Even bijpraten…

Bijpraten

Het zijn een aantal hectische dagen geweest waardoor ik jammer genoeg niet echt aan schrijven toegekomen ben. En dat terwijl er best veel gebeurd is.

Vorige week ontving ik zoals eerder geschreven een uitnodiging voor de hoorzitting betreffende het bezwaar dat ik had aangetekend bij de Sociale Dienst. Ik weet niet hoe het bij andere mensen is maar bij mij kosten dit soort zaken heel veel stress en energie. Ik besloot mijn ambulant begeleider in te lichten en te vragen of ze mee wil naar de hoorzitting die volgende week is. Ze kan gelukkig mee maar wist niet heel veel van de zaak af dus afgelopen donderdag toen ze er was hebben we de zaak doorgesproken van A tot Z en heb ik ook diverse stukken meegegeven zodat ze wat in kon lezen. Het is in haar en mijn ogen eigenlijk zo klaar als een klontje. Dat ze eventueel die bewindvoerderskosten niet willen vergoeden kunnen we snappen alleen klopt het niet om het dan maar af te schuiven op het feit dat ik voor een ZIN budget had moeten kiezen in plaats voor een PGB. Iedere burger (op een enkele uitzondering na) heeft recht op keuzevrijheid. Ook om de voor jou best mogelijke zorg te regelen. Maar als er geen keuzes, en gevolgen voorgehouden worden valt er weinig te kiezen. Toch? (of is dit weer te naïef gedacht)

Maar goed, ik probeer het het een beetje naast me neer te leggen want anders zou deze hele blog over de hoorzitting gaan, en dat wil ik niet.

Vrijdag’s mocht ik naar mijn psychologe, ik moest vertellen dat het niet slecht maar ook niet bijster goed ging, de zorgen om de hoorzitting (gets nu heb ik het er al weer over) en nog wat andere sociale zaken maken dat ik vaker en langer wakker lig dan ik zou willen. Sinds kort heb ik weer contact met een (vroegere) vriendin. Het gaat op zich prima, maar we zijn destijds niet zo leuk uit elkaar gegaan. En dus ben ik wat gereserveerd, waar ik dat eerst van nature was moet ik nu gewoon, van mezelf, een beetje voorzichtig zijn. Ik wil niet weer alles en iedereen aan de kant schuiven voor een vriendschap om uiteindelijk zelf weer aan de kant geschoven te worden. Net voor ik naar mijn psychologe ging vertelde de vriendin in kwestie dat ze me graag wilde uitleggen waarom het contact destijds verbroken is. Bang voor welke reactie dan ook vertelde ik dat ik niet boos was en dat het er in mijn optiek niet zo toe doet. En dat we beter vooruit kunnen kijken. Maar toen ik dat later aan mijn psychologe vertelde rolden haar ogen bijna uit haar hoofd en klapperden haar oren. Lichtelijk verontwaardigd waarom ik gezegd had dat ik het niet zo nodig hoefde te weten. Ze zou wel eens waardevolle informatie voor me kunnen hebben, iets waarmee ik verder kan.

Toen ik mijn psychologe vertelde dat ik bang was voor wat ze dan zou zeggen en ik het daarom niet wilde weten. Zei mijn psychologe dat als het iets heel erg naars was geweest, dat dat dan nu niet meer zo voelt voor de vriendin in kwestie omdat er weer contact is. En daarnaast vertelde mijn psychologe ook dat er misschien een kans is dat het destijds niet eens aan mij lag.

Dat was in mijn ogen onmogelijk. Ik was namelijk niet echt de makkelijkste destijds (ons contact verwaterde ongeveer een half jaar na mijn uitstapje naar de crisisdienst). Dus natuurlijk zou het aan mij liggen. Dat mijn psychologe aangaf dat dat dus niet zo hoefde te zijn, kon ik niet rijmen. Maar ik besloot mijn vriendin de kans dan toch maar te geven om het uit te leggen. Tot op heden is het nog niet gebeurd maar het komt vast binnenkort.

Met mijn psychologe sprak ik ook nog over de brief voor het UWV die ze verstuurd had. Een prima brief waarin ze goed aangegeven heeft waar de knelpunten nog liggen en dat werken er wel weer in zit over een tijdje, waarbij ze de schatting maakte van over 1,5 jaar en denkt dat ik nog 2 jaar therapie nodig zal hebben. Ze vroeg of ik dat kort of lang vond. Ik wilde die vraag eerst niet beantwoorden, bang om het verkeerde te zeggen. Toen ze vroeg waarom ik zo moeite had met die vraag vertelde ik dat als ik er meteen ‘uitfloep’ wat er het eerste bij me opkomt dat het meestal het verkeerde antwoord is, te scherp, te cynisch en vaak nog totaal niet wat ik eigenlijk bedoel. En dat ik dus misschien beter iets langer over deze vraag na kan denken dan iets te zeggen waar ik later weer spijt van krijg.

Eenmaal nagedacht vertelde ik mijn psychologe dat het aan de ene kant kort is, omdat ik me geen voorstelling kan maken van een toekomst waarbij ik geen therapie meer nodig zou hebben en de gesprekken met haar enorm zou gaan missen. Maar aan de andere kant klinkt 2 jaar ook nog wel heel erg lang. Immers zou ik twee jaar geleden ook al wel willen hebben stoppen. We hebben besloten het gewoon aan te kijken. Wat nu nog niet goed voelt kan over een half jaar totaal anders zijn. Dat heb ik inmiddels wel ervaren.

We spraken nog even verder over werk en of ik nog verder had gekeken naar opleidingen. Dat had ik inderdaad. Ze vroeg wat er voor nodig is om de opleiding te kunnen gaan volgen, waar de opleiding gegeven wordt en of ik daar ook daadwerkelijk kan gaan beginnen. Ik had al eens eerder met haar besproken dat ik graag een opleiding zou willen doen tot Ervaringsdeskundige GGZ. Nu zijn daar verschillende opties voor, cursussen maar ook opleidingen. Mijn voorkeur gaat uit naar een opleiding met een echt diploma. En ondanks dat ik MBO geschoold ben. Denk ik en een aantal met mij dat HBO ook prima mogelijk moet zijn. Dat zou dan in deeltijd een SPH opleiding kunnen zijn met als leerlijn ervaringsdeskundigheid. Ik zou deze in Zwolle kunnen gaan doen, dat is in principe nog wel te doen. Het enige dat ik daarvoor nodig heb is een positieve 21+ toelatingstoets (want die 21 jaar ben ik inmiddels ruim gepasseerd), een zak geld en een stageadres. Waarop mijn psychologe zei dat die toelatingstoets vast geen problemen gaat geven en een stageadres ook al geregeld is.

Ik moet haar volgens mij heel schaapachtig aangekeken hebben, want ik snapte er niets van. Tot ze vertelde dat ik uiteraard gewoon bij haar in de praktijk stage kon gaan lopen. In dit geval rolden mijn ogen bijna uit mijn hoofd en klapperden mijn oren. Ik vroeg haar of ze dat echt serieus meende, waarop ze stellig antwoordde dat dat inderdaad zo is.

Ik kan het tot op heden nog niet zo goed begrijpen, ik ben bijna 5 jaar in therapie (volgende week) en heb bij haar de meest vreselijke dingen besproken, maar buiten dat ben ik ook een vreselijk persoon geweest. Ik was lange tijd niet echt heel erg aardig, en soms zelfs gemeen. Waarom zou ze zo’n moeilijk persoon in de praktijk halen als stagiaire? Maar goed, die twijfels zullen wel weer grotendeels bij mij liggen… En dan heb ik het alleen nog maar over de stage, nog niet eens over of ik überhaupt wel een (HBO) opleiding kan gaan doen, of ik het kan combineren met de zorg voor mijn kinderen. En ga zo maar door.

Over het vijfjarige jubileum gesproken. Ik schreef in een eerdere blog dat ik een boekje zou laten maken voor mijn psychologe. Het heeft heel veel uren gekost om het in elkaar te zetten. Lezen en uitzoeken van teksten, her en der een klein beetje aanpassen omdat bijna overal ‘mijn psychologe’ aangepast moest worden naar haar naam. En daarna nog een aantal keren schuiven met teksten, plaatjes er bij zoeken, het boekje opmaken en uiteindelijk bestellen. Ik kreeg een bevestiging van de bestelling dat hij er aanstaande maandag zou zijn. Maar toen ik vandaag de orderstatus bekeek is het al verzonden naar de winkel. Wellicht kan ik hem/ze dus morgen al ophalen… Ik heb er overigens twee besteld, zo heb ik zelf ook een exemplaar voor in het ‘archief’. Nu nog even een geschikt moment vinden om te geven, vrijdag zie ik mijn psychologe, dan is het nog net geen 5 jaar. Maar volgende week zijn we net over de 5 jaar heen maar heb ik ook net de hoorzitting achter de rug (bah nu al weer over die hoorzitting) en denk ik dat ik niet echt in de stemming voor een ‘feestje’ ben.  Twijfels, twijfels, twijfels…..

Veel liefs, Noirona

 

4 Comments

  1. Wat fijn om te lezen dat je psycholoog zo met je mee denkt en je zo wil helpen! Ik vind het mooi om te lezen hoe jullie band is. Ik zou het boekje zelf denk ik dan iets te vroeg geven. Zodat het is er is op het moment van het “jubileum” en zoals je zelf zegt.. daarna ben je misschien niet zo in de stemming.
    Heel veel succes!

    • Kim, dank je wel voor je lieve reactie. Ik moet bekennen dat ik ook heel erg blij ben met haar als mijn psychologe.

      Ik denk dat ik ook neig naar het vooraf geven. Ik hoopte vandaag het boekje op te halen maar het was er nog niet. Morgen de herkansing. Als ik hem voor mijn afspraak met haar heb kunnen ophalen neem ik hem mee.

      Liefs, Noirona

  2. Wat een gedoe is het toch met gemeente en UWV. Nou, ik hoop echt voor je dat het allemaal goed afloopt. Ik zal voor je duimen. Ik zou het gewoon meenemen, je boekje, en kijken hoe het loopt. Kan je altijd zien of je het vrijdag geeft of de week erna. Heel tof dat je dit doet en ook heel goed om er zelf ook één te bewaren. Lijkt me bijzonder om later weer terug te lezen.

    • Het gedoe met de gemeente ziet er vooralsnog niet heel veel beter uit nadat ik een brief van ze ontving gisteren. Ik twijfel enorm of ik het door moet laten gaan of dat het alleen maar een pijnlijke aangelegenheid wordt. Ik denk dat ik beter mijn focus kan gaan verleggen naar de bewindvoerder die de steken heeft laten vallen. Al geven die nog niet echt thuis.. Het kost al met al een berg energie.

      Over het boekje schrijf ik nu even een blog. <3

      X.

Voel je vrij om te reageren: