Mijn diagnose: Borderline Persoonlijkheids Stoornis

Uit mijn psychologisch rapport:

Cliënte voldoet aan 7 van de 15 items wat voldoende is om aan de diagnose te voldoen. Ze raakte over haar toeren toen ze dacht dat iemand waar ze werkelijk om gaf haar zou verlaten, relaties hebben een hoop pieken en dalen. Ze heeft vaak dingen impulsief gedaan en heeft plotselinge stemmingswisselingen, waarbij ze zich over kleine dingen erg kwaad kan maken. Ze voelt zich vaak leeg van binnen en wanneer ze onder grote spanning staat wordt ze wantrouwend tegen andere mensen.

Ondanks dat de Ontwijkende Persoonlijkheidsstoornis één van de hoofd diagnoses is deze van de Borderline Persoonlijkheidsstoornis (BPS) er ook een die me flink bezighoudt. Ondanks dat mijn psychologisch rapport dateert van 2011, klopt de omschrijving zoals hierboven gemeld nog steeds behoorlijk.

Ik kan niet tegen afscheid nemen, op welke manier dan ook, of het nou een jarenlange vriendin is geweest of een vluchtige kennis. Ik zal afscheid nemen altijd uit de weg gaan. Aan het eind van het schooljaar de leerkrachten van mijn kinderen een fijne vakantie wensen zorgt er steevast voor dat ik met rood betraande ogen al richting de leerkracht loop. Ik heb wel eens gedacht dat het ‘beter’ voor mij zou zijn als mensen ‘gewoon’ zouden verdwijnen. Maar ook dat werkt niet, en zie ik vaak (ten onrechte) als een persoonlijke aanval.

In relaties, gelukkig heb ik er niet veel gehad, is er altijd de twijfel of mijn partner me niet zal verlaten. Dat, en wat andere zaken, maakt dat ik in relaties eigenlijk altijd over mijn eigen grenzen heen (laat) gaan. Tot jarenlang seksueel misbruik aan toe. Dat ik dan ook mijn laatste relatie waarin dit speelde zelf verbroken heb mag een wonder heten. Het duurde dan ook wel 2 jaar voor ik, gesteund door diverse mensen, eindelijk die stap durfde te zetten.

Ik heb vaak dingen impulsief gedaan en doe nog steeds graag de dingen impulsief. Ik ben niet iemand die een jaar van te voren haar vakantie al boekt. Maar ik kan ook vanmiddag bijvoorbeeld besluiten dat ik een tatoeage wil die er dan ook komen zal. Nadat ik mijn kinderen kreeg is de impulsiviteit wel iets minder geworden, immers heb ik nu niet alleen rekening met mezelf te houden. Plotselinge stemmingswisselingen zijn daarentegen niet verminderd na het krijgen van kinderen. Nog steeds ben ik een ‘kruidje roer me niet’. Soms zo erg dat mijn kinderen me verdwaasd aankijken omdat ze niet begrijpen wat er gebeurd is waardoor ik ineens zo om kan slaan.

Dat niet alleen mijn stemming omslaat in zulke gevallen is te begrijpen, want mijn hele omgeving krijgt een knauw van deze omschakelingen. Vaak is de spanning te ver opgelopen dat ik het niet meer binnen de perken kan houden. De enige manier voor mij om hier iets mee te kunnen is afstand nemen van de situatie. Rust nemen, een boek lezen, tv kijken of een simpel spelletje spelen op mijn telefoon. Mijn kinderen snappen dat gelukkig inmiddels en laten me dan even. Ze weten dat ze altijd bij me mogen komen als er iets is, maar snappen ook dat als ik heel even wat rust kan nemen dat ik sneller weer de gezellige moeder ben die ik graag wil zijn. Het moge duidelijk zijn dat dit een best grote wissel trekt op ons gezin. Al moet ik toegeven dat het in het verleden vele malen erger is geweest.

Twee jaar geleden heb ik me aangemeld voor de DGT training /therapie, (mijn blogs hierover zijn hier te lezen) het voelde alsof ik op een dood spoor beland was bij mijn psychologe en samen keken we naar iets dat me zou kunnen helpen. Omdat de BPS best een grote invloed op mijn dagelijkse leven heeft en mijn psychiater ook DGT training gaf was het al gauw duidelijk dat dit misschien het duwtje zou kunnen zijn dat mij verder kon helpen. Ik werd door mijn psychologe en psychiater aangemeld bij een grote GGZ instelling en na heel lang wachten kon ik komen voor een intake. Ondanks dat de DGT meestal ingezet wordt bij mensen die er echt heel veel last van hebben, en ik in mijn optiek geen echte Borderliner was kwam ik glansrijk door de intake. Iets dat mij een enorme schop onder mijn hol gaf. Dit alleen gaf mij al een enorm inzicht. Maar ook het feit dat mijn behandeling bij mijn psychologe dan een jaar stil zou komen te liggen gaf mij enorme verlatingsangst. Als ik al moeite had om weer terug te gaan naar haar na een vakantie, hoe zou dat dan zijn na een jaar? Ik denk dat ik nooit meer terug zou zijn gegaan. Maar deze aanmelding gaf ook wel de kans om hierover uitgebreid in gesprek te gaan met mijn psychologe, het thema afscheid was iets dat ik altijd ontweek, en nu moesten we er bij stil staan. En waar ik altijd dacht dat het voor haar een opluchting zou zijn dat ze nu dan toch echt (tijdelijk) van me af zou zijn, moest ik bekennen dat dat ook alleen maar een verkeerde opvatting van mijn kant was.

Omdat de DGT training een intensief groepstraject is van een jaar (een half jaar training en een half jaar herhaling) waren er voor aanvang van de DGT nog voorbereidende gesprekken, dit was een half jaar na de intake. En in die voorbereidende gesprekken was al snel duidelijk dat ik betreffende de klachten (emotieregulatie, intermenselijke relaties en verminderen van zelfdestructief gedrag in mijn geval het overeten) waarvoor je normaal de DGT gaat volgen enorm afgenomen waren. Ik was er (nog lang) niet maar de vraag was of de DGT nu inzetten niet het zelfde zou zijn als met een kanon op een mug schieten.

In een gesprek met de psychologe van de DGT training en mijn psychologe moest ik aangeven of ik de training wel of niet wilde volgen. Het voelde als een kans die ik niet moest laten lopen, maar ook zoals al eerder gezegd werd een te zwaar middel. Besloten werd om me op de wachtlijst te plaatsen, en te kijken of de DGT op een later tijdstip ingezet zou moeten worden of dat het leven met BPS nog meer hanteerbaar zou worden voor mij in de toekomst.

Het gaat niet altijd makkelijk, maar over het algemeen is het denk ik een goede keuze geweest om de DGT niet te volgen. Een aantal voor mij toepasselijke hoofdstukken uit het werkboek dat tijdens de DGT gebruikt wordt heb ik zelf doorgenomen en ook dat zorgde voor een enorm inzicht en handvatten dat ik nu nog steeds soms gebruik.

Ondanks dat het verloop van BPS kan stabiliseren of zelfs helemaal kan verdwijnen heb ik voor de verschillende lijstjes die de daarvoor beste omstandigheden aangeven niet de allerhoogste kans hierop. En dat geeft in mijn ogen niet. Zolang het maar leefbaar blijft, voor zowel mijzelf als mijn naaste omgeving.

(gekopieerd van Wikipedia)
Bij borderline-patiënten lijkt er vaker sprake te zijn van remissie (niet meer voldoen aan bepaalde kenmerken) dan van daadwerkelijk herstel (De Viersprong). Na het dertigste jaar treedt meestal wel een opmerkelijke stabilisering op. Het functioneren blijkt te verbeteren met het stijgen van de leeftijd na het ontstaan van de borderline-persoonlijkheidsstoornis of kenmerken.

Het is daarbij echter onduidelijk of borderline-kenmerken zich al in de kindertijd kunnen manifesteren, maar het ontstaan op jonge leeftijd is een voorspeller van een snelle remissie of herstel op oudere of volwassen leeftijd of binnen 10 jaar. Zo blijkt 88% van de borderline-patiënten 10 jaar na het ontstaan van de kenmerken hersteld. Andere positieve voorspellers zijn daarbij:

  • De afwezigheid van seksueel misbruik.
  • Geen familiegeschiedenis van middelenmisbruik.
  • Een goede loopbaan.
  • Het niet voldoen aan een cluster C persoonlijkheidsstoornis.
  • Laag scoren op neurotisch gedrag.
  • Hoog scoren op sociaal aangenaam gedrag. (Bron: Medirecord)

Alle doorstreepte punten gelden al niet voor mij, of ik hoog scoor op sociaal aangenaam gedrag ik weet het niet. Ik hoop het wel inmiddels, en gelukkig valt er aan de andere puntjes nog te werken.

Liefs, Noirona

5 Comments

  1. 88% die uiteindelijk van BPS hersteld? Ik dacht altijd dat omgaan met al een hele stap was en dat het juist zo lastig te behandelen is.

    Ik vind het wel mooi hoe je beschrijft dat je ook dit stukje van jezelf hebt geaccepteerd als dat het bij je hoort en dat leven met al goed genoeg is. Ik heb zelf lang de diagnose gehad, naast dat ik ‘m totaal onterecht vond en me niet herkende in de diagnose (en behandeling), vond ik ‘m vooral bezwaard vanwege de negatieve lading. Ik vind het toch ook mooi om te zien dat het ook positieve effecten kan hebben en dat je juist door deze diagnose en behandeling handvaten hebt gekregen.

    Hoewel zoveel etiketten ook wel ingewikkeld wordt, ben ik blij voor je dat je er ook iets aan hebt en dat het je vooral verder heeft geholpen. Stemmingswisselingen zijn vervelend, maar ook moeilijk om controle over te krijgen. Denk dat zoals je het nu ziet en jezelf even de ruimte geeft om te herstellen dat dat al een enorme stap is en (denk ik) de wisselingen minder groot maakt of aanwezig.

    Ik vind het knap de knok die je maakt en dat je staat waar je nu staat ondanks alles wat er is gebeurt. Je bent een kanjer. <3

    • Ik vind 88% ook best veel. Toch denk ik dat het niet onmogelijk is om er van te genezen of in ieder geval leefbaar te krijgen. Borderline wordt veel gezien als stoornis bij jonge meiden en vrouwen. En ik zou me zo voor kunnen stellen dat het hele emotie regulatie aspect met de jaren beter wordt.

      Borderline heeft een hele negatieve bijklank zeker in de media worden mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis afgeschilderd als hele moeilijke en misdadige mensen. Iets wat in mijn ogen onterecht is.

      Toch zijn er zoals bij elke stoornis of ziekte gradaties. En ben ik ook echt voor goede intensieve behandeling. Immers het zelf destructieve gedeelte maakt borderline tot een gevaarlijke stoornis.

      Ik was het lange tijd ook niet eens met de diagnose en omdat ik er aardig wat heb lopen ze soms ook in elkaar over en heb ik zelf soms ook niet direct door welke het is. Maar ondanks de verwarring en het feit dat ik het met bepaalde diagnoses niet eens was/ben. Hebben ze me wel geholpen om mezelf te leren kennen. En ook dat ging niet over 1 nacht ijs.

      Mijn leven voelt nog niet als goed genoeg, maar ik ben zeker op weg. Toch blijft er altijd die angst voor terugvallen en nooit meer beter worden. Ik probeer het per moment te bekijken.

      En voor mij helpt het om mijn diagnoses te omarmen, al is het soms met flinke tegenzin 😉

      Dank je wel voor je lieve woorden ook. Doet me goed.

      X.

  2. Dwarrel

    Borderline wordt inderdaad veel gezien als stoornis bij jonge vrouwen. Maar ik ben bijna 50 en door mijn scheiding (nu precies 4 jaar geleden) namen mijn psychische klachten behoorlijke proporties aan. Enorme stemmingswisselingen en gevoel van leegte. Maar volgens mij is dat niet zo vreemd, na een huwelijk van ruim 17 jaar.

    Onlangs ben ik opnieuw gediagnosticeerd, in een periode dat het heel goed met mij ging. Ik weet de uitslag nog steeds niet, ik wil het niet weten. Want als het bps zou zijn, zouden mijn klachten weer toenemen. Maar anderzijds hou ik mezelf voor de gek, door steeds tegen mezelf te zeggen dat ik geen bps heb. Volgens mezelf voldoe ik aan “slechts” 4 van de 9 symptomen.
    Maar vorig jaar vond men dat ik voldeed aan de diagnose, zonder uitgebreid onderzoek. Het was dan ook een voorlopige diagnose. Maar deze voorlopige diagnose had de klachten juist enorm verergerd (meer boosheid). Ik kon (kan) de voorlopige diagnose niet accepteren en collega’s wisten niet meer met mij om te gaan ….Net als Sam vind ik de diagnose vooral bezwaard vanwege de negatieve lading. Ik vind het nog steeds moeilijk om mezelf meer te zien als alleen maar bps.
    Een intensieve behandeling (MBT), in een groep met veel jonge vrouwen (van begin 20) is voor mij, als “oudje” niet echt aanlokkelijk.

    Ik wil hiermee zeggen, dat bps niet altijd afneemt als men ouder wordt; het kan zich door ingrijpende gebeurtenissen dus ook (weer) ontwikkelen. Ik weet niet of ik ooit eerder bps heb gehad, ik ben namelijk nooit eerder in aanraking geweest met psychiatrie.

    Soms denk ik ook dat krachtgerichte therapie (dus heel erg gericht op je kwaliteiten en positief zelfbeeld) misschien nog beter kunnen zijn dan inzichtgevende therapie. Als je namelijk beter in je vel zit, kun je ook meer aan. Alleen wordt de krachtgerichte therapie vaak gegeven door het alternatieve circuit. Krachtgerichte therapie is trouwens ook erg intensief, maar anders.

Voel je vrij om te reageren: