Peyton Heart Project #9, #10 en #11

Op het moment dat ik zou willen dat er geen ‘nieuws’ bestond, dat haat, verdriet en pijn geen onderdeel van de wereld is, en bommen nooit uitgevonden waren probeer ik te kijken naar wat ik kan doen, om mijn wereld en dat van mijn naasten iets mooier te maken.

De wereld in mij is een lastig iets. Maar daar wordt aan gewerkt. De wereld om me heen probeer ik steeds meer vriendelijker tegemoet te treden. Wat vaker te lachen. Een vriendelijk woord delen met een kennis op straat. Of te glimlachen naar een voorbijganger of eens in het wilde weg ‘Goedemorgen’ te zeggen.

We leven zo gejaagd en zo langs elkaar heen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat lange tijd heel erg prima en veilig vond. Maar hoe fijn is het om wat vriendelijkheid rond te strooien in plaats van haat, afgunst en angst?

Dus ik strooide weer wat hartjes rond.. En laat ze graag zien.

#9, heb ik in het bos aan het begin van een wandelpad gehangen tijdens de wandeling met Sam vorige week. Het is grappig om deze samen achter gelaten te hebben. Sam, ben jij net zo benieuwd of en wie hem uiteindelijk meegenomen heeft? OP het kaartje staat ‘Wees lief voor jezelf’, een enorm actueel thema vorige week. En zo wordt ik er toch maar weer aan herinnert.

#10, deze kostte me iets meer moeite, stel je voor, een hal van een ziekenhuis. Vol met mensen, bezoekers die schichtig rondkijken (waar ik er 1 van was), artsen, gastvrouwen en beveiligers. En toch wilde ik er een achter laten. Dus ik deed alsof de plantenbak mijn steun en toeverlaat was en legde hem hopelijk stiekem genoeg neer. Even een beetje vogelen op mijn telefoon om een foto te maken en snel maken dat ik wegkwam. Op het kaartje staat, ‘Spaar mooie momenten’. Ondanks dat een ziekenhuis meestal niet de plek is voor mooie momenten. Heb ik ze daar wel beleeft. Ik gun het een ander ook.

#11, ‘elke dag brengt nieuwe kansen’ staat er op dit kaartje een les die ik echt moet leren na afgelopen weekend. Die vol zelfverwijten stond. Iedere dag brengt ook nieuwe kansen, al zie ik het op zo’n moment echt niet. Ik heb het hartje achter gelaten tijdens mijn wandeling langs het water vandaag.

Ik weet dat deze gehaakte hartjes niet zorgen voor wereldvrede, maar ik hoop zo, op deze kleine manier wel de wereld een klein beetje mooier te maken. Een ietsiepietsie misschien..

Liefs, Noirona

3 Comments

Voel je vrij om te reageren: