Mijn allergrootste blunder, case closed…

Daar zit ik dan, ontspannen sinds lange tijd. Case closed zoals het onderwerp al aangeeft. Ik zou het hier bij kunnen laten maar ik vertel jullie graag hoe ik toch deze beslissing ben gekomen..

Van het begin tot het bijna eind is te lezen in Mijn allergrootste blunder (deel 1)Mijn allergrootste blunder (deel 2)Mijn allergrootste blunder (deel 3)Mijn allergrootste blunder (deel 4), in deel 4 is ook een kleine samenvatting te vinden van het hele verhaal. Het slot volgt hieronder.

In deel 4 schreef ik dat mijn ambulant begeleider en ik telefonisch contact hadden gehad met de bewindvoerder. Ze zou me maandag terug bellen, twee dagen voor de hoorzitting. Maar ze belde niet, ook dinsdag belde ze niet. En na overleg met mijn begeleider spraken we af om eventueel een klacht in te dienen bij de bewindvoerder of bij de branchevereniging BPBI, maar waar ik ook in deel 4 al over schreef was het vermoeden dat er op zulke zaken een verjaar termijn zou zitten omdat ik steeds van het kluitje in het riet gestuurd werd. Bij het napluizen van de website van de BPBI bleek dat inderdaad zo te zijn. Een klacht daar indienen kon alleen na het doorlopen van de klachtenprocedure bij de bewindvoerder zelf en binnen een jaar nadat de relatie verbroken was. En laat dat nou net eind januari het geval te zijn geweest. De overdracht van alle papieren was 5 februari 2015, dus we konden het nog eventueel daar op gooien en deze week nog indienen.

Ik besloot op woensdag een brief af te geven bij de Sociale Dienst, dat hun aanvullende punten realistisch waren wat mij betreft de hoorzitting niet door hoefde te gaan omdat ze gelijk hadden. Niet op alle punten maar wel op de meeste en de belangrijkste punten. Later besloot ik mijn bewindvoerder een mail te sturen, dat ik het jammer vond dat er weer geen bericht van ze had gehad en op welke manier ik een klacht in kon dienen.

Toen waren ze wel snel, op donderdag kreeg ik een mail waar de honden geen brood van lusten, weer een relaas van alles dat ik fout gedaan zou hebben en dan als klap op de vuurpijl dat ik fraude gepleegd zou hebben met mijn PGB budget, dat er daarom een tekort op mijn PGB rekening was en dat ze daarom de kosten voor het PGB beheer van mijn rekening af moesten schrijven. Dit was de genadeklap die ik verwachtte en die mij echt helemaal lam sloeg. In de rest van de mail stond ook nog het advies om de rekening aan het zorgkantoor gewoon te betalen en dat er dan nergens meer over gesproken werd.

Ik kon niet meer, ik heb een half uur gehuild en heb de afspraak die met mijn begeleider gepland stond voor die middag afgezegd. Ik kon het niet meer, ik kon niet meer vechten, de strijd was gestreden en ik had verloren. Maar mijn begeleider liet zich niet uit het veld slaan en had kennelijk de overdracht van mijn psychologe goed opgeslagen (dat ik als het slecht gaat afspraken afzeg en dat het juist dan heel erg belangrijk is dat ze wel langskomt) en stond ’s middags gewoon voor mijn deur. We hoefden het er niet over te hebben was wat ze vertelde, maar toen ik in de keuken wachtte tot het theewater klaar was vroeg ze of dit een ingewikkeld gesprek ging worden. Ik vertelde haar dat ik alleen niet wilde dat ik boos op haar zou worden omdat ik boos op iemand anders was, dat ik in zo’n bui echt heel erg gemeen wordt en dat zij er niets aan kan doen en dat het dan soms beter is om me met rust te laten. Nog voor het theewater klaar was huilde ik tranen met tuiten, ik kon me nog net overeind houden aan het aanrecht en ze kwam bij me staan en vroeg of het om de bewindvoerderskwestie ging.

Ik raaskalde iets over de mail die ik ontvangen had, het afwimpelen, de fraude, en dat ik het niet meer aan kon. Ze stelde voor om alles bij elkaar te zoeken en te kijken of het klopte van die fraude, we vonden niets wat een tekort op de rekening had veroorzaakt en nergens is het vrij besteedbare bedrag overschreden. Mijn begeleider stelde voor om later die middag nog even terug te komen en dan een brief te sturen aan de bewindvoerder en aan de BPBI, zodat ze in ieder geval op de hoogte zijn van een aanstaande klacht, voordat het jaar voorbij is waarin die mogelijkheid er nog was om een klachtenprocedure te starten. Ik vond het een goed plan…

Toen ze weg ging begon het malen, ik kon misschien wel die klachtenprocedure starten, maar als ze er al iets mee gingen doen omdat het nog net niet te laat zou zijn, zou het een ellenlange strijd worden waarin niemand toegeeft dat hij fout zit. Elke brief, elk telefoontje, elke mail zou voor stress zorgen, en dat wilde ik niet meer. Dus toen mijn begeleider kwam vertelde ik dat het wellicht beter was om geen klachtenprocedure te starten en gewoon die rekening te betalen. Ik kan niet tegen oneerlijkheid en dat stukje wilde wel verder vechten. Maar een groter deel wilde rust. Ze stelde voor om er het weekend over na te denken, alles nog eens goed uit te zoeken en dan als alles helemaal duidelijk is pas te beslissen wat we zouden doen.

Vrijdag en zaterdag heb ik lamgeslagen in bed gelegen, op het hoogstnoodzakelijke na. Zondag besloot ik dat het zo niet verder kon en hakte de knoop door, ik zou geen klachtenprocedure starten. Op maandag moest ik naar mijn psychologe, na haar het hele verhaal verteld te hebben en dat ik er eigenlijk niet mee verder wilde werd ze een soort van boos en zei dat ik natuurlijk wel die klachtenprocedure moest starten en mijn begeleider de kans moest geven om mij te helpen. Maar het was voor mij geen kwestie van of zij me wel of niet mocht helpen. Ik wilde op dit vlak niet meer geholpen worden… Het moest klaar zijn.

Dinsdag kwam mijn begeleider weer, vragen of ik nog steeds geen klachtenprocedure wilde starten en of het echt goed was op deze manier, omdat ze zag dat het stukje onrecht dat me aangedaan werd mij erg hoog zat. Ze stelde voor om het tot juni te proberen, tot dan loopt de afbetalingsregeling. Maar nee, na dit voorstel was het voor mij helemaal duidelijk, ik ga geen klachtenprocedure starten en legde haar uit waarom niet. Ze kon het heel goed begrijpen en respecteerde mijn keuze. Na mijn relaas gaf ze nog wel aan dat zij uit haar naam contact op zou nemen met de bewindvoerder om te vertellen dat ze zwaar teleurgesteld is in de gang van zaken, dat ze het ongehoord vind hoe er al die jaren met me is gesold en dat zij omdat mijn zorgverlener veel cliënten heeft bij dat bewindvoerderskantoor het noodzakelijk achtte om dit mede te delen.

Ik vond het allemaal prima, voor mij was het al goed nadat ik de knoop door had gehakt. Nu stond me nog maar 1 ding te gebeuren. Mijn psychologe die me eigenlijk een soort van verplichtte om de klachtenprocedure te starten in te lichten… Ik zie haar volgende week vrijdag pas dus besloot haar te mailen. Hieronder een stukje uit de mail.

N. vroeg wat het ergste was dat kon gebeuren als ik die klachtenprocedure zou starten. Ik vertelde dat ik er niet veel vertrouwen in heb, voor zover ik dat ooit had in de bewindvoerder, daarnaast alle stress die dan voorlopig nog aanhoudt van brieven, telefoontjes en misschien wel hoorzittingen dat me van slag maakt, en die er steeds harder inhakken. Het feit dat de bewindvoerder het altijd zo weet te draaien dat zij geen schuld hebben maar ik altijd de schuldige ben. Net zoals me dat altijd verteld is in het verleden, ik ben niet goed, doe altijd alles fout en het zal nooit beter worden met mij. Deze hele martelgang met de bewindvoerder is behalve erg frustrerend een constante herhaling van wat ik niet goed deed, en doe. En dat wil ik niet meer. Ik wil juist los komen van deze negativiteit, dat mensen mij dat meer dan eens verteld hebben in het verleden kan ik niets meer aan doen. Dat ik mezelf dat nog te vaak vertel probeer ik wat aan te doen. En de mensen die het nodig vinden om dat er in te blijven wrijven kan ik daar op aanspreken of ik kan ze links laten liggen.

Precies zoals nu het geval is met de bewindvoerder, mocht er nog een lange toekomst voor mij en het kantoor in het verschiet liggen, had ik ze er op aangesproken. Maar ik wil hoe dan ook nooit meer iets met die hele organisatie te maken hebben. En dan kan dit heel erg ontwijkend klinken maar dan is geen klachtenprocedure starten voor mij de meest veilige, rustige, minst stressvolle optie. Dat ik dan veel geld kwijt ben, en dat ik nog een paar maanden moet betalen is heel erg jammer. Maar ik zing het die maanden ook nog wel uit, maar dan wel op een zo stressvrije manier mogelijk.

Het liefst was ik nooit met ze in zee gegaan, maar ja het liefst was ik ook nooit depressief geworden, had ik nooit op de crisisdienst willen zitten en had ik zelfs nooit therapie nodig gehad of een maagverkleining. Kennelijk had ik al die zaken nodig om te worden wie ik nu ben. En misschien beter nog om te worden wie ik wil zijn. Ik wil vooruitkijken, er achter komen wat de toekomst te bieden heeft. Die opleiding gaan volgen, ooit ergens met veel plezier gaan werken en daarnaast, gelukkig worden… Nou ja nog vaker en langer dan dat ik nu bij vlagen al ben, en dan helpt het niet mee dat ik steeds teruggeworpen word op mijn verleden en al mijn tekortkomingen. Ik wil mijn energie steken in verder herstel, mijn kinderen, het sporten, mijn huis en dieren, de boerderij en alle zaken die me blij maken en daar hoort de bewindvoerder niet echt bij in dat rijtje.

En misschien ben je nu wel boos op me, misschien ook niet. Maar voor mij is het goed zo.

Ik heb nog geen reactie van haar gehad, maar dat geeft ook niet, ik ben blij dat ik de knoop doorgehakt heb, dat het klaar is en ik weer vooruit kan kijken. Vandaag ontving ik nog een brief van de Sociale Dienst dat mijn bezwaar ongegrond was verklaard om de redenen die zij aangaven en ik alleen maar kon beamen zoals ik ook in de brief schreef aan de Sociale Dienst op de dag van de hoorzitting. En het deed me niets meer, het is goed zo. En dat voelt elke vezel in mijn lijf.

Liefs, Noirona

2 Comments

  1. En dat laatste, dáár gaat het om. Je kan alle voors en tegens honderd keer opsommen, als jij nu deze beslissing genomen hebt en het voelt zo goed, dan heb je de juiste keus gemaakt. Ik ben blij voor je. Het is klaar. Goed zo. X

Voel je vrij om te reageren: