Peyton Heart Project #6, #7, en #8

Het is al even geleden dat ik een Peyton Heart update plaatste, de laatste dateert van 18 januari. En er werd me zelfs al gevraagd of ik nog wel deed aan dit project. Ik leg inderdaad nog steeds (bijna) wekelijks ergens een gehaakt hartje neer. Echter deel ik dat niet elke keer, het wordt dan vaak zo’n kort berichtje, en waar ik ze vroeger ook deelde op Instagram plaats ik ze nu alleen nog hier. Toch een beetje bang om herkend te worden in mijn omgeving als ik ze bij mij in de buurt neerleg.

Maar inmiddels heb ik weer 3 hartjes gedropt en daarom deze update.

php6
Peyton Heart Project #6

Het eerste hartje in deze update heb ik neergelegd op mijn verjaardag, en zoals de afbeelding al doet vermoeden in de HEMA. Ik ben die dag gaan ontbijten met een vriendin en vond het heel toepasselijk om op die datum ook een ander een beetje blijdschap te geven, althans dat hoop ik dan maar 😉

php7
Peyton Heart Project #7

Het volgende hartje heb ik ’s avonds laat, (waarbij ik zelfs bang was om aangehouden te worden, omdat ik daar zo verdacht lang bezig was om hem goed aan de trapleuning te knopen.) achtergelaten aan de trap van de locatie waar de bevolkingsonderzoeken worden gedaan naar borstkanker. Zo’n spannend moment in het leven van veel vrouwen, hopelijk kwam het hartje terecht bij iemand die het kon gebruiken. Al denk ik dat ze nooit op een ‘verkeerde’ plek komen.’s morgens fietste ik langs de locatie en was het hartje al weg… Ik wordt dan erg blij van binnen.

php8
Peyton Heart Project #8

Onlangs was ik met mijn moeder en kinderen bij de IKEA, wat een mooie plek om iets achter te laten, zo enorm druk dat het bijna niet opvalt dat je zo stiekem mogelijk iets probeert te verstoppen. Mijn mijn gezelschap moest even naar het toilet en ik verveelde me, en zocht in een hoekje van de winkel naar een mooi plekje, omdat er best wat mensen op een afstandje stonden legde ik het hartje neer en legde ik er nog een artikel bovenop, zo zou ik even de tijd hebben om te ‘ontkomen’. Echter toen mijn moeder van het toilet af kwam liep ze mijn kant op, gevolgd door mijn kinderen (die van dit project weten). Mijn moeder begon wat rond te snuffelen en ik werd enorm zenuwachtig, ik probeerde haar nog weg te loodsen met een smoes maar ze tilde het nekkussen op waaronder ik het hartje had verstopt! Lichtelijke paniek. En ondanks dat hij best zichtbaar lag na het weghalen van het nekkussen zag mijn moeder het niet. Pfjieuw wat een opluchting! Mijn moeder die zo ongeveer alles stom vind wat ik doe had vast hier ook weer haar woordje over klaar als mijn kinderen hadden verteld dat ik hem daar neergelegd had.

Eigenlijk is er ook nog een #9, maar die heb ik niet op de foto gezet en is samen met een kaartje verstuurd naar een lief, dapper persoon, maar zal ik niet meetellen in mijn project.

Ik heb wel steeds vaker als ik ergens geweest ben, de gedachte van ‘Had ik nu maar een hartje mee’. Dus ik ben een voorraadje aan het aanleggen met labels en al, om ze zo altidj op zak te hebben. Dan moet het met de overige 44 hartjes wel goed komen…

Liefs, Noirona

7 Comments

Voel je vrij om te reageren: