Ik maak het mezelf moeilijk.

moeilijk

De afgelopen dagen was de mineurstemming dan wel weer aardig verdwenen, goed ging het nog niet echt. Afgelopen maandag mocht ik naar mijn psychologe en daar hadden we het onder andere over mijn angst voor het normale maar ook even over mijn ambulant begeleider, dat ze vanwege haar aanstaande verhuizing minder werkt en ik haar dus ook minder zie. En dat ik dat lastig vind. Heel erg lastig.

Over het dossier dat opgebouwd moet worden maar dat nog niet afgerond is en voorlopig ook geen voortzetting zal hebben tot zij weer wat meer gaat werken. Maar ook het feit dat ik met mijn vorige ambulant begeleider een duidelijk doel en bezigheden had, en er naar al die jaren een goede klik was, en met mijn huidige nog niet.

Ik doe echt mijn best, maar het gaat (bij mij) nou eenmaal niet makkelijk. En zulke onderbrekingen dragen daar niet aan bij. We spraken eerst af in het bos met de honden voor een wandeling, maar ergens gaandeweg is dat veranderd naar huisbezoeken die ik enorm intensief en zwaar vind. Bezoek in mijn huis vind ik sowieso erg lastig maar al helemaal als er iemand een uur lang een hoogstaand gesprek wil voeren. Praten met iemand tegenover me vind ik ook lastig. Dat vind ik het soms zelfs nog met mijn psychologe na bijna 5 jaar. Wandelend in het bos gaat dat makkelijker, dan kan ik de ogen en de blikken ontwijken en gewoon praten zonder mijn gesprekspartner zoals mijn ambulant begeleider te hoeven/moeten/kunnen ‘scannen’.

Toen mijn psychologe me vroeg waarom ik en mijn ambulant begeleider dan niet gewoon ‘iets’ gingen doen, kon ik alleen maar antwoorden dat ik dat niet durfde aan te geven. Ze moest lachen en zei dat ik soms echt een moeilijk persoon ben. Iets dat ik normaal altijd vertel tijdens de sessies, maar nu zij het zei kwam het harder aan. Want dat is ook zo.

Dus ik besloot maar weer eens dat als ik iets wilde veranderen dat ik toch echt zelf het voortouw moet nemen. Dat ik aan kan en mag geven wat ik nodig heb, zodat we dan samen kunnen kijken hoe we dat in gaan vullen. Dus in aanloop naar donderdag wanneer er weer een afspraak gepland stond met mijn ambulant begeleider schraapte ik al mijn moed bij elkaar en probeerde ik de puntjes die ik wilde aankaarten helder te krijgen in mijn hoofd. Zo zou ik willen vragen of we dat dossier hoe dan ook kunnen afronden, zodat ik dat kan afsluiten. Ik wilde haar ook vragen of ze mee wil naar het UWV voor de herkeuring, en ik zou haar willen vragen of we weer iets kunnen ondernemen in de plaats van alle bankgesprekken. Omdat ik voor mijn gevoel dan makkelijker praat maar ook meer in beweging ben. En of haar telefoon misschien op de stil of trilstand kan omdat ik me enorm opgejaagd voel als ze 20 keer gebeld wordt, en dan ook nog lang rinkelt.

Dus donderdag leek het me beter om niet naar de dagbesteding te gaan, na het sporten zou het nog maar kort de mogelijkheid zijn om daar iets te kunnen doen voor mijn ambulant begeleider zou komen. Ik bedacht me dat ik nog een paar kleine sinterklaascadeautjes kon halen voor de kinderen en even wat tijd besteden aan het huishouden, zodat dat later op de dag niet meer hoefde.

Bijna klaar met alle huishoudelijke taken besloot ik even achter de pc te lunchen, gezellig met een muziekje op de achtergrond maar niet veel later gaat mijn telefoon. Het is mijn ambulant begeleider, er is een spoedgeval tussen gekomen met een andere cliënt en dus moet ze de afspraak verzetten. Ze verwacht wel wat uren weg te zijn dus hoopt eind van de dag nog te komen maar ze zegt dat het wellicht handiger is om later even te bellen om wat af te spreken. Ik zeg haar dat dat prima is en dat ze de tijd moet nemen voor de andere cliënt en dat ik haar later wel spreek. Ze vraagt of we anders af kunnen spreken voor zondag. Maar als ik aangeef dat we dan sinterklaas vieren bij mijn ouders (ook al zo’n zenuwenmoment) zegt ze dat ze me dan echt heel graag nog wil spreken later die dag omdat ze volgende week ook niet werkt vanwege haar verhuizing.

Toen knapte er iets, ik had naar de dagbesteding kunnen gaan, mee kunnen helpen met de voorbereidingen voor de komende activiteiten, ik had even uit mijn huis kunnen zijn. Even kunnen ontsnappen uit de dagelijkse rat race. Ik had even met mijn handen bezig kunnen zijn in plaats van in mijn hoofd. En nu zat ik thuis, voor niets. Waarom weet ik  niet maar ik ben in bed gaan liggen en heb een tijd liggen huilen. Waarom kosten zulke zaken mij zoveel energie en stress. Waarom kan het niet gewoon wat soepeler soms? En waarom maak ik het mezelf zo moeilijk?

Want wat er daarna gebeurde is al helemaal te triest voor woorden. Ik kreeg een paar uur later een WhatsApp bericht van haar, langskomen ging zoals gedacht niet meer lukken maar ze zou mij later bellen. Ik heb niet geantwoord. Nog een paar uur later belde ze, ik was met mijn kinderen bij de voetbal. Ik heb niet opgenomen.

En nu baal ik enorm, van mezelf wel te verstaan. Ik vind het ongehoord en totaal niet sociaal om niet te reageren, iets wat ik juist de afgelopen periode meer probeer te zijn, sociaal. En nu kan het voorlopig niet meer. Ze is immers een week vrij, en stuurde het bericht en belde via haar werktelefoon. En dus kan ik haar ook niet vragen of ze mee wil naar het UWV, immers die dag begint ze weer met werken.

Dus dankzij mezelf voel ik me nu niet zo gezellig. Misschien is het beter om het even naast me neer te leggen, maar jammer genoeg lukt me dat nog even niet. Waarom maak ik het mezelf toch zo vaak zo moeilijk.

*Zucht*

Liefs, Noirona

9 Comments

  1. ”Ze moest lachen en zei dat ik soms echt een moeilijk persoon ben. Iets dat ik normaal altijd vertel tijdens de sessies, maar nu zij het zei kwam het harder aan.” Dit komt bij mij ook heel hard aan. Alsof iemand het tegen mij zei. Heb je hier nog last van gehad achteraf? Misschien een gekke vraag, maar wat ik zeg, het doet mij zelfs pijn.

    Ik weet niet of je het jezelf moeilijk maakt. Je hebt dit nu eenmaal niet onder controle. Je gevoelens en je gedrag niet, maar ook het hele gebeuren met de onregelmatigheid van de begeleiding. Iets wat jij (en ik ook) juist zo hard nodig hebben. Wij moeten weten waar we aan toe zijn. Als er dingen veranderen duurt dat een poosje voordat die omschakeling in onze hersenpan plaats heeft gevonden. Gisteren zou ik stoomaardappeltjes eten. De zak was kapot, dus ik kon ze niet stomen. Peter schakelt dan om. Oh dan kook je of bak je ze toch? Dat gaat bij mij niet. Het duur zeker tien minuten voordat ik weer rustig ben en normaal kan denken. En dan hebben we het hier over aardappelen, laat staan als het over afspraken gaat. Het is heel begrijpelijk dat je niet opneemt als je bij het voetbal bent. Het IS moeilijk voor je. Je maakt het jezelf niet moeilijk. Je doet wat je kan en dat is voldoende, lieverd.

    Probeer het nu inderdaad naast je neer te leggen, want de situatie is nu zoals hij is. Probeer je nu in te stellen op de nieuwe situatie. Hoe moeilijk misschien ook. Stapje voor stapje. X

  2. Ik herken wat je schrijft.
    Volgens mij moet je een beetje milder zijn voor jezelf. Het is deze keer niet gelukt en het is heel spijtig dat ze niet me kan naar het UWV, maar misschien lukt het een volgende keer wel. Groeien doe je met vallen en opstaan. Deze keer ben je gevallen, maar het is belangrijk om dan gewoon weer op te staan en opnieuw te proberen. Je had er ook zo op gerekend dat ze zou komen en dan kan ze niet. Ik kan me voorstellen dat je je dan behoorlijk in de steek gelaten voelt. Of ben ik mis?

  3. Balen dat alles zo binnenkomt op het moment. De reactie van je psycholoog snap ik wel, denk dat ze niet door heeft gehad hoe die bij jou binnenkomt. Waarschijnlijk had je m op een ander moment wel kunnen hebben,want zoals je het schrijft klinkt t niet alsof ze dat zo bedoelde. Dan nog, was dat een enorme inschattingsfout en hoop dat je m voor jezelf een beetje kunt draaien de ‘goede’ kant uit.

    Dat niet meer reageren na afmelding herken ik ook wel. Sociaal adequaat nog kunnen reageren op de afmelding, maar vervolgens instorten en niet meer in contact willen komen. Gelukkig heb ik mezelf langzaamaan wel geleerd dat als ik daaraan toegeef ik mezelf alleen maar heb. Dus dat ik beter wel kan reageren uiteindelijk. De paniek is bizar ook als dat niet lukt overigens. Het ontbreken van die tussenweg… grmbl.

    Toch hoop ik dat je gaande weg hiermee leert om te gaan en evt. een regeling te treffen voor momenten dat ze er niet is. Dat je iemand anders kan spreken, o.i.d ? Dat de begeleiding wegvalt, betekend nie dat de hulpvraag ook wegvalt of opgeschoven kan worden.

    Liefs ♡

  4. Lieve Marion, koekjesenthee en Sam

    Ik moest jullie lieve woorden even laten bezinken vandaar dat ik nog niet eerder gereageerd heb. De woorden van mijn psychologe waren niet gemeen bedoeld, na bijna 5 jaar weten we over het algemeen wat we aan elkaar hebben. Maar ik ben vaak erg cynisch, dit om de hele ‘kwestie’ een beetje behapbaar te houden voor mij. Een luchtige twist vol zelfspot zodat de zware lading er een beetje af gaat. Maar normaal gesproken ben ik dus diegene die zulke dingen zegt. En als zij het dan zegt is het toch anders, ondanks dat het niet gemeen bedoeld is. Het lijkt dan voor mij een soort bevestiging voor wat ik zelf altijd zeg. Het deed en doet me geen pijn, maar het laat me wel beseffen dat ik misschien in de toekomst iets minder cynisch moet zijn. Voordat ook andere mensen mij met mijn eigen cynisme om mijn oren gaan slaan en het wel echt pijn gaat doen.

    Marion, ik denk dat jij het beter verwoord, ik maak het mezelf niet moeilijk maar ik vind het moeilijk, misschien moet ik deze zienswijze ook doorvoeren in de gesprekken. In plaats van te zeggen ‘ik kan er niets mee’ zeggen dat ik ‘niet weet wat ik er mee kan doen’ bijvoorbeeld. Ik wil graag veranderen, en door te zeggen dat ik het mezelf moeilijk maak en dat ik ergens niets mee kan, gooi ik de deur dicht, onbewust. Als mijn zienswijze veranderd hoop ik dat er ook andere opties zullen komen om met situaties om te gaan. En het verhaal van de aardappelen, het had maar zo in mijn keuken kunnen gebeuren. Al heb ik dan geen Peter die me op sleeptouw neemt.

    Koekjesenthee, ‘Groeien doe je met vallen en opstaan. Deze keer ben je gevallen, maar het is belangrijk om dan gewoon weer op te staan en opnieuw te proberen.’

    Dank je voor deze lieve woorden, blijven liggen is geen optie, dus ik ga mijn best maar weer doen om op te staan en verder te gaan. En het klopt dat je zegt dat ik me in de steek gelaten voel. En ondanks dat ik vind dat ik zoveel mogelijk alleen moet kunnen doen, besef ik nu maar weer eens dat ik het gewoon niet allemaal alleen kan. Milder zijn is denk ik het sleutelwoord.

    Sam , Het is wat jij aangeeft waar ik zo van baal, nog wel kunnen reageren op de afmelding maar daarna instorten en het contact vermijden. Ik heb talloze van vergelijkbare situaties gehad in het verleden, en vaak lukte het me niet om in contact te blijven maar soms ook wel, en ik weet dat bij het in contact blijven het uiteindelijk sneller goed komt. Soms niet altijd naar mijn zin, maar dat hoeft ook niet. Voor mijn gevoel heb ik het me met deze actie onnodig moeilijk gemaakt door het contact af te houden. Nu zal ik voor mijn gevoel met een uitleg moeten komen, aangeven wat ik zo moeilijk vind en hopen dat van mijn kant de ‘relatie’ niet zo’n knauw heeft gekregen door mijn eigen toedoen dat het weer een tijdje duurt voor ik me op mijn gemak voel bij haar. Handiger was het dus geweest als ik gereageerd had op het WhatsApp berichtje, of als ik haar teruggebeld had. Maar ja, dat is allemaal achteraf. Ik zal ook jouw laatste punt meenemen, dat zal inhouden dat er waarschijnlijk ergens een back-up moet zijn voor het geval dat zij niet werkt. Ik moet bekennen dat die er ook is, ze werkt in een team. Maar ik heb hun nog nooit gezien of gesproken. Misschien is het handig om dat eens aan te kaarten zodat ik het in de toekomst niet eng vind om contact met hun op te nemen als het nodig is.

    Liefs,
    Noirona

Voel je vrij om te reageren: