Mijn hart huilt

Er is niemand overleden, ik ben geen vriendschappen verloren door wellicht stom gedrag van mijn kant, en toch ben ik verdrietig. En hoe zeer ik feitelijk ook weet dat mijn gedachtes niet kloppen lukt het me maar niet om er overheen te stappen. Misschien dat het schrijven van deze blog helpt.

Zoals jullie wellicht weten ben ik in september geopereerd en is door middel van een Gastric Sleeve operatie mijn maag verkleind. Een droom kwam uit, dit is waar ik jaren voor geknokt heb (in therapie). Ik was inmiddels zo enorm zwaar dat op eigen kracht afvallen eigenlijk een onhaalbare zaak geworden was in mijn situatie. En waar ik 3 jaar terug psychisch niet stabiel genoeg was mocht ik me begin 2015 aanmelden voor het traject om uiteindelijk geopereerd te worden.

De operatie verliep goed, ondanks dat ik op de dag van de operatie de hele middag en avond heb liggen huilen van dankbaarheid en het onvoorstelbare feit dat ik toch echt wakker was geworden uit de narcose, heb ik nagenoeg geen klachten gehad. Ik mocht na twee dagen naar huis, en daar verder herstellen. Ook dat ging buitengewoon goed. Ook het vernieuwde eten en drinken met alle regeltjes en zaken waar ik op moet letten ging prima. En met een verkleinde maag en het veranderen van eten is het natuurlijk niet meer dan normaal en zelfs de bedoeling van de operatie dat ik af ging vallen.

En dat deed ik ook, het ging enorm hard en gaat nog steeds wel heel erg lekker. En met elke van de inmiddels 46 kilo die ik afgevallen ben breekt mijn zorgvuldig opgebouwde muur stukje bij beetje af en komt de vrouw die gevangen en verscholen zat in dit uitgewoonde lichaam steeds meer tevoorschijn.

Ain’t runnin’ from myself no more
I’m ready to face it all

Ik ben opgewekter (normaal gesproken dan), ik lach meer, ik vind meer aansluiting bij mensen (hoe eng ik dat ook vind), ik beweeg meer, heb nieuwe doelen en dromen en kan makkelijker (en leukere kleding) kopen. Zoals een aantal dagen geleden. Nu de inhoud van mijn kledingkast er echt triest uitziet, door het er uit halen van alle kleding die ik met goed fatsoen niet meer kan dragen besloot ik in de opruiming (en met wat Fashioncheques) op stap te gaan en kijken of ik wat nieuws kon scoren voor een klein prijsje, immers is het de bedoeling dat ik nog veel meer ga/moet/wil afvallen. En is het dan zonde en onnodig om dure kleding aan te schaffen.

Ain’t runnin’ from myself no more
Together we’ll win it all

En ondanks dat ik ‘vroeger’ (tot een half jaar geleden) toen ik nog zo zwaar was ook wel eens in een pashokje stond deed het me nu pas pijn. Waar ik eerder zo zwaar was keek ik in het pashokje alleen of ik een soort van schappelijk in het kledingstuk paste en het niet al te veel op het prehistorische model van een tweepersoons tent zonder stokken leek. Maar toen ik dus van de week in het pashokje stond zag ik meer dan alleen dat. Ik zag mijn lichaam, mijn verwaarloosde en gehavende lichaam, dat getekend is door het dragen van mijn twee lieve kinderen. Maar meer nog ten gronde is geprobeerd te richten door mij door het vele eten, drinken en door er simpelweg achteloos mee om te gaan.

Mijn lichaam dat zich staande heeft weten houden tijdens alle depressies, op de momenten dat andere mensen het pijn deden, op momenten dat ik op het punt stond mezelf te beschadigen, het liet tatoeëren, piercen en eigenlijk meer nog bleef het wonderbaarlijk genoeg overeind in het alledaagse gevecht om letterlijk overeind te blijven met al die kilo’s die ik mee zeulde. En dat doet heel erg veel pijn.

If I lose myself, I lose it all

Ik ben echt heel erg dankbaar dat ik deze kans gekregen heb, en ook echt enorm trots en blij met alle kilo’s die er nu al af zijn. Ik weet dat het nog een lange weg is die ik te bewandelen heb, en ik ben er klaar voor, ik ga het ook zeker redden! Maar dat neemt allemaal niet weg dat ik nu verdrietig ben om wat ik mezelf heb aangedaan, en in sommige gevallen aan heb laten doen. Dit verdriet gaat me de kracht geven om verder te knokken, voor mij, mijn kinderen, mijn toekomst en mijn lichaam. Maar om daar te komen, moet ik voor mijn gevoel nu even de ruimte nemen om het verdriet toe te laten. Iets wat tot niet zo lang geleden ook heel erg goed verstopt zat, gevangen in dit zelfde lichaam.

Liefs, Noirona
Stukjes songtekst zijn van: Naughty Boy – Runnin’ (Lose It All) ft. Beyoncé, Arrow Benjamin

 

 

9 Comments

  1. Heel mooi geschreven, Noirona. Natuurlijk mag je verdrietig zijn over de ellendige jaren die je achter je hebt. Het is juist goed. En al helemaal als je daar weer kracht uit haalt om door te gaan. Het hoort er allemaal bij en het mag er zijn.

    • Dank je wel voor je lieve reactie Robin. ‘Het hoort erbij’ had ik niet verwacht met mijn soms wat naïeve instelling, maar de realiteit haalt me heel hard in. ‘Het mag er zijn’ is wel iets dat ik nu ook zo voel en ook dat is nieuw voor mij. Normaal stopte ik alles zoveel mogelijk weg. Maar het voelt niet meer verkeerd om het te voelen en voor het eerst heb ik niet echt de neiging om het weg te stoppen en dat is winst.

  2. Dat lijkt me heel zwaar, als het verdriet komt. Dat ga ik ook nog meemaken als ik weer op een gezond gewicht kom (van ondergewicht). Zie daar erg tegenop en lig er, as we speak, wakker van.

    • Het is zwaarder dan ik had verwacht. Maar ik geloof wel dat het uiteindelijk goed is om dit verdriet te voelen. Ik hoop dat het (in mijn geval) een stukje bewustwording creërt dat me verder op weg helpt.

      En het maakt niet uit op welke manier je destructief met je lichaam omgesprongen bent, het is niet goed en niet nodig en daarnaast ook nog eens heel erg moeilijk om het tij te keren. Maar getuigd wel van een enorme dosis kracht als je na die moeilijkheden uiteindelijk je lichaam kunt accepteren en waarderen. En dat wens ik jou ook toe, hoe zwaar het gevecht (nu) nog is.

      Ik hoop dat je nog iets hebt kunnen slapen. Dank je wel dat je een reactie achterliet.

      X.

  3. Het is ongelofelijk zwaar, de dingen die naar boven komen. Hoe eng en stom toch ook… je zult er sterker uitkomen dan je er in ging. Alles wegstoppen heeft geen zin, heb je inmiddels wel geleerd. Dat maakt het niet makkelijk om nu ineens een andere weg te kiezen, maar misschien kun je wel inzien dat wat je eerder deed niet helpend was (het wegstoppen dus) en dat je om een andere uitkomst te krijgen je ook anders zal moeten gedragen.
    Nu klinkt het allemaal heel gemakkelijk, maar dat is het natuurlijk niet.
    Heel veel sterkte met alles.
    Liefs

  4. Prachtig geschreven. Echt waar. Het is vreselijk zwaar en pijnlijk om in de wereld te staan zonder die muur om je heen. Die muur die nu langzaam aan verdwijnt, was een onderdeel van jou. Dat raak je kwijt, als een dierbare. Dat verdriet, dat stukje rouw, het is mooi dat je dat nu toelaat. Dat je het erkent. Geen makkelijk proces, maar wel een heel mooi en heel leerzaam proces. X

    • Dank je voor je lieve reactie Marion, het is precies hoe je het schrijft, het was niet goed maar wel een onderdeel van mijn zijn en mij als persoon. En voelde veilig en vertrouwd.
      Het is zeker niet makkelijk maar dat het er is en dat ik het kan voelen is al winst. X.

Voel je vrij om te reageren: