Mijn diagnose: Ontwijkende Persoonlijkheids Stoornis

Uit mijn psychologisch rapport:

Cliënte scoort op alle items. Ze gaat werk uit de weg waarin ze met veel mensen te maken krijgt. Ook gaat ze het uit de weg m betrokken te raken bij mensen, tenzij ze er zeker van is dat ze haar aardig zullen vinden. Cliënte vind het moeilijk om open te zijn en is vaak bang om bekritiseerd of afgewezen te worden. Ze is stil als ze nieuwe mensen ontmoet en gelooft niet dat ze even aantrekkelijk is als de meeste mensen. Verder is ze bang om nieuwe dingen te proberen.

Van al mijn diagnoses is de Ontwijkende Persoonlijkheids Stoornis degene waar ik het meeste last van ondervind. De beschrijving in het Wikipedia artikel die via de link te lezen is kan gewoon op mij geschreven zijn. Ik ben bang voor mensen, echt bang! Door ze zoveel mogelijk uit de weg te gaan zou ik mijzelf een hoop angst kunnen besparen, echter wat een groot onderdeel is van de hele diagnose is dat mensen, zoals ik, met OPS wel enorm de behoefte hebben aan sociale contacten.

Bij mij komt het tot uiting, dat ik voorafgaand sociaal contact, alles al aan het voor repeteren ben, gesprekken ‘bedenk’ (die nooit verlopen zoals ik ze bedacht had) en vooral wat ik wel of niet moet doen in een bepaalde situatie. Dat is zoals je wellicht kunt begrijpen al vermoeiend, maar ook tijdens het sociale contact ben ik constant mijzelf maar meer nog de ander aan het peilen. Zo kan ik (eventueel) inspringen op dingen die ik verkeerd gezegd of gedaan heb. Maar als het sociale contact afgelopen is ben ik nog niet klaar, zodra ik weer alleen ben wordt alles als een voetbalwedstrijd geanalyseerd in mijn hoofd.

  • Of het gesprek ‘goed’ verlopen is.
  • Of ik de ‘juiste’ antwoorden heb gegeven.
  • Of ik de ‘juiste’ houding had.
  • Of ik niet teveel heb gepraat, of te weinig.
  • Was ik te ongeïnteresseerd, of had ik teveel interesse in de ander.

En naast dit alles een gesprek voeren is best moeilijk, dus ben ik vaak stil, of weet ik niet wat ik moet zeggen omdat mijn gedachten meer herrie maken dan mijn gesprekspartner praat. Buiten dat dit heel erg frustrerend is, is het ook weer een bron om nog meer te piekeren en nog meer te analyseren na het gesprek.

Veel situaties ga ik dan ook maar wat graag uit de weg, simpelweg omdat het me te vermoeiend is. Ik trek het gewoon echt niet om een hele dag met mensen om te gaan en aan te passen volgens wat ik denk dat acceptabel is, al redt ik dat nooit.

Want naast de angst in sociale situaties hebben mensen zoals ik (met OPS) ook een enorm laag zelfbeeld. En zo lijkt mijn leven meer op een constante hoogspringwedstrijd waarbij de lat zo hoog ligt dat ik er toch alleen maar onderdoor kan. Het feit dat ik wel behoefte heb aan sociale contacten (zoals elk ander mens) zorgt er daarnaast voor dat ik in een onmogelijke spagaat leef van ‘ik wil wel, maar durf/kan niet’ en heb ik na een dag vol sociale activiteiten steevast hoofdpijn.

In mijn leven heeft dit er voor gezorgd dat ik echt heel veel dingen uit de weg ben gegaan, feestjes, verjaardagen, naar de stad met vriendinnen, pretparken bezoeken, moeite met telefoneren van instanties en vrienden/familie, sporten en zelfs de auto naar de garage brengen gaat niet van harte. Eigenlijk alles wat je kunt bedenken, waarbij andere mensen betrokken zijn, kosten mij veel moeite en angst.

Toch is het niet alleen maar ellende, of eigenlijk wel 😉 Maar ik probeer uit alle macht om niet altijd de OPS te laten winnen, pretparken bezoek ik wel weer eens, evenals de sportschool of het zwembad. De 10 minuten gesprekken van mijn kinderen zorgen er niet meer voor dat ik 2 dagen daarvoor al zenuwachtig ben. In een supermarkt durf ik inmiddels te vragen waar iets staat terwijl ik een jaar geleden nog net zo lang rondjes liep door de winkel om het zelf te zoeken. Ook instanties bel ik op, al moet ik echt pen en papier bij de hand houden om mee te schrijven in plaats van mee te denken. Maar je zult begrijpen dat ik liever een e-mail stuur.

Bezoek aan familie is nog wel heel erg lastig, omdat ik het in mijn ogen nooit goed bij ze kan doen. Gesprekken met mijn psychologe, zorgen er zelfs nu nog na bijna 5 jaar voor dat ik er nooit zonder een kleine mate van zenuwen naar toe ga, al komt dat meer omdat die gesprekken echt niet van te voren ingestudeerd kunnen worden en ze het vaak toch wel ziet als er iets anders is dan dat ik vertel. Maar het is niet meer zo erg als het eerste jaar waarbij ik bij 8 van de 10 gesprekken voorafgaand zo bang was dat ik moest overgeven.

De OPS zorgt er ook mede voor dat ik geen vriendschappen aan durf te gaan, en ik iedereen als ‘kennis’ beschouw, en mocht ik je uiteindelijk vriend/vriendin durven noemen ben ik constant bang om die vriendschap te verliezen, iets wat als je bovenstaande leest vaak niet de vraag is óf het gebeurd maar wanneer het gebeurd. ‘Kennissen’ zijn veiliger, maar dat zorgt er ook voor dat ik me best eenzaam voel, en inmiddels is mijn hulpverleners netwerk groter dan mijn vriendenkring.

Iets wat ik zeer jammer en soms wat triest vind zoals te lezen is in Gemiste kans want nogmaals ik wil wel vrienden, graag zelfs al is het zeggen voor mij makkelijker dan doen in dit geval.

Ik denk dat de OPS me nog wel lange tijd bezig zal houden al hoop ik dat mijn innerlijke struisvogel me op een gegeven moment steeds meer met rust zal laten.

Liefs, Noirona

P.s. OPS is niet een hele bekende diagnose, ken je of ben je iemand met OPS voel je dan vrij om te reageren met wat dit voor jou betekend. Maar ook als je het niet kende mag je uiteraard reageren.

12 Comments

  1. Ik herken het heel erg, omdat ik ook een ops heb. Hele gesprekken voorbereiden in je hoofd. Als diegene dit zegt, is het vast de bedoeling dat ik dit zeg. En als ik dat niet kan zeggen is dit wel een goed alternatief.

    Ik denk dat ik dat het vervelendste van alles vind. Ik ervaar er niet eens zo veel last van dat ik sommige dingen uit de weg ga. Van veel dingen weet ik niet eens beter eigenlijk

    • Dank je wel voor je reactie.

      Zoals jij het schrijft gaat het bij mij ook in het vooraf bedenken. En vaak loopt het toch anders.
      Dat ik veel dingen uit de weg ga is me met name opgevallen toen ik kinderen kreeg. Voor die tijd hoefde ik me alleen druk te maken om mezelf maar met kinderen krijg je gratis een bomvolle agenda en mensen die je aanspreken.

      Liefs, Noirona

    • Goed te horen dat het na je opname beter gaat in de zin van dat je minder uit de weg gaat. Het is inderdaad wel een vermoeiende diagnose. Voldoe je niet helemaal aan de OPS of heb je net als ik meerdere diagnoses die samen jou maken?

  2. Wat fijn dat je merkt dat als je het deelt dat er meer mensen zijn die dit herkennen. Ik herken natuurlijk ook wel stukjes, vooral dat begrip kennissen ipv vrienden.

    Vind het nog steeds dapper dat je het deelt.

    ps: sorry voor mn late reactie, wist gewoon niet zo goed wat ik voor je kon toevoegen met een reactie. 😉

  3. Pingback: Mijn diagnose: Borderline Persoonlijkheidsstoornis | Noirona's weg naar ooit.

  4. John

    Goedemiddag. Ik ben momenteel opgenomen voor (recidiverende) zware depressie. Toevallig kwam ik vorige week op het spoor van OPS en nu jouw blog gelezen … Wat een herkenning. Aan de ene kant blij dat ik een spoor heb, aan de andere kant angst en onrust of ik dit als 57 jarige nog wel trek en of ik ooit nog een beetje plezier in leven zal hebben. Maar goed … Ik ga ervoor!

    • Hallo John,

      Dank je wel voor je reactie. Heftige periode zit je in. Dat is het al zonder eventuele OPS en misschien ook wel straks eventueel met OPS. Ik begrijp dat je er niet op zit te wachten, geen zin in hebt of dat je het überhaupt wel gaat trekken.

      Ik ben ook geen schoolvoorbeeld maar ik wil je graag meegeven dat ik het ‘weten’ van mijn OPS en de enorme herkenning die ik al vond in de beschrijving heb meegenomen uit mijn weg uit het dal. Ik ging het zelf in mijn eigen gedrag en gedachtes herkennen en kon er zo langzaamaan mee aan de gang. En inmiddels heb ik behoorlijk wat plezier in het leven. Uiteraard steekt de OPS soms nog de kop op maar ik leef nu met OPS in plaats van dat de (depressie en) OPS met mij leeft.

      Goede instelling dat je er voor wilt gaan. Ik wil je daar dan ook oprecht heel veel succes mee wensen.

      Groet, Noirona

Voel je vrij om te reageren: