De brief aan mezelf.

Via de module ‘Zelf-Compassie’ van de online therapie via Therapieland.nl die ik volg in opdracht van mijn psychologe stuitte ik op de volgende opdracht. Ik wilde hem niet maken omdat een troostende brief aan mezelf erg nep voelde. Daarnaast vind ik mezelf de afgelopen tijd niet echt de moeite waard dus dat werkt ook al tegen. In mijn telefoongesprek van afgelopen donderdag met mijn psychologe sprak ik er over. Ze gaf me als huiswerk mee deze brief te schrijven voor vandaag en mee te nemen voor tijdens de sessie.

Gisterenavond schreef ik hem en vanmorgen schaafde ik hem wat bij. Ik nam hem mee en zoals verwacht moest ik hem voorlezen. Een verschrikking. En om het nog leuker te maken mag ik hem mezelf de komende twee weken voorlezen voor de spiegel. In de hoop dat het de brief iets geloofwaardiger maakt en mij iets milder. Hieronder volgt de opdracht en de brief.

Bedenk een vriendin die alles aan jou goed vindt, ook al jouw imperfecties. Schrijf vanuit deze vriendin een lieve en troostende brief aan jezelf. Beschrijf hoe zij jou en jouw imperfecties ziet.

Lieve Noirona,

Ik schrijf deze brief aan jou omdat alle keren dat ik je vertel wat ik ook in deze brief schrijf het niet tot je door lijkt te dringen. Je wuift het weg of glimlacht een keer maar we weten allebei dat het bij jou je ene oor in gaat en het andere oor uit. Hopelijk verscheur je deze brief niet, lees je hem en op de momenten dat je aan jezelf twijfelt nog een keer, net zo vaak en net zo lang tot je me gelooft.

Ik ken niemand die zo sterk is als dat jij bent, niemand die zo hard gevochten heeft om te staan waar je nu staat. Niemand die zo streng is voor zichzelf, en niemand die zo enorm aan zichzelf twijfelt. Op de eerste twee punten mag je ongelofelijk trots zijn, maar het is zo ontzettend jammer en onnodig dat je zo streng voor jezelf bent en zo aan jezelf blijft twijfelen.

Want weet je lieve Noirona. Niemand is perfect, jij ook niet en het mooie is dat het ook niet hoeft. Je bent een mens, geen robot, geen superheld en geen heilige, al is de onschendbaarheid van de heiligen de laatste tijd ook niet meer wat het geweest is ;-). Je mag fouten maken, juist daar leer je van. Net zoals je altijd tegen je kinderen verteld. Waarom zouden zij fouten mogen maken en straf jij jezelf als je alleen al maar eens iets verkeerds gedacht heb? Waarom biedt je je kinderen de mogelijkheid te groeien en te leren en ontzeg je jezelf de kans om hetzelfde te doen? Uit ervaring leer je het meeste, dat zeg je zelf heel vaak. Maar hoe tegenstrijdig is het dat je zelf de ervaringen zoveel mogelijk uit de weg gaat uit angst om iets fout te doen, en niet zo perfect als dat het in jouw ogen zou moeten. Want dat is een standaard waar je misschien nooit aan kunt voldoen. En hoe zonde zou het zijn als je de rest van je leven dingen met tegenzin doet omdat je vooraf al bedacht hebt dat het nooit zo mooi, recht of strak wordt als je zou willen.

Ik heb je zelfs regelmatig horen zeggen dat dingen mooi zijn tot jij er mee aan het werk gaat omdat je het toch alleen maar zult verpesten. Maar Noirona, jij bent mooi, en dan is het onmogelijk om iets te verpesten. Simpelweg omdat je werkt met beleid, gevoel en de intentie om iets moois af te leveren. Of het nu gaat om een klusje op de boerderij, een ontwerp voor een kaart of taart of wat dan ook. Je zet je overal met 200% voor in, iets waar veel mensen een voorbeeld aan kunnen nemen. Twijfelen is echt niet nodig. Je doet het perfect genoeg.

Je verteld ook vaak dat je jezelf een slechte moeder vind, dat je er voor ze moet zijn. Dat je consequenter moet zijn, dat je niet over je heen wilt laten lopen en dat toch soms gebeurd. Dat je vind dat je de grootst mogelijke mislukkeling bent omdat je kennelijk geen relatie in stand kan houden en je nu je kinderen alleen op moet voeden. En dat je het verschrikkelijk vind om te moeten toegeven dat je het heerlijk vind als je even niet voor ze hoeft te zorgen omdat ze bijvoorbeeld uit logeren zijn.

Voor iemand die altijd riep dat ze liever een nest vol pups wilde in plaats van kinderen doe je het behoorlijk goed met je kinderen. Natuurlijk zou het soms beter kunnen of soms zelfs moeten. Maar je kinderen hebben een enorm betrokken moeder, die alles voor ze doet, misschien soms zelfs wel teveel. Je hoeft je gevoel van falen niet te compenseren, echt niet. Het is je gevoel, het is in dit geval niet de werkelijkheid.

Elke ouder zit wel eens met zijn of haar handen in het haar. Dat hoort bij het opvoeden. Als iedereen het opvoeden zo serieus zou nemen of zo perfect zou doen als dat jij wil doen krijgen we een hele rare maatschappij. Echt! Kinderen kunnen echt wel tegen een stootje, nou ja geen letterlijke dan. Maar ze begrijpen het echt als jouw lontje eens iets korter is, of dat ze een keer tosti eten in plaats van een 4 gangen keuze menu. Dat het misschien beter was geweest als je gisteren al een stofzuiger door het huis had gehaald in plaats van vandaag. Maar wat ze zeker te weten geweldig vinden is dat je er bent voor ze, op school help je vaak mee en bij de voetbal nog meer. Nagenoeg elke training kijk je en als het nodig is kijk je met net zo veel plezier en beleving naar de derde wedstrijd van die dag als een van je kinderen wordt gevraagd om in te vallen bij nog een andere wedstrijd dan die van hun eigen teams.

Dat je ondanks je eigen sores, je vele afspraken en de zorg voor je kinderen, huis en dieren ook nog de taak van leider op je hebt genomen van beide voetbalteams geeft maar aan hoe betrokken je bent bij je kinderen. Dat zij plezier hebben in het voetbal was natuurlijk in het beginsel het belangrijkste. Maar inmiddels geeft het jou ook plezier. En dat is wat de kinderen zien.

Ik durf te wedden dat ze over 20 jaar beide zullen zeggen, we hadden vroeger niet altijd de nieuwste en duurste spullen van de bekendste merken, en soms konden we niet van de vloer eten. Maar onze moeder was er wel altijd voor ons. Ze praatte ons moed in, of juist uit de put. Ze heeft altijd in ons geloofd en in ons belang gehandeld, vaak ook als het haar zelf pijn deed. Maar dat deed ze omdat ze van ons hield en dat voelden we in elke vezel, en dat is waar het uiteindelijk om draait.

Dus lieve Noirona, wees eens niet zo streng voor jezelf, probeer wat meer te genieten in de plaats van te blijven rennen en jezelf voorbij te lopen. Probeer eens blij te zijn met ‘goed genoeg’ in plaats van dat het altijd beter moet. Het leven is te mooi om het jezelf zo moeilijk te maken. En je bent ook al zo’n enorm eind op weg! Kijk eens wat vaker even terug in de tijd. Naar waar je vandaan komt. Een jaar geleden zag je leven er al compleet anders uit. Laat staan als je naar 4 of 5 jaar geleden kijkt. Wees trots op wat je bereikt heb want dat is al enorm bewonderenswaardig. En kijk naar de toekomst als een geschenk, natuurlijk mag je doelen stellen, dat werkt vaak motiverend maar leg de lat dusdanig hoog zodat je er nog overheen kunt, je vertrouwen krijgt in je eigen kunnen en dat het kracht geeft om door te gaan. Want dat is waar je uiteindelijk meer aan hebt dan altijd maar zo streng te zijn.

Je bent een mooi mens, en je bent het waard om jezelf ook als dusdanig te zien.

Liefs,

17 Comments

  1. Ik dek me bijna altijd in met termen als ‘volgens mij’, ‘denk ik’ en ‘waarschijnlijk’, maar deze keer doe ik dat niet. Je hebt de brief dan wel bedacht, maar de maar de inhoud is gewoon 100% waar. Kan niet anders. En je bent ook nog een fijn mens om mee te praten. Succes met voorlezen aan jezelf!

  2. Ik durfde gisteren een foto van mijn been op instagram te zetten, maar dat valt in het niet bij dit. Wat ontzettend sterk om je zo kwetsbaar op te stellen naar jezelf, je therapeut en het ook nog eens online te zetten. Dat online zetten maakt dingen voor mij vaak ”echt”. Alsof het dán pas tot me doordringt. ”If I get it all down on paper, it’s no longer inside of me, threatening the life it belongs to.” Daarom is het zo goed om dit soort dingen op papier te zetten. Ik herken er helaas vreselijk veel in en moet al huilen aan alleen de gedachte zo’n brief aan mezelf te moeten schrijven. Dat is nog iets te groot voor mij. Ik ben immens trots op je. X

    • Ik wordt helemaal verlegen van je lieve woorden. Heb je je foto weer verwijderd? Ik kan hem namelijk niet meer vinden.

      Dat online zetten werkt voor mij net zo, dan is het ‘echt’. Dat is ook mede de reden waarom ik mijn blog begonnen ben.

      Ik moest ook een enorme drempel over om de brief te kunnen schrijven maar het schrijven en dagelijks lezen helpt zeker mee met het wat makkelijker accepteren van de inhoud en milder voor mezelf te worden.

      X.

      • Ik heb de foto verwijderd, want het is niet echt iets voor instagram, maar ik had er een vraag over. Gelukkig kreeg ik al snel een paar reacties en toen wist ik genoeg.

        Ik vind het echt mooi en ga dit toch als een soort opdracht voor mezelf onthouden. Mooi dat het je zo helpt.

        • Oh oké, fijn dat je hulp hebt gekregen ❤. Mij hielp het door er al even over na te denken voor ik ging schrijven. Dus er niet echt krampachtig voor gaan zitten. Ik hoop dat het je ook lukt. Ik heb er zeker wat aan gehad.

Voel je vrij om te reageren: