Operatie

Operatie

De operatie waar ik zo lang naar toegeleefd heb is inmiddels achter de rug. Afgelopen maandag was het zover. Het startsein werd gegeven voor Noirona 2.0. En het had best wat voeten in de aarde.

Voorafgaand ben ik erg druk geweest met plannen en regelen met op het dieptepunt zoveel tegenwerking van mensen van wie je de meeste hulp mag verwachten dat ik de operatie wilde afzeggen.

Toen ik dat een beetje los kon laten kwam er ruimte om me echt voor te bereiden.  En dat zorgde weer voor de nodige afleiding.

Het enige dat nog een beetje roet in het eten gooide was het feit dat het vorige week (9 september) 4 jaar geleden is dat mijn wereld zo zwart zag dat ik er mee wilde stoppen, en een paar dagen later de dag was dat ik 4 jaar geleden op de crisisdienst werd beoordeeld door het GGZ tribunaal.

Het is onvoorstelbaar hoe je leven kan veranderen in een paar jaar tijd. En  ondanks dat ik er elk jaar wel even bij stil sta wordt de pijn gelukkig minder.

Maar afgelopen maandag werd er dus een nieuw hoofdstuk aan mijn boek toegevoegd. Een lieve vriendin ging mee naar het ziekenhuis, ik was lichtelijk hyper en de files konden me niets schelen zolang we op tijd kwamen ;-). Mooi op tijd waren we in het ziekenhuis en was al snel het opname gesprek. Er was weinig veranderd met de vorige vragenlijsten maar nu stelden ze ook de vraag of ik gereanimeerd wilde worden mocht dat nodig zijn.

En daar was de ‘kortsluiting’. Ondanks dat ik in het hele traject wel eerder bang geweest ben dat ik als enige de operatie niet zou overleven en dat het dan mijn verdiende loon zou zijn. Ach. Je herkent het vast wel, de welbekende hardnekkige negatieve gedachten.

Maar nu dit zo expliciet gevraagd werd maakte ik me toch ergere zorgen dan ik had verwacht. Ik gaf als antwoord dat ik heel graag gereanimeerd wilde worden. Ik stond heel even in een spagaat. Van een paar jaar geleden dood willen naar nu graag reanimeren omdat ik absoluut niet dood wil.

Na een lange knuffel met vriendin die meegegaan was werd ik overgelaten aan het personeel van het ziekenhuis. In de ‘holding’ was het koud, ik was rustig maar probeerde alles in me op te nemen zodat de angst geen ruimte kreeg.

Een aardige anesthesist kwam me halen voor het laatste ritje naar de operatiekamer. Hij stelde me gerust en hield me aan de praat. Hij vroeg wat hij voor mij kon doen en mijn antwoord was wederom, ‘zorgen dat ik weer wakker wordt’. Nadat de chirurg me nog eenmaal de controlevragen stelde kreeg ik naast het infuus ook een kapje op. Nog steeds rustig probeerde ik maar mee te gaan in de kunde van de mensen in de kamer. Het duurde langer dan ik had verwacht maar uiteindelijk ben ik toch onder narcose gegaan. Immers van de operatie heb ik niets gemerkt.

2 uur later ging bij mij het licht weer aan. Ik kon het bijna niet geloven dat ik nog leefde. Ik heb de verpleegster van de uitslaapkamer een paar keer gevraagd of alles echt wel goed ging. Nadat dit meermaals werd bevestigd vond ik weer de rust van voor de operatie. Dit was wat ik al jaren wilde en nu was het ‘zomaar’ gedaan en gelukt.

Een uurtje later mocht ik weer naar de afdeling. Het rijden door de gangen was niet grappig, of eigenlijk heel pijnlijk. Maar net voor we de afdeling bereikten zag ik mijn lieve vriendin die op me gewacht heeft. Enorm blij en opgetogen riep ik haar naam en vanaf toen wist ik dat het goed zou komen.

Ik werd op mijn kamer geïnstalleerd en na wat vragen en knuffels is zij vertrokken naar huis. Het herstel ging beginnen. Al was het in mijn geval een waterig begin. Vol ongeloof en verbazing tussen het verleden en heden kon ik mijn tranen niet in bedwang houden. Uren heb ik gehuild. Iedereen die op de kamer kwam waar ik en nog 3 mensen lagen vonden me zielig, knikten en zeiden dat alles goed zou komen.

Wat ze niet wisten was dat het geen tranen van verdriet waren maar tranen van dankbaarheid.

Dankbaar dat ik geopereerd mocht worden, dankbaar dat ik weer wakker werd en dankbaar dat ik een nieuw hoofdstuk aan mijn leven mag toevoegen waarbij mijn leven veel meer kwaliteit zal krijgen, in een slanker en bovenal gezonder lijf.

Ik ben er klaar voor!

Liefs, Noirona

4 Comments

  1. Wow, dat is wel confronterend zo’n vraag. Maar ook zo mooi dat je nu kan zeggen dat je wel gereanimeerd wil worden, fijn dat je weer hoop hebt gevonden, dromen hebt. En mooi dat deze operatie gedaan kan worden om je te helpen om deze droom te verwezenlijken.

    Ps: ik ben blij voor je dat je ondanks de tegenwerking, je het toch door hebt laten gaan. Ook in de nieuwe hoofdstuk zal niet alles op rolletjes gaan. Ik hoop dan dat je vaker door zult gaan, waar anderen je (ten onrechte) afremmen.

    xx
    Succes in elk geval.

    • Hallo Sam.

      Dank je wel voor deze mooie woorden. Ik hoop ook dat dit het begin is van iets moois en nieuws. Niet alleen fysiek maar ook mentaal.
      Iets wat voorlopig aandacht nodig heeft maar waar ik zeker aan wil werken.
      Nogmaals dank je wel! Ik wens je een goed weekend.
      Noirona

Voel je vrij om te reageren: