Kalm

Ondanks dat ik bij vlagen overspoeld wordt door een portie achterdocht, dat februari al op de helft is en ik nog niet depressief in mijn bed gelegen heb, moet ik bekennen dat het eigenlijk best goed gaat. En dat klinkt nog steeds eng, heel erg eng.

Maar het viel zelfs mijn psychologe op afgelopen vrijdag. Voor het eerst sinds lange tijd had ik geen zenuwen voor mijn bezoek aan haar. Daarbij wist ik ook niet goed waar we het over moesten hebben maar als vanzelf praten we toch gemakkelijk langer dan de 45 minuten die de sessies normaal duren. Ze zag een soort kalmte op mijn gezicht en vroeg of ik me ook zo voelde. En dat moest ik bevestigen. We spraken over de beslissing om geen klachtenprocedure te starten, dat ze het knap vond dat ik ondanks dat zij stellig vond dat ik wel een procedure moest starten toch naar mijn gevoel luisterde en besloot het niet te doen.

Ik zie dat zelf ook als enorme winst, normaal zou ik achter de 20 verschillende meningen van 20 verschillende mensen aan rennen. Nu koos ik wat goed voor mij voelt en dus goed voor mij is. En dat ik sinds het doorhakken van die knoop inderdaad een soort van kalmte ervaar. Ik hoef niet meer te vechten, het is klaar. En dat is zo’n opluchting, dat kennelijk doorwerkt in mijn gedrag en gevoel.

We spraken ook even over vriendschappen, een pijnlijk en heikel punt. Al gaat dat op dit moment ook niet dramatisch slecht. Ik leer nieuwe mensen kennen, dat is fijn. Maar het voelt nog erg veilig om de mensen niet te dichtbij te laten komen. Ik denk dat ik dat de tijd moet geven. Forceren heeft geen zin, langzaam aan de ruimte verkennen denk ik meer.

En daarnaast kwamen ook de opleidingen ter sprake, dat er vele wegen naar Rome leiden en ik niet goed weet wat te kiezen. Ik had twee studiegidsen van Windesheim gekregen, de ene heb ik aan haar gegeven en ze zou het in de groep gooien. De duale/deeltijd zou in principe prima kunnen met 20 uur betaald/onbetaald werk in de praktijk. Volgens haar is er genoeg werk te doen. Maar er zijn nog wat praktische haken en ogen. En misschien is september dit jaar iets te vroeg nog. Allemaal zaken die nog uitgezocht moeten worden. Maar mocht september nog te vroeg zijn, is afstel zeker geen uitstel. Ook in dit geval moet ik / moeten we weldoordachte beslissingen maken.

Want ondanks dat ik merk dat het goed gaat, ligt overbelasting weer op de loer. Ik heb dit weekend voor de pony’s en de kippen op de dagbesteding gezorgd heel erg leuk, maar het is ook wel een behoorlijke opgave. Niet zo zeer het verzorgen als wel de ritten er naar toe, zeker met een laagje sneeuw op de weg. Maar daarnaast zijn er meer taken en opdrachten die ik op mijn to do list heb staan. Voor de boerderij, voor de voetbalvereniging, voor de school van de kinderen. Echt allemaal heel erg leuk, en ik doe het ook graag maar ik moet er voor waken dat de kalmte niet omslaat naar desinteresse of ontwijkend gedrag omdat ik de taken dan niet meer kan volbrengen zoals ik ze graag zou doen. En des te meer taken, des te meer prestatiedruk en des te groter de kans op een mislukking, wat waarschijnlijk alleen in mijn eigen ogen zo is.

Dus een kleine pas op de plaats af en toe en weer even realiseren waar ik vandaan kom en meer nog waar ik nu sta, dat het goed gaat. Beter dan de afgelopen jaren. Dat het beter kan, maar dat beter niet nu meteen hoeft.

Liefs, Noirona

8 Comments

  1. Wat fijn om te lezen. Sowieso fijn weer even een update van je voorbij te zien komen.

    Ben blij voor je dat t op het moment allemaal best goed gaat en dat vooral jij je goed staande houdt tussen alles. Je maakt sprongen vooruit en kan me voorstellen dat dat wankel is, goed om op jezelf te blijven letten daarin.

    Kan alleen maar zeggen dat ik bewondering je voor hoe je erin staat. 2016 het jaar van de ommekeer? Het jaar dat gevierd mag worden (was ook deze maand toch)?

    Ik proost in elk geval op jou en hoop dat t overleg van je psycholoog betreft je opleiding ook positief zal zijn en dat er een mooie weg gevonden wordt voor jou en je opleiding ♡

  2. Hoi Noirona,

    Ik vind het wel gezellig op Instagram dus ik kom hier ook iets vaker kijken als je het goed vindt. Fijn om te lezen dat je eigen beslissing om de klachtenprocedure te laten varen zo goed voor je heeft uitgepakt en dat het goed voelt. Ik hoop dat je iets meer vertrouwen krijgt in eigen kunnen nu het “zomaar ineens” beter met je gaat. Niet teveel erachter zoeken, probeer er van te genieten en breid het vertrouwen langzaamaan uit. Easy does it.

  3. Fijn om even een update te lezen. Dat het eng is om te zeggen dat het eigenlijk wel goed gaat, dat ken ik. Neem je tijd. Ben blij om te lezen dat je langzaam aan voor jezelf begint te kiezen. Heel mooi proces is dat. Je gaat jezelf steeds meer op de juiste waarde schatten volgens mij en dat is echt fantastisch om mee te maken. Neem je tijd en probeer te genieten, hoe eng dat ook is. X

    • Dank je wel voor je lieve woorden Marion. Het is zeker eng maar uit de weg gaan of afwachten tot het weer slechter gaat wil ik ook niet. Dus stapje voor stapje en vol verbazing ga ik maar verder, hopelijk went het en gaat het eens goed voelen.
      X.

Voel je vrij om te reageren: