In den beginne…

25032011178

 

Het begon allemaal na een uit de hand gelopen inbraak, de inbraak was ruim 5 jaar daarvoor, en in die 5 jaar liep het dus uit de hand. Als je achter elke deur een inbreker verwacht en je voor je werk heel veel deuren moet openen gaat dat je op een gegeven moment echt opbreken ;-). Maar het hoorde ‘bij het vak’ en ‘ging vanzelf weer over’. Dus hulp was niet nodig, dacht ik…

Uiteindelijk ben ik bijna letterlijk met 10 paarden richting de hulpverlening geduwd en kwam ik bij mijn psychologe op de bank. Er werd PTSS* geconstateerd. Ik vond dat zelf nog wel een understatement. Het zou verholpen kunnen worden met EMDR*. De PTSS was na een paar ‘hokus pokus’ sessies weggetoverd en bleek de hulpverlening, of iets specifieker mijn hulpverlener, niet zo eng als ik dacht.

De zorgverzekeraar gunde me nog een aantal sessies en zo kwam de vraag ‘Wat nu?’ Het antwoord had zo makkelijk kunnen zijn. ‘Bedankt voor alles, en hopelijk tot niet meer ziens…’. Het werd anders, in die paar sessies die ik gehad had wist ik dat ik daar op mijn plaats zat dus ik besloot de beerput die ik jarenlang angstvallig dicht hield iets te openen. Een tipje van de sluier oplichten bleek genoeg te zijn om mij te onderwerpen aan diverse psychologische tests. Vooral de MMPI-2* maakte nogal indruk op me. Het is een boekwerk met vijfhonderdnogwat vragen. Er was een ruime tijd geboekt om deze in te kunnen vullen. Gelukkig bestond het invullen uit het aankruisen van ja of nee. Ik werd in een kamertje achtergelaten, die eigenlijk van de fysiotherapeut was. Ik kon het zweet nog ruiken, of was het mijn eigen angstzweet? Ik las de eerste pagina met vragen en wist dat het menens was. Er waren 2 mogelijkheden.

Ik vul in wat ik dacht dat men wilde lezen of ik vul de waarheid in.

Na een minuut of wat doelloos voor me uit staren besloot ik de waarheid maar in te vullen. En met het invullen van de test werd ik steeds banger. Was het de waarheid of was het mijn waarheid, en als het al een waarheid was dan was het wel enorm triest. Want ik wist gewoon dat dit niet ingevuld kon worden door een ‘normaal’ mens. Na een uurtje leverde ik de papieren angstvallig in, het lange wachten kon nu beginnen.

Het duurde een aantal weken maar toen mocht ik op het matje komen bij mijn psychologe voor de uitslag. En weer waren bijna de 10 paarden nodig om me daar binnen te krijgen… Met knikkende knieën en klamme zweethandjes ging ik zitten, ze vulde nog even wat in op haar pc, draaide om en het eerste wat ze zei is.

‘Ik ben enorm geschrokken’.

Als zij al schrok, wilde ik het dan wel weten? De dwangbuizen en emmers vol met felgekleurde pillen zag ik al langskomen, of stond er nu dan iemand achter de deur om me mee te nemen?… Het was erg, maar niet zo erg… Ik mocht los blijven lopen maar kreeg wel een enkelband waarop stond ‘Noirona, recidiverende depressie, sociale fobie met agorafobie, paniekstoornis en als klap op de vuurpijl een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis’ en het advies om langs de huisarts te gaan om medicatie te krijgen. Het enige dat ik vervolgens deed was de namen onthouden om later te kunnen Googlen. Ze heeft nog een poging gedaan om uit te leggen wat al deze abracadabra inhield maar dat kon er niet meer bij in mijn hoofd… Het enige dat ik nog hoorde was, ik ben gek, ik moet pillen. En dat in een eindeloze stroom als een plaat die blijft hangen.

Dat ‘ik moet pillen’ bleek uiteindelijk een redding. Dat ‘ik ben gek’ heb ik laten varen. Want zoals heel veel dingen liggen de zaken iets genuanceerder. Ik wil het liever noemen als ‘Ik ben een uitdaging’.

En zo zette ik mijn eerste stappen in GGZ-land. Een wandelroute die begon met 2 kilometer en uiteindelijk meer lijkt op de Nijmeegse Vierdaagse.

Noirona

PTSS = posttraumatische stressstoornis (NL)
EMDR = Eye movement desensitization and reprocessing (NL)
MMPI-2 = Minnesota Multiphasic Personality Inventory (Engels)

Voel je vrij om te reageren: