Mijn diagnose: Depressieve Persoonlijkheids Stoornis

Uit mijn psychologisch rapport:

Cliënte scoort op 6 van de 8 items, waarmee ze er ruim aan voldoet. Ze voelt zich vaak ongelukkig of vindt het leven vaak geen pretje. Ze gelooft dat ze een fundamenteel onvolwaardig persoon is en haalt zichzelf vaak naar beneden. Ze blijft vaak denken aan nare dingen die gebeurd zijn en maakt zich daarnaast zorgen over de toekomst. Hierbij verwacht ze het ergste en voelt ze zich schuldig over de dingen die ze niet gedaan heeft.

Mijn depressieve persoonlijkheids stoornis is er niet zomaar één hij is namelijk van het recidiverende kaliber wat dus inhoudt dat de depressies steeds terug komen. Ik noem het soms ook wel mijn ‘draaideur depressie’.

Anders dan bij iemand die een bipolaire stoornis heeft worden mijn depressieve episodes niet afgewisseld met manie en hypomanie. Wel heb ik 1 keer een ‘manie’ doorleeft, maar dat staat niet in verhouding om aan de diagnose bipolair te voldoen. Mijn depressies worden dus afgewisseld met periodes van een ‘normale’ stemming.

Ik heb ooit eens in een onderzoek gelezen dat als je vaker dan 3 keer een depressie hebt gehad dat er 90% kans is dat hij vroeg of laat weer terug komt. Of dat onderzoek klopt weet niet ik maar ik weet wel dat ik al veel vaker een depressieve episode heb gehad. Uitgaande van mijn eerste 3 keer, klopt het onderzoek dan wel weer 😉

Vooral het feit dat het recidiverend is maakt me nog steeds angstig, ik kan immers niet voorspellen wanneer de depressie komt, laat staan wanneer hij gaat. Mijn vroegste depressieve episode, die ik als dusdanig beleeft heb is op 12 jarige leeftijd. Niet wetende wat er met me aan de hand was, sloot ik me op op mijn kamer, lag uren en uren in bed en vroeg me af wat ik verkeerd had gedaan, ik huilde handdoeken vol en begreep er niets van. Mijn moeder, waarvan ik later hoorde dat zij ook depressief is geweest. Stuurde me zonder morren naar buiten om te ‘spelen’, en ik moest me vooral niet aanstellen.

In de zwangerschap van mijn dochter heb ik heel veel stress gehad en nare dingen achtervolgden mij en elkaar, waardoor ik na haar geboorte in een post-partumdepressie belandde. Al dacht ik zelf last te hebben van een extreme versie van de alom geroemde ‘kraamtranen’. Alleen hield het niet op. 3 maanden na de geboorte van mijn dochter was ik bij de huisarts voor iets simpels. Toen hij vroeg hoe het met me ging was het net of hij zojuist de kraan open gedraaid had. Ik bleef maar huilen. Dat hij daarop zei,’kennelijk niet zo goed hè?’ was een lichtelijk understatement. Ik was koppig en weigerde om aan de antidepressiva te gaan, en zei me Sint Janskruid te gaan slikken. Ik kon gelukkig nog redelijk voor mijn dochter zorgen. Het destructieve gedrag was meer op mezelf gericht, dikwijls was het me bijna teveel.

Pas bij het bespreken van het psychologisch rapport viel het kwartje, al die periode’s van diepe ellende, het leven in een zwarte wolk kwamen door de depressieve stoornis. Eind 2013 reed ik, met mijn kinderen, een half uurtje van mijn huis vandaan. Het is een van de weinige keren dat ik heel bewust de ‘zwarte wolk’ aan voelde komen. Al kan ik het beter een zwarte golf noemen, hij overspoelde me compleet! Na een gezellig middagje aan het strand was er weinig gezelligs van me over bij thuiskomst. Deze depressieve episode heeft een half jaar geduurd.

Ooit kwam ik een filmpje tegen op YouTube, dat heel duidelijk uitlegt wat een depressie is en met je doet, niet aan de hand van een zwarte wolk of golf, maar aan de hand van een zwarte hond. Het is een filmpje in het Engels, maar het spreekt ook zonder te verstaan voor zich.

Wat bij mij (vooralsnog) lijkt te helpen, is waar ik al eens eerder over schreef, de 3xR van Rust, Reinheid en Regelmaat kan kan me dat niet altijd behoeden voor weer een depressieve episode, maar dat en uiteraard veel hulp van mijn hulpverleners zorgen ervoor dat ik over het algemeen zonder al teveel kleerscheuren uit de strijd kom.

Liefs, Noirona

Heb jij ook een depressieve stoornis? Hoe beïnvloed dat jouw dagelijkse leven? Heb je misschien een goede tip voor mij en of andere lezers? Voel je welkom om een berichtje achter te laten. 

6 Comments

    • Dank je wel voor je lieve reactie. En vertrouwen krijgen is denk ik ook het belangrijkste van het verhaal. Daarom helpt schrijven mij ook dan kan ik later teruglezen dat ik toch weer uit de depressie ben gekomen.
      Ik ga straks even voor jouw nieuwe blog zitten.
      Xx

  1. Pingback: Mijn diagnose: Obssesief-compulsieve persoonlijkheids stoornis | Noirona's weg naar ooit.

  2. Ik heb ook terugkerende depressies. Ben evenwel nooit met iets anders gediagnosticeerd dan met die depressies. Voor mij helpt vooral het er laten zijn enorm. Het me mogen minder voelen van mezelf, het mogen een dagje thuis blijven omdat het even niet gaat… De laatste keer zat ik zo diep dat ik opgenomen ben in de psychiatrie en ik ben nu eigenlijk pas weer aan het opkrabbelen.

    • Dank je wel voor je reactie. Ik ben blij te horen dat het er laten zijn werkt voor jou. Ik probeer het ook zo nu en dan maar ik ben er niet goed in. Eenmaal gevangen in de grijze wolk zit ik zoveel mogelijk in een ‘vechtmodus’. Ik wil niet depressief zijn. Maar ik moet toegeven dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Want de depressie krijgt mij ook lamgelegd. Helaas.

Voel je vrij om te reageren: