Het was me een week.

road ahead 2

Mijn auto is weer eens stuk, nadat hij er op 1e kerstdag mee stopte en een paar dagen later gemaakt werd stopte hij er weer mee op oudjaarsdag. Kennelijk heeft mijn auto net zoveel moeite met feestdagen als ik. Maar goed, morgen gaat hij eindelijk naar de garage. Dat hij nog niet gemaakt is zorgt er dan ook voor dat ik de afgelopen week mega veel gefietst heb, ook niet verkeerd wel vermoeiender.

Mijn kinderen mochten natuurlijk weer naar school maandag, dus naast alle andere dingen die we op de fiets moesten doen mochten we ook 4 keer per dag ongeveer naar school en weer naar huis fietsen. Laten we het er op houden dat het prima kan, maar als het regent en hard waait vind ik het toch minder grappig. Ik ben allang blij dat we geen ijzel hadden zoals in het noorden van Nederland deze week.

Afgelopen maandag mocht ik ook naar mijn psychologe, dit na 2,5 week in verband met de feestdagen. We hadden dus best wat te bespreken. Na de gebruikelijke nieuwjaarswensen werden de afgelopen weken besproken. Over het zagen van de kerstboom en hoe goed me dat gedaan heeft. Dat de kerst dit, eh vorig jaar, niet zo dramatisch was al de vele jaren daarvoor. Dat het ook niet koek en ei was maar dat ik echt ook wel moeilijke momenten heb gehad. Maar dat het over de linie genomen beter was dan verwacht en dat ik het zelfs jammer vond dat de kerstboom uiteindelijk weer het huis uit ging. Ook hadden we het over het etentje met de familie, iets waar ik normaal altijd erg tegenop zie maar ook dat ging beter. Ze vroeg of ik wist hoe dat kwam. En ik moest toegeven dat ik het nog steeds niet leuk vind maar er niet meer met zo’n enorm chagrijnig hoofd en dito gedrag mij wel weer overgaf aan een avond ellende omdat dat nou eenmaal moest. Dus met mijn veranderde instelling kwam er ook hier een verandering en zijn er best leuke gesprekken gevoerd.

Samen namen we even de brief door die ze op gaat sturen naar het UWV voor mijn herbeoordeling voor mijn WIA uitkering. Dat ze bij haar standpunt blijft dat dagbesteding onder behandeling valt. In ieder geval dit jaar nog, om te kunnen werken aan verder herstel nu het soms nog wel wankel is. Ze zou hem deze week op de post doen, dus ik ben heel erg benieuwd wanneer en welke reactie er van het UWV op komt.

Ook hadden we het over 2015 en natuurlijk de plannen voor 2016. Dus sprak ik over mijn doelenlijstje, het sparen, wat duidelijker zijn, niets meer proberen in te vullen voor een ander, en niet zoveel meer te doen voor een ander. Maar ook dat ik dit jaar wil werken richting werk. Waar 2015 het jaar van de ommekeer was moet 2016 de weg naar herstel verder inzetten. Als ik het heel realistisch bekijk weet ik niet of in maart mijn WMO indicatie verlengd wordt voor mijn begeleiding. Dus tegen die tijd zal ik het toch echt grotendeels zelf moeten kunnen allemaal. Maar dat ik voor die tijd toch echt de hulp die ik nog heb wel moet accepteren, iets dat ik in mijn huis heel erg lastig vind. Allemaal vraagstukken die dus voor mijn voeten liggen.

Ze vertelde dat ze het mooie doelen vond, maar dat ik wel ook een beetje voorzichtig moet blijven omdat overvraging natuurlijk altijd op de loer ligt bij mij. En even werd ik teruggeworpen op dat ik misschien inderdaad wel niet te veel moet willen. Ik vroeg haar of zij nog plannen of doelen met/voor mij heeft dit jaar. Ze zei dat ze het eigenlijk wel voldoende vond. Maar na een paar tellen nagedacht te hebben vertelde ze dat ze toch nog een doel had voor me. Ze zou zo graag zien dat ik wat vriendelijker zou worden. Niet (alleen, soms) voor haar, of mijn omgeving maar vooral voor mijzelf. En toen biggelden er weer eens tranen over mijn wangen. Toen ze niet veel later zei dat ze naast vriendelijkheid ook nog graag wat hartelijkheid bij mij zou zien leken deze twee woorden een grotere uitdaging dan alle doelen die ik zelf bedacht had. Maar ze heeft gelijk. Ik zou nog wel eens wat vriendelijker en hartelijker mogen worden. Dus als iemand het recept heeft hou ik me aanbevolen. Ook vond ze dat ik gesprek met mijn ambulant begeleider aan moest gaan. Dat ik praktische hulp accepteren moeilijk vind maar wel nodig heb. Meer nodig heb dan hoe het de afgelopen tijd gaat met gesprekken op de bank.

Na dit gesprek duurde het me een paar dagen om haar woorden te laten neerdwarrelen. Want hoe ga ik dat doen? Hoe wordt ik of liever nog ben ik nog vriendelijker of hartelijker zonder dat het nep wordt? Voor mijn gevoel ben ik niet echt onaardig. Maar het samenzijn met andere mensen is gewoon een uitputtingsslag voor mij waardoor er vaak geen ruimte meer is om altijd met een glimlach rond te lopen.

In de dagen dat ik hierover aan het piekeren was heb ik mezelf weer eens goed bezig gehouden in het huishouden, op een paar kleine plekjes na is het hele huis gesopt, uitgezocht en opgeruimd. Alles is aan de kant en door mijn handen geweest. Mijn keuken is nu leger en netter, en na een lange tijd is er ook weer eens een dweil achter de koelkast langs geweest. En toch werd ik daar ook verdrietig van. Zulke extreme klussen deed ik normaal met mijn vorige ambulant begeleidster, met haar verliep het hele proces en de hulp natuurlijker. Ik mis haar verschrikkelijk.

Donderdag kwam mijn huidige begeleidster. Vol goede moed probeerde ik het gesprek te sturen, dat ik graag het dossier af wil maken, over mijn doelen voor dit jaar zoals ook besproken met mijn psychologe. Dat ik hulp nodig heb met het in oog houden van mijn financiën maar misschien nog wel meer dat ik in de gaten gehouden moet worden in het feit dat ik niet doorsla in mijn enthousiasme, mijzelf weer voorbij loop en uiteindelijk weer instort. Maar er kwam geen gehoor. Misschien ben ik niet duidelijk genoeg geweest. Dat zal het wel zijn.

Ook sliep ik deze week te weinig, drukker met piekeren dan met het kunnen of gaan slapen. Laat er in en vroeg er uit maakt me ook labieler dus dat is ook een puntje van aandacht. Maar tijdens dat piekeren bedacht ik me ook wat ik aan mijn psychologe kan geven als we ons lustrum vieren eind deze maand. Ik ben begonnen met het maken van een boekje. In die 5 jaar heb ik heel veel geschreven. En passages uit alles wat ik geschreven heb, gerelateerd aan haar tijdens de sessies, hoe ik me er bij voelde. Maar ook gedichten en stukjes uit huiswerkopdrachten wil ik daar in zetten. Zodat er een soort beknopte samenvatting komt. Maar ook dit zorgt er voor dat ik al die verhalen door moet, een 100 pagina’s tellend Word document doorworstelen op zoek naar stukjes tekst die goed genoeg zijn of passen in het boekje. Het laat me beseffen door wat voor een diep dal ik gegaan ben. Maar gelukkig laat het me ook zien dat het tot nog toe best goed gekomen is. Ik hoop maar dat ze het leuk vind. En anders hou ik het lekker zelf 😉

Liefs, Noirona
P.s. op Instagram deel ik zo nu en dan een stukje tekst dat in het boekje komt. Vind je het leuk om dat te bekijken kun je me vinden via deze link.

5 Comments

  1. Lijkt me inderdaad een lastige week. Zou zelf niet weten wat gedaan, moest onze auto in panne vallen. Die doelen van je therapeute zijn best wel pittig inderdaad. Lijkt me niet gemakkelijk. Kan je met je huidig begeleidster bespreken wat er mis loopt in het contact met haar?

    Hou je taai!

    • Ik baal ook van de auto maar ja ook zonder auto gaat het leven door. Het spaart wel lekker uit al ben ik dat natuurlijk nu kwijt aan de reparatie kosten. Maar het stimuleert wel om vaker te gaan fietsen.

      De doelen van mijn psychologe vallen me inderdaad zwaar, ik denk dat dat een puntje is voor de volgende sessie.

      Ik probeer het steeds met mijn huidige begeleidster te bespreken. Waar ik moeite mee heb en waar ik hulp bij nodig heb. Al lijkt de hulpvraag niet echt duidelijk over te komen. Dus dat is ook een puntje voor de volgende keer, ik moet echt duidelijker zijn. Geen ruimte voor twijfel over laten.

      Ik hou me taai, jij ook?

      X.

  2. Het komt vrij duidelijk over. Geen idee of je het ook zo duidelijk aan je begeleider vraagt of verteld, maar het kan ook zijn dat het niet aan jou ligt, hè! Hou daar ook rekening mee. Nee zonder dollen, het is echt belangrijk, dus ik zou dit de volgende keer direct aankaarten. Je hebt het voor jezelf in ieder geval helder en duidelijk. Dat is mooi om te lezen. Balen van die verrekte auto. Fijn weekend, meis. X

  3. Helpt t als je je begeleidster laat weten dat je daar voor wilt gaan zitten samen.. ipv dat je t tussendoor meld. Ik probeer dat ook van te voren aan te geven zodat we beide weten dat we de volgende afspraak gaan zitten om doelen (oid) op te stellen of te bespreken. Zeker nu je je wmo misschien niet gaat verlengen is het wel goed om samen te kijken wat je de laatste maanden nog wilt.

    Je mag die ruimte nemen. <3

    (Ik wou dit toch nog even kwijt ??)

Voel je vrij om te reageren: