreeg omdat ze vermoedde dat haar zoon een einde aan zijn leven wilde maken. En terwijl de centralist met de moeder spreekt weet hij dat zijn collega’s de politie heeft aangestuurd op weg naar het spoor voor een melding over een ‘aanrijding met een persoon’. Niet veel later verteld de centralist na vragen over kleding en bijzonderheden van haar zoon, tegen de regels in, de vrouw telefonisch dat het om haar zoon gaat. Een hartverscheurend gehuil is te horen wanneer ze een audiofragment laten horen op tv.

En ondanks dat het nog steeds niet in mijn naaste omgeving is doet het me nu wel wat. Eigenlijk doet het mij enorm veel verdriet. Ik voel me zo schuldig dat ik zo ontzettend lang de wens heb gehad om niet verder te leven. Op dat moment niet te beseffen wat voor impact dat heeft op de achterblijvers zoals voor mij, nu jaren later, pas duidelijk wordt.

Nogmaals wil ik niet oordelen over suïcide of een standpunt innemen over persoonlijke gevallen. Ik wil alleen aangeven wat het met mij gedaan heeft en nog steeds doet.

Mocht je net zo worstelen met suïcide gedachtes als ik heb gedaan, ik vond het een zeer eenzame tijd. Zoek hulp bij je eigen therapeut of (anoniem en) online via 113 Online

113

Liefs, Noirona

10 Comments

  1. Wat goed en moedig dat je dit beschrijft. Op dat moment in de tijd dat je toen leefde kon je gewoon niet anders dan zo te denken en dat te willen. Er is geen goed en slecht aan. Je kón niet meer. En tóch ben je doorgegaan en sta je nu hier. Wat een kracht zit er in je.

  2. Dank je wel voor je lieve woorden. Waarschijnlijk heb je gelijk. Toen was toen en dat is mijlenver verschil met mijn huidige denken. Gelukkig maar. Toch besef ik me maar al te best dat ik niet ‘genezen’ ben en het weer terug kan komen. Toch blijf ik waken en vechten om niet zover terug te vallen. En ik hoop dat er velen met mij verder blijven knokken immers wellicht schijnt er voor diegene ook een zonnetje achter die dikke zwarte wolken.

  3. Wat goed dat je hier over schrijft. En dat je kunt schrijven zoals je schrijft. Amper een jaar geleden kreeg ik m’n moeder aan de lijn, zij wou er ook mee stoppen. Dit heeft mij heel erg geraakt. Onvoorstelbaar. Vooral ook omdat ik nog een zusje heb die afhankelijk is van haar (basisschool leeftijd). Dus ik heb de andere kant meegemaakt. Ik ben blij voor jou, en ook voor je kinderen, dat je toch door hebt kunnen gaan. Dat je hulp hebt gezocht. Dat is een goede stap geweest.

    xx

    • Sam,
      Dank je wel voor je woorden.
      Nu kan ik me beseffen hoe verschrikkelijk dat telefoontje voor jou geweest moet zijn. En hoe machteloos je je wellicht voelde. Ik kan niet uit je bericht opmaken of je moeder er nog is. Ik hoop het heel erg!

      Ik vertelde het niemand, niemand wist het ook. Behalve mijn psychologe terwijl de suïcide gedachten er al waren vanaf de puberteit. Ik wilde niet dat men ooit zou twijfelen aan het ‘ongeluk’. Toen mijn moeder er later achter is gekomen op zeer knullige wijze was ze verschrikkelijk boos op me en heeft me daarna 3 weken genegeerd. Ik hoop dat het gesprek van jouw moeder met jou ook zorgde dat de druk van de ketel ging en uiteindelijk goede hulp gekregen heeft, en dat het misschien zelfs ook al wel beter met haar gaat.

      Knuffel, Noirona

      • Mijn moeder leeft nog. Sorry, had ik inderdaad even moeten toevoegen. Ik vind het knap dat je er zolang mee hebt gelopen, zonder actie te ondernemen Maar ik vind vooral zo goed dat je hulp hebt gezocht en aanvaart. Daar gaat het mis bij m’n moeder, dat zou het zo veel makkelijker maken voor als kinderen.

        Dus ja, je hebt echt een goede stap gezet. Als moeder doe je vast dingen die niet altijd pedagogisch verantwoord zijn, maar je hebt wel gedaan wat je kunt. Want hulp zoeken en aanvaarden helpt niet alleen jezelf, maar ook je kinderen.

        Deze nieuwe start is je gegund.

        xx

      • Sam,

        Gelukkig leeft je moeder nog al snap ik ook je zorgen omtrent het geen hulp zoeken van je moeder. Ik had de ‘mazzel’ dat ik op mijn dieptepunt al bijna een jaar bij mijn psychologe kwam, ze groeide mee in mijn proces van mijn depressie en de aanhoudende en later overheersende suïcide gedachtes. Ik moet toegeven dat ik het heel moeilijk zou vinden om naar de huisarts te stappen en te zeggen dat ik zelfmoord wil plegen met de vraag of er hulp is.

        Het is nog steeds iets waar een heel groot taboe op rust, en waar zeker niet vaak over gesproken wordt, in mijn optiek zelfs te weinig. Volgens mij is het daarom dat er steeds een schokgolf door het land gaan als een bekend iemand de strijd met zichzelf verliest. Het hele land lijkt stil te staan, zoals bij Ariane Meijer en Joost Zwagerman. Maar na een week is het onderwerp met de persoon in kwestie begraven onder een deken van schaamte en stigma.

        En nee ik ben geen perfecte moeder, zeker in die tijd niet. Veel verhalen ken ik van de foto’s, hoe verschrikkelijk ik dat ook vind, ik heb een heel groot zwart gat in mijn geheugen. Maar eenmaal een beetje op de rit was mijn eigen herstel en het welzijn van mijn kinderen nummer 1. Misschien ben ik nu wel extreem beschermend en vind ik het lastig om mijn kinderen los te laten. Maar ik wil er voor ze zijn, en wat ik vooral mee wil geven is dat ze met mij overal over kunnen praten. Hoe jong ze ook zijn. Bij mij vroeger was de stelregel ‘niet klagen maar dragen, en dragen tot je barst’ nou dat deed ik dus bijna letterlijk. Daar wil ik mijn kinderen voor beschermen. En nee ik kan niet alles voor ze oplossen, maar ik kan er wel zijn.

        Heb je het er nog wel eens over met je moeder, of wil ze er niet meer over praten?

        Nogmaals dank je wel voor je lieve woorden. 🙂

        Liefs, Noirona

  4. Ja, heerlijk die opvattingen die je meekrijgt uit je opvoeding en als je dan volwassen bent merkt hoe totaal niet handig die opvattingen zijn. Ik vind het trouwens mooi hoe je psycholoog er mee om is gegaan. Ik denk ook dat als jij er niet aan mag denken en over mag praten dat t dan alleen maar groter wordt. Bijzonder dat ze het aangedurfd heeft je open er over te laten praten.

    En praten met m’n moeder is moeilijk. Ik heb er lang geleden kort een keer een blog over geschreven: https://uitgesprokenwoorden.wordpress.com/2015/05/20/you-tell-me-im-frozen/ Gelukkig gaat t de laatste tijd beter, Maar ik denk dat m’n leven een groot deel draait om m’n moeder op de been houden (nu met alles met mn vader minder merk ik), dus dat soort dingen zal ik niet met haar bespreken, bang voor wat er komt.

    Dus dat ligt allemaal best ingewikkeld.

    xx

    • Sam,

      Ja die fijne opvattingen nestelen zich als een in dit geval kwaad stemmetje in je hoofd en achtervolgen in dit geval mij bij alles wat ik in het verleden gedaan heb. Het wordt gelukkig minder maar weg zijn ze niet.

      Ik besef wel dat mijn ouders ook niet de wijsheid in pacht hebben en ik nu zelf keuzes mag maken. De banden breken kan ik niet al zou het voor mij soms makkelijker zijn. Maar ik heb wel lange tijd het contact minimaal gehouden. Puur uit zelfbescherming. Mijn vader is wel oké. Erg praktisch ingesteld. Praat ook niet veel maar laat wel weten wat hij ergens van vind. Mijn moeder is lastiger om mee te praten zijn draait het altijd zo dat ik schuldig ben en negeert me dan een tijd. Ik kan dat inmiddels wel hebben maar voor mijn kinderen is dat (omdat mijn ouders de enige familie is die ze nog zien) een onhoudbare situatie.

      Ja achteraf snap ik dat het een risico was dat mijn psychologe nam. Maar ik ben er maar wat blij mee. Het heeft me tot hier gebracht. En dat is gelukkig veel verder dan ik was.

      Ik wens je een fijne dag.

      Liefs, Noirona

    • Het is inderdaad lastig. Tenminste voor mij ook. Ik wil het morgen ook even bij mijn psychologe ter sprake brengen. Misschien kan zij me met een schop onder mijn hol over het schuldgevoel heen helpen.

      Maar ik denk nu dat het hebben van schuldgevoel ook iets goeds is. Immers geeft dat ook weer hoor slecht het toen ging en (veel) beter dat het nu gaat. Daarnaast hoop ik dat mocht ik nog eens zo diep terugvallen ik dit schuldgevoel me nog herinner en me zo kan behoeden voor suïcide(gedachtes).

      Knuffel voor jou terug Nikki.

Voel je vrij om te reageren: