Dan is (bijna) alles anders…

Het is weer hoog tijd voor een nieuwe blog. Ik wordt momenteel een beetje heen en weer geslingerd tussen verschillende rode draden die nu door mijn leven lopen. Waarbij het soms lastig is mijn balans te bewaren maar waar ik gelukkig nog steeds overeind sta.

Vorig jaar maakte ik kennis met Sam, we liepen het afgelopen jaar vaak samen (met onze hondjes) en dronken liters thee en bespraken onze problemen, of die van de wereld en leerden zo elkaar steeds beter kennen. En naast dit alles wachtten we. Zij op de wachtlijst voor een langdurige opname, ik op verschillende kleinere dingen… Inmiddels is het wachten voor Sam bijna afgelopen, morgen start haar opname. En ondanks dat de wandelingen en kopjes thee minder zullen worden zullen we er wel voor elkaar zijn. Maar hoe dat precies zal lopen is even zoeken. Maar waar een wil is is een weg…

Daarnaast ben ik nu ook een soort van aan het wachten, na deze week van de voorjaarsvakantie start mijn opleiding tot ervaringsdeskundige. Iets waar ik enorm naar uitgekeken heb maar wat toch ook ongemerkt wel voor de nodige zorgen zorgt. Want ondanks dat het nu allemaal wel redelijk geregeld lijkt is het toch maar even afwachten. Het kan voor mijn gevoel ook maar gewoon beter begonnen zijn. Even geen twijfels meer, geen zorgen maar zien hoe het dan gaat lopen, pas dan kan ik eventueel dingen regelen waar ik tegenaan loop.

Ook het autoverhaal is nog een rode draad die speelt, na mijn ongeluk begin deze maand waarbij mijn auto total loss verklaard werd moest ik op zoek naar een andere auto. Zeker met mijn opleiding in het vooruitzicht. Ik dacht een aardige auto gevonden te hebben, maar nadat ik hem 6 dagen had stond hij afgelopen dinsdag langs de snelweg stil. En weer was er niets aan te doen, ik werd afgesleept en later met de bergingswagen naar het bedrijf gebracht waar ik hem gekocht heb.

Ze hebben naar de auto gekeken en ook dit repareren is niet meer rendabel. Maar nu zat ik weer zonder auto. Ik heb nu een auto te leen gekregen, echt een super mooie, luxe, degelijke auto. Alleen te duur, in de maandelijkse lasten. Ik kan hem dus niet kopen. Maar de mannen van het autobedrijf gaan op zoek naar een vervangende auto en vooralsnog ben ik erg blij met hun hulp.

In mijn vorige bericht schreef ik over de date die ik de dag na mijn ongeluk heb gehad. Inmiddels is er ook een tweede date geweest en staat er een derde date in de agenda. We hebben het erg leuk en zien de toekomst zonnig in. Dus dat is dan wel iets waar ik heel erg blij van wordt en tot niet al te lang geleden nooit voor mogelijk gehouden heb.

Maar met deze gevoelens die zich nu laten zien stond ik wel voor een kleine uitdaging. Waar ik eerder fijn als ‘lesbische laatbloeier’ in de kast kon blijven zitten en waar dat ook geen enkel probleem was kon en wilde ik dat nu niet meer om deze relatie een eerlijke kans te geven. Een aantal dierbare mensen om me heen waren al op de hoogte maar veel ook nog niet, waaronder de belangrijkste personen in mijn leven. De kinderen. En waar zoonlief nog wekelijks vroeg om een nieuwe vader viel me het aan hun vertellen toch wel zwaar. Uiteindelijk pakten ze het prima op en zijn ze zelfs nieuwsgierig en stellen ze zo nu en dan een vraag over de dame in kwestie.

Waar zoonlief in eerste instantie wat terughoudend leek vertelde hij het niet veel later aan vriendjes in de buurt. En met een lunchpartijtje van hem bij mijn ouders de volgende dag wilde ik kostte wat het kost voorkomen dat zoonlief het tegen mijn ouders zou zeggen. Dus waar ik me al erg kwetsbaar voelde moest ik ook mijn ouders vertellen over mijn voorkeur voor vrouwen.

Mijn ouders zijn mijn ouders, en we hebben veel gebotst, en soms nog wel eens. Maar sinds ik een aantal maanden geleden wat afstand nam kwamen we juist dichter bij elkaar. Ik was dus erg bang dat mijn openbaring weer voor barsten zou zorgen. Maar ook dat viel redelijk mee. Er kwamen wat bijzondere vragen en opmerkingen maar ook dat is prima. Voor allen is het wennen.

Ik zag deze week mijn psychologe na 4 weken, voor mij echt een flinke lange tijd, maar het was een meer dan prima gesprek. Het is gek om te kunnen vertellen dat het goed gaat ondanks de tegenslagen. En zo ben ik op deze manier ook bezig  met het afronden van deze rode draad.  Maar het is oké dat de gesprekken minder worden. Iets wat lang onmogelijk leek.

En zo loop ik steeds een stukje verder op weg naar een mooie toekomst, soms maak ik grote stappen en soms zijn het kleintjes, soms ga ik vooruit en soms ook niet. Maar ik ben in beweging en dat is al enorme winst.

Liefs, Noirona

 

4 Comments

  1. Wat leuk dat je verder aan het daten ben. Ben wel heel benieuwd naar de dame in kwestie, maar ook vooral blij voor je wat het teeeeg brengt. Dat je nu gewoon jezelf kan zijn en ook open kunt zijn over deze of welke relatie dan ook.

    We houden contact. En zullen nog heel wat wereldproblemen bespreken en wie weet lossrn we ze ooit nog eens op. 😉

    Ik heb er alle vertrouwen in dat die opleiding je gaat passen, je motivatie is goed (je reden waarom jedit wil gaan doen) en alles wat ik gelezen heb denk ik dat je er echt klaar voor bent. Veel succes!

    En mocht ik ooit wat voor je kunnen betekenen let me know. ♡

Voel je vrij om te reageren: