Hoe het nu gaat…

Voor de mensen die mij (ook) volgen op Instagram was het denk ik al duidelijk. Het ging/gaat hier niet al te best. Dat is dan ook de reden waarom ik al lang niet geschreven heb op mijn blog. Ik zal hier proberen te schrijven wat er allemaal gebeurd is de afgelopen weken.

Laat ik vooropstellen dat ik de zaakjes allemaal redelijk onder controle had, het enige dat voor wat onrust zorgde bij mij was of ik wel of niet de opleiding tot ervaringsdeskundige kon gaan doen. Ik was inmiddels al door de selectieprocedure heen. Echter een uitsluitsel over de financiële kant van de zaak liet op zich wachten en was iets dat ik niet zelf in de hand had. Dit werd namelijk voor mij uitgezocht en geregeld. En daar ben ik niet zo goed in.. 😉

Alles ging dus lekker, zaak was het om dat zo te houden. Tot een botsing roet in het eten gooide. In letterlijk 1 klap was ik van mijn auto af en wist ik dat ik ook niet bij financiële machte zou zijn om een andere aan te schaffen. De aanrijding ging gelukkig niet hard en ik ben nog het meest blij dat niemand van de inzittenden in mijn auto of die van mijn voorgangers gewond waren geraakt, maar als je dan van de schrik bekomen bent, komt het besef wat er is gebeurd en wat voor consequenties dat heeft.

De botsing was op zaterdag, maar de dag er na stond een afspraakje gepland. Ik was al een tijdje aan het berichten met een hele leuke dame en wij zouden elkaar eindelijk gaan ontmoeten voor ons beide een stukje rijden weg, en laat ik nou net geen auto meer hebben na die klap.

Ik kon gelukkig een auto lenen van een vriendin, maar autorijden ging niet meer van harte. Als zo’n relatief kleine botsing al zo’n impact kon hebben… Ik durfde de snelweg niet meer op. Uiteindelijk ben ik er wel gekomen, maar vraag niet hoe.

De date was heel erg leuk, zij was, en is heel erg leuk. En het enge van het verhaal is dat zij mij ook heel erg leuk vind. Want hoe kan iemand anders mij leuk vinden, terwijl ik mijzelf, zeker op dat moment alles behalve leuk voelde. Er is alleen een klein nadeel, of eigenlijk een heel groot nadeel, en dat is een letterlijke grote afstand tussen ons. Maar dat geeft ook wel weer de mogelijkheid om het rustig aan te gaan ontdekken of er potentie in deze relatie zit.

Waar ik mijn vorige auto (die ik dus net in de prak gereden heb) net had afbetaald aan mijn ouders, wilden zij wel weer tegemoet komen om een ander autootje aan te schaffen. Uiteraard gewoon weer een lening zonder datum wanneer het weer terug moet zijn, wat fijn is hoor, maar ik had het graag anders gezien. Ik moest afstand doen van mijn autootje die na het ongeluk bij de bergingsdienst stond, en wat viel me dat zwaar. Ik was zo ontzettend blij met mijn autootje en nu stond ze daar compleet in de prak.

Maar ook begon de zoektocht naar een andere auto, en met een minimaal budget is het gewoon zoeken naar de minst slechte… Ik heb dagen en nachten op marktplaats, autotrader en alle andere autosites gekeken. Veel overlegd, bezichtigingen gedaan en proefritjes gereden. En het was allemaal net niet wat ik zocht, of gewoon compleet onverantwoord om in de desbetreffende auto te rijden. Met het feit dat ik geen auto had moest ik dus alles op de fiets doen, geen probleem want ik kan prima fietsen, maar mijn interne thermostaat leek wel kapot te zijn. Ik kon de kou totaal niet meer handelen. Hoeveel laagjes ik ook aan deed, ik bleef het koud houden, en erger nog, ik kreeg het niet meer warm. Fietsen was dus keer op keer een uitdaging met die winterse vriestemperaturen. En dat kwam mijn stemming ook zeker niet ten goede.

Tijdens 1 van die proefritjes werd ik gebeld, het akkoord voor mijn opleiding was binnen, ik kon me dus officieel aanmelden en de onderwijsovereenkomst opsturen. Ik ga gewoon starten aan een opleiding, een opleiding tot ervaringsdeskundige. Maar dat hield ook meteen in dat de druk voor een ander autootje opgevoerd werd. Ik moet vanaf maart een half jaar lang een goede 70 kilometer enkele reis gaan maken, elke dag… Daarnaast kwamen ook meteen de regelzaken om de hoek, wat doe ik met de kinderen, wie vangt ze op, wanneer, hoe vaak en wat moet ik regelen voor de eventuele vrije dagen, vakanties en ga zo maar door.

En als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een mooie blauwe envelop, met de envelop was niet zo veel mis, maar met de inhoud wel, of ik even ruim 900 euro terug wil betalen. Toch best wonderlijk dat je al een inkomen hebt op het minimum, dat je denkt dan recht te hebben op een toeslag maar dan eigenlijk toch weer niet. En daar komen ze dan achter als je dat al wel een jaar gehad hebt…

En dat was allemaal net even te veel. Het lampje ging uit en ik begon me terug te trekken, alle ‘overbodige’ contacten vermeed ik en ik kon amper nog en gesprek voeren. En hoewel dit weer een prachtig staaltje ‘coping’ is werkt het vaak ook tegen mij. Zo durfde ik geen contact op te nemen met mijn begeleidster, met wie ik alleen nog ‘contact op afroep’ heb, ik had wel contact maar minimaal en eigenlijk niet over hoe slecht het met me ging. En zij dacht met de minimale informatie die ik liet doorschemeren dat het eigenlijk wel prima ging en ik alles onder controle had.

Maar helaas, zo goed ging het dus niet. Gelukkig is dit contact weer hersteld en hebben we nu wat ‘veiligheden’ ingebouwd zodat dit in de toekomst niet meer zal gebeuren.

Inmiddels is de opleidingsovereenkomst op de bus, en dus kan ik niet meer terug ;-), ook heb ik een andere auto gekocht, ik kan haar morgen ophalen. Zo lijkt het allemaal weer een beetje in rustiger vaarwater te komen, hopelijk blijft dat ook zo..

Liefs, Noirona

 

 

 

2 Comments

  1. Jeetje, meis. Natuurlijk had ik het op instagram een beetje meegekregen, maar niet zo in detail. En ook zie je het dan allemaal los van elkaar en als ik het nu in één stuk lees, besef ik pas hoeveel en heftig het allemaal is. Wat geweldig om te lezen dat je zo’n mooie date hebt gehad! Super! Dat vind ik echt heel erg fijn voor je. Ik zou je zo graag even na alles iets heel moois en positiefs gunnen. Dat verdien je zo. Fuck die blauwe enveloppen. Ik heb er de afgelopen jaren ook veel te veel gehad. Kon alles terugbetalen waar ik dacht recht op te hebben en nu ik het nodig heb, ben ik nog steeds aan het afbetalen en wordt het met elkaar verrekend. Om hysterisch pislink van te worden. Maar goed, ik ben er bijna doorheen als het goed is en dan hebben we financieel weer iets meer ruimte. Ik stond afgelopen week voor het eerst in 10 jaar of zo weer een keer rood. Ik schrok me rot. Fijn dat je een nieuw autootje hebt weten te vinden en dat je doorzet met de opleiding. Ik vind het knap van je en ik had het zeker begrepen als je er vanaf had gezien. Het is nogal wat om erbij te doen. Knap van je. Vandaag je autootje halen dus? Succes én plezier!

    • Lieve Marion,
      Dank je wel voor je reactie, in losse deeltjes valt het best mee inderdaad maar alles bij elkaar was het voor mij inderdaad iets te veel.

      Het is zo bizar dat ik altijd om het hardste riep dat ik het prima alleen af kon en zeker geen behoefte had aan een relatie. Maar wat is dit leuk! Ik hoop dat het uit mag groeien tot iets moois.

      Die blauwe enveloppen, ik moest lachen om je ‘hysterisch pislink’ maar dat is inderdaad wat je er van wordt. Ik wordt er dan wel blij van dat jij er bijna doorheen bent. Ik stap er weer lekker in, en het is zo’n hoog bedrag dat ik er meteen ook maar weer 24 maanden aan vast zit… Terwijl ik er net met 1 klaar ben. Maar goed, het zou natuurlijk ook niet kunnen als we ineens zouden vergeten wat de belastingdienst is en doet, die relatie houden ze natuurlijk graag warm. 😂

      Het autootje is gisteren opgehaald en ik geen er toch wel blij mee, het is zoveel makkelijker. Zeker straks met de opleiding. Het is een uur rijden met de auto, met het openbaar vervoer doe ik er twee uur over. Kan ook nog maar zo ’s morgens vroeg vind ik dat minder grappig.

      Ik ben heel blij dat ik deze kans krijg, al zal ik blij zijn als het eenmaal begonnen is. Ik hik er behoorlijk tegenaan..

      Liefs, Noirona

Voel je vrij om te reageren: